Niepewne dowody

"Klub Ognia Piekielnego"
Anne Perry

Wydawałoby się, że każdy kto dopuszcza się zbrodni musi liczyć się z karą. Jednak czasem związek ten bywa bardzo luźny lub w ogóle nie ma szansy zaistnieć. Nieuchronność wyroku niestety nie jest sprawą pewną i wydaje się czymś odległym. Niekiedy konsekwencje zbrodniczego czynu obciążają niewinnych ...

Morderstwo w Whitechapel nie jest niczym nadzwyczajnym, ale również nie przechodzi bez jakiegokolwiek echa. Zbyt świeże są jeszcze wspomnienia sprzed kilku lat i niewyjaśniona seria zabójstw, więc kiedy w podobnych okolicznościach znaleziono nową ofiarę plotki szybko powstają. Mało kto wierzy w skuteczność policji, ale nadinspektor Thomas Pitt rzetelnie bierze się do pracy. Ada McKinley może i była dla innych tylko jedną z wielu kobiet, które sprzedawały się by zarobić na swoje utrzymanie, lecz przede wszystkim ktoś pozbawił ją życia i to właśnie tego człowieka zamierza złapać Pitt. Odkryte ślady okazują się nie do końca pomocne, chociaż w pierwszym momencie wydają się być bardzo obiecującym tropem. Podążanie za nimi wiąże się jednak ze sporym ryzykiem, jeden nierozważny krok i można narazić się wpływowym osobom, lecz z drugiej strony uznanie ich za nieistotne byłoby sabotażem rozpoczętego dochodzenia. Nadinspektor musi wykazać się nie tylko talentem detektywistycznym, ale i taktem oraz dyplomacją. Ofiara pochodziła z nizin społecznych, kim jest zabójca? Dowody jednocześnie obciążają i wydają się niewiarygodne, gdyby oprzeć się na nich odpowiedź byłaby prosta, lecz Thomas Pitt czuje, że za zabójstwem Ady McKinley kryje się coś jeszcze. Ale może to niepotrzebne dywagacje? Przeczucia nie są wiarygodne dla sądu, ale przyznanie się do winy to już co innego i na tym należy się skupić. Zamknięte, ujęciem mordercy, dochodzenie to powód do dumy, jednak nie dla wszystkich ...

Spokój nie trwa długo, zostaje zamordowana następna dziewczyna, tym razem policja od razu jest na cenzurowanym. Porażki bywają nad wyraz bolesne, szczególnie dla ludzi oddanych swej pracy. Nadinspektor Pitt analizuje swoje wcześniejsze wątpliwości i jednego jest pewien - kolejna zbrodnia nie do końca jest taką jaką chce ją widzieć publika, a zwłaszcza dziennikarze. Gdzie popełniono błąd? Coś pominięto lub źle zinterpretowano? Tym razem nawet najmniejszy detal jest brany pod uwagę, nic nie może umknąć uwadze Thomasowi i jego podwładnym. Muszą oni poruszać się w dwóch światach - uprzywilejowanych i najbiedniejszych, w każdym są niemile widziani i uważani za intruzów. Jednak najważniejsze jest śledztwo i przede wszystkim poznanie prawdy, jaka by nie była. Kiedy wreszcie zostanie odkryta komuś na pewno się nie spodoba, lecz ważniejsze jest by już żadna kobieta nie straciła życia.

Nie zawsze kara wymierzana jest od razu, niektórzy łudzą się, że zdołali przechytrzyć wszystkich i ukryć swój grzech. Kiedy wychodzi ona na jaw są na równi zdziwieni i przerażeni, to, przed czym uciekali, z nawiązką uderza w nich ...

Imperium Brytyjskie u schyłku epoki wiktoriańskiej, podziały klasowe są silne, nieliczni potrafią pokonać niewidzialną granicę. Takim właśnie człowiekiem jest bohater "Klubu Ognia Piekielnego", znający mroczną stronę życia tak najbogatszych jak i najuboższych, wciąż przekraczający niewidzialną linię oddzielającą jednych od drugich. Śledztwa, które prowadzi należą do tych najtrudniejszych, z wieloma detalami i niuansami dostrzeganymi przez nielicznych, dzięki uporowi oraz dość ekscentrycznej rodzinie rozwiązuje każdą zagadkę kryminalną. Anne Perry z dużą drobiazgowością oddaje realia końca dziewiętnastego wieku, wcale nie tak odległe od współczesności, zwłaszcza pod względem niewygodnej prawdy. Czytelnicy poznają historię, w jakiej dużą rolę odgrywają pozory oraz chęć wymierzenia sprawiedliwej kary, a przede wszystkim pozorne poczucie bezkarności.

           Dziękuję za możliwość 

       przeczytania książki   

          Księgarniom MATRAS :)

Gra o tron

"Gra w kości"
Elżbieta Cherezińska

Oblicza wykute w kamieniu lub uwiecznione na starych obrazach tylko w części oddają prawdziwych ludzi. Za pracą artysty kryje się człowiek z krwi i kości, z wadami i zaletami oraz tajemnicami, których potomni mogą się jedynie domyślać. Gdyby piastowskie zabytki Gniezna lub Poznania mogły przemówić ich opowieść sięgnęłaby czasów kiedy pierwsi władcy Polski dopiero co odrzucili wierzenia swoich przodków i weszli do chrześcijańskiego świata. Jednak wcale nie różni się aż tak mocno od współczesnych swych odpowiedników. Rok tysięczny, u progu nowe millenium, niosące w sobie jednocześnie obawy i nadzieje ...

Głębokie puszcze, nieliczne grody, nieznający strachu wojowie oraz piękne, lecz skromne niewiasty, taki obraz przekazują jedni. Inni widzą dziki kraj, krwiożerczych wojowników oraz poddanych wraz z władcą, wierzących w wielu bogów i jedynie dla niepoznaki udających chrześcijan. Księciu Bolesławowi obydwie opinie są na rękę, oczywiście w zależności od sytuacji, a ta zmienia się bardzo dynamicznie. Młode państwo narażone jest na ataki sąsiadów, którzy od dawno ostrzą sobie zęby na piastowskie ziemie. Przyjęcie nowej wiary i odrzucenie tradycji przodków było przemyślanym krokiem, ale nie ostudziło wrogich zamiarów. Teraz kraj Bolesława jest pierwszym obrońcą przed poganami i jednocześnie stanowi granicę chrześcijańskiego świata, lecz taka rola to o wiele za mało dla ambitnego władcy. Najodważniejszy z odważnych wojów, wiodący swoje drużyny do kolejnych zwycięstw, równie oddany walce jak i idei zdobycia korony w miejsce książęcego tronu. Jedynie nieliczni mogą powiedzieć, że wiedzą do czego zdolny jest Bolesław, a i oni co najmniej dwa razy zastanowią się nim wypowiedzą co do książęcej osoby. Jak nikt inny umiejący oddać się zabawie, na polowaniach nie ustępujący w sile i drapieżności rysiom czy niedźwiedziom, a w polityce wytrawny gracz rozgrywający karty zgodnie z interesem państwa i swoim własnym. W wirze politycznych intryg książę czuje się doskonale, sam niejednej jest autorem, a w wielu brał i bierze czynny, chociaż zakulisowy, udział. Trzydziestotrzylatek wiedzący, iż wiele zależy od dwudziestoletniego młodzieńca - cesarza Ottona III, który dopiero poznaje świat i jego zawiłości. Ale czy cesarskie dziecko kiedykolwiek może pozwolić sobie na naiwność i brak zmysłu politycznego? Kto w tej grze jest pionkiem, a kto rozgrywającym? Gniezno ustępuje wiecznemu Rzymowi wspaniałością pałaców i kościołów, lecz pragnienie władzy wszędzie jest takie same. Jej smak upaja równie mocno w drewnianym grodzie jak i w cesarskiej siedzibie, Bolesław i Otto wiedzą co niesie ona ze sobą ...

"Gra w kości" to książka w jakiej historia jest punktem wyjścia dla opowieści o przeszłości Polski, lecz pierwszoplanową rolę odgrywają w niej ludzie - bohaterowie jak najbardziej rzeczywiści, chociaż przedstawieni nie jako posągowe pomniki. Elżbieta Cherezińska doskonale oddała ducha wczesnego średniowiecza, ale wyszła poza zwyczajowe ramy,w jakich autorzy starają się utrzymać historyczne postacie. Prawda została umiejętnie spleciona z fikcją, tak by czytelnik mógł zagłębić się w dziejowe mroki i swobodnie towarzyszyć bohaterom w ich poczynaniach. Intrygi, rozgrywki na szczytach władzy, ogromne ambicje i równie wielkie namiętności, pragnienie władzy, to wszystko jest udziałem głównych postaci - księcia Bolesława, późniejszego pierwszego króla Polski, oraz cesarza Ottona III. Jednak w "Grze o kości" nie są oni jedynie wspomnieniem dawnych ludzi, lecz żywymi istotami, którym nieobce są obawy i lęki, ale i marzenia zdobycia tego czego jeszcze nikt inny nie zdobył ...





Za możliwość przeczytanie książki dziękuję
portalowi Duże Ka i wyd. Zysk i S-ka

Mroczna strona człowieka

"Szczerze oddana"

Pekka Hiltunen

Jedno spojrzenie, całkowicie przypadkowe i coś zaczyna się, co wpłynie na życie bardziej niż można być przypuszczać. Zwykły poranek taki jak wiele poprzednich, typowa codzienna podróż autobusem i obserwowanie świata zza szyby. Jednak w ułamku sekundy wzrok zatrzymuje się na widoku zupełnie innym niż zazwyczaj, ten jeden moment zmienia wszystko. Potem jeszcze wielokrotnie będzie właśnie wracała ta właśnie chwila, parędziesiąt sekund, maksymalnie kilka minut, niezbyt wiele, lecz potem nic już nie jest takie samo ...

Dla Lii Londyn stał się prawdziwym domem, czasem tęskni za Finlandią i bliskimi, ale zadomowiła się już na dobre na angielskiej ziemi. Osiągnęła dużo, a jako grafik w dobrej gazecie wciąż kreatywnie się rozwija i wszystko wskazuje na to, że jej najbliższa przyszłość raczej niczym nie zaskoczy. Jednak dwa wydarzenia zmieniają dość monotonną egzystencję młodej kobiety - morderstwo i spotkanie Mari. Pierwsze wciąż pojawia się przed oczyma dziewczyny, a raczej zdjęcia tego, co pozostało z jego ofiary, natomiast drugie stawia pod znakiem zapytania wiele z jej życiowych prawd i zasad. Krajanka okazuje się niezwykłym człowiekiem, jej zdolności wydają się nadnaturalne, bo jak inaczej nazwać to, iż wystarczy chwila przyjrzenia się komukolwiek by wiedzieć o nim prawie wszystko? Ten talent jest pomocny w pracy Mari, zresztą nie tylko w niej. Obie kobiety połączył zwyczajny splot okoliczności, jednak dalsza część ich znajomości już nim jest. Lia wciąż wraca do feralnego poranka i widoku zmasakrowanego kobiecego ciała, nikt nie zasługuje na taką śmierć, morderca nie został ujęty, a śledztwo utknęło w martwym punkcie. Czy Mari będzie umiała pomóc w śledztwie? Co skrywa nowa przyjaciółka? Jej spojrzenie na świat jest całkiem inne niż ludzi z jakimi do tej pory miała styczność graficzka. Kim tak naprawdę jest Mari? Chociaż czy to ważne? Liczy się przecież to, że może pomóc w odkryciu tożsamości zbrodniarza i ofiary, pytanie tylko za jaką cenę?

Prawda ma wiele twarzy, kłamstwo broni się niejedną wymówką, gdzieś pomiędzy nimi jest człowiek, od niego wszystko się zaczyna i na nim kończy. Lea chce za wszelką cenę wskazać odpowiedzialnego za bestialską zbrodnię i jednocześnie poznać ofiarę. Zanim to jednak nastąpi pozna ludzi od ich najgorszej strony - okrutnej i bezwzględnej. Czy będzie umiała taki stan rzeczy zaakceptować?

"Szczerze oddana" to nie jedynie thriller i wciągający kryminał, lecz również wnikliwa obserwacja współczesnego człowieka. Pekka Hiltunen daje czytelnikowi więcej niż sensacyjną opowieść i zagadkową historię, oba te elementy stanowią tło dla trzeciego składnika - ludzkiego, pogmatwanego, niespokojnego i pełnego wewnętrznych sprzeczności. Kanwą pozostaje londyńska egzystencja głównej bohaterki, splot stanowi zbrodnia i to niejedna, a obraz jaki powstał na nich to niezwykłe dochodzenie oraz kara jaka zostaje wymierzona. W "Szczerze oddanej" dobro zostaje odmienione przez wiele przypadków, zło jest dostrzegalne tylko wnikliwym obserwatorom, obu towarzyszy pytanie czy to jeszcze jest sprawiedliwość czy już przestępstwo? Zamiast czerni, bieli, szarości dostrzega się w tej książce o wiele więcej kolorów, czasem kontrastowych, czasem przytłumionych. Prawda i kłamstwo to rewers i awers tej samej monety ... ludzkiego charakteru ... Cel uświęca środki ... tylko co z sumieniem? 

W cieniu londyńskich biurowców atmosfera skandynawskiego kryminału zaczyna otaczać czytających od pierwszej strony i pozostaje do ostatnich słów.

Za możliwość przeczytanie książki 

dziękuję
portalowi Duże Ka
i wyd. Zyski S-ka 

Bestia czy ofiara?

"Florencka gra"
Michelle Giuttari

Nawet najpiękniejsze miejsca mają swoje mroczne strony, o których wiedzą nieliczni lub wielu stara się ich nie zauważać. Zainteresowanie nimi rodzi się w momencie kiedy mrok pogłębia się i sięga tych punktów, które jeszcze przed momentem były poza jego zasięgiem. Florencja zachwyca swoimi zabytkami i dziełami największych mistrzów. Z obrazów spoglądają Madonny i aniołowie, rzeźby wzbudzają podziw wspaniałym kunsztem, perły architektury nie pozwalają przejść obojętnie obok nich. Jednak tuż obok, może nawet w bliskim sąsiedztwie tych cudów sztuki, istnieje całkiem inny świat. W nim piękno nie liczy się, ważny jest całkiem coś innego, a jeżeli nie wiadomo o co chodzi to podobno w grze są pieniądze, lecz czy na pewno? Rządy sprawuje wszechobecna mafia, ale nie zawsze ona stoi za każdym przestępstwem. Czasem zbrodnia jest efektem chwilowych emocji, bywa także wynikiem przemyślanego czynu, w jakim nie ma miejsca na improwizację. Co kieruje człowiekiem odbierającym życie drugiej osobie? Odpowiedź na to pytanie jest jednym z wielu jakie są poszukiwane w czasie dochodzenie, podstawowym jest jednak to - kto jest zabójcą ...

Michele Ferrara nie jest nowicjuszem w swoim zawodzie, był świadkiem wielu niebezpiecznych sytuacji i w niejednej z nich brał czynny udział. Kolejne wezwanie na miejsce zbrodni nie robi na nim dużego wrażenia, chociaż nie można powiedzieć, że pozostaje całkowicie obojętny. Zdaje sobie sprawę, iż w tym przypadku nie będzie to łatwe śledztwo. Po pierwsze ofiara, po drugie miejsce i po trzecie brak jakichkolwiek poszlak wskazujących na sprawcę. Jedno jest pewne - morderca działał z nadzwyczajną brutalnością. Praca policjantów nie przynosi zbyt dużych efektów, ślady prowadzą w ślepe uliczki, nawet kolejne zabójstwo nie wnosi zbyt wiele do dochodzenia. Scenariusz zdaje się powtarzać, co wskazuje na zbrodniczą serię, a Florencja ma jeszcze w pamięci niedawnego seryjnego mordercy, więc może to jedynie zbieg okoliczności? Jednak komisarz Ferrara dostrzega podobieństwa, no i doświadczenie zawodowe również podpowiada, że po raz kolejny jemu i jego zespołowi przyjdzie zmierzyć się z trudnym przeciwnikiem. Coś jeszcze niepokoi policjanta - anonimy przesyłane na jego prywatny adres, przez lata pracy wielu przestępców groziło mu zemstą, czyżby teraz właśnie została zapoczątkowana? Jednak ważniejsza jest sprawa zabójstw, to ona jest na pierwszym miejscu, jakiś detal bądź detale, oprócz samego sprawcy i brutalności, łączy je. Ofiary nie znały się, pochodziły z różnych środowisk, co stanowi zatem element wspólny? Gdzieś w krwawych tropach ukryte są wskazówki, a może trzeba wrócić do samego początku wydarzeń? Pominięto jakiś ważny wątek i to on jest odpowiedzią na wszystkie inne znaki zapytania, tylko co lub kto go stanowi? Wiekowe mury mają wiele tajemnic, podobnie jak ludzie, którzy kryją się za nimi, przez lata wokół jednych i drugich zalegała cisza, ale teraz ktoś ją zburzył ...

Autor "Florenckiej gry" oparł ją na w części na własnych doświadczeniach, jako komisarz policji codziennie miał do czynienia z przestępstwami. Jednak jego książka nie jest fabularyzowanym dokumentem, a jak najbardziej powieścią sensacyjną z intrygującą akcją opartą nie tylko ściśle na śledztwie, lecz również na życiu bohaterów. Michelle Giuttari umiejętnie prowadzi czytelnika po kryminalnej opowieści w jakiej detale odgrywają ogromną rolę i w ostatecznym rozrachunku dają najważniejszą odpowiedź. Postać mordercy skryta jest w tle, przez większość historii pojawia się jedynie w kontekście samych zbrodni i prowadzonego dochodzenia, co innego jest za to uwypuklone. Czytający krok w krok podążają za komisarzem Ferrarą i jego zespołem, ale obserwują również coś jeszcze i to ten wątek w końcu pozwala na rozwiązanie morderczej łamigłówki. Sama Florencja jako miejsce zbrodni odkrywa swoje mroczniejsze oblicze, rzucające cień na wspaniałe zabytki i dzieła sztuki, lecz pozostaje na drugim planie, ponieważ najważniejsi są ludzie i to, co wydobywa w nich bestię ...

Za możliwość przeczytanie książki dziękuję  wyd. Zysk i S-ka

Średniowieczne śledztwo

"Pokuta brata Cadfaela"

Ellis Peters

Niezbadane są wyroki boskie, a może to jedynie przeznaczenie plącze ludzkie ścieżki tak by człowiek nigdy nie mógł narzekać na nudę? Jedno jest pewne kiedy wszystko wydaje się już z góry wiadome, a życiowa ścieżka wyznaczona aż po kres żywota, zawsze wydarza się coś co burzy spokój duszy i umysłu. Można zignorować nieoczekiwane wydarzenie i starać się egzystować tak jak wcześniej, ale pamięć trudno oszukać, a gdy zostanie podjęta decyzja o reakcji na niespodziankę, trzeba się liczyć, że można stracić to, co zdobyło się z trudem … 

Brat Cadfael doskonale znał swoje miejsce w zakonnym zgromadzeniu, po kilu dekadach życia wśród braci nie wyobrażał sobie innego. Nie schronił się do zakonu, lecz sam wybrał taką drogę dawno temu, całkowicie różną od dawnej, chociaż nie do końca przybrała ona postać taką jaką sobie wyobrażał. Teraz, w wieku sześćdziesięciu kilku lat wie już dokładnie gdzie będzie podążał do kresu swych dni, nawet niedawne wydarzenia nie zburzyły jego egzystencji i nie miał zamiaru zakłócać jej nikomu innego. Co miało początek w dawnych czasach niech podąży ścieżką wyznaczona wtedy. Jednak los ma całkiem inne zdanie w tym temacie i tym razem trudno odciąć się od dawnych czynów. Trzeba będzie stawić czoła temu, co miało być zamkniętym rozdziałem do jakiego nie ma już powrotu. Ktoś bliski Cadfaelowi znalazł się w potrzebie, a pomoc zakonnika może okazać się tą jedyną jaka może dać nadzieję na wyjście z kłopotów. Wymaga to jednak głośnego przyznania się do przeszłych czynów i wzięcie za nie odpowiedzialności. Odwagi nigdy nie brakowało braciszkowi, podobnie jak i szczęściu do pojawiania się we właściwym miejscu i czasie by  stanąć przed kolejną zagadką kryminalną. Nie inaczej jest i tym razem, oprócz własnych problemów przed Cadfaelem sprawa morderstwa, o jakie zostaje oskarżony, przynajmniej w jego osądzie, człowiek niewinny. Krew na rękach, brak świadków i kłótnia, do której doszło trochę wcześniej pomiędzy ofiarą i tym, kto stoi nad ciałem. Wszystko przemawia przeciwko temu ostatniemu, a przynajmniej tak sądzą obserwatorzy. Jeżeli nie zrobił tego młody Hugonin, kto inny mógł być zabójcą? Zamordowany nie słynął z pokojowego charakteru, wprost przeciwnie, ale śmierć pozostaje zbrodnią, a winny już jest, więc pozostaje go tylko osądzić … Jak znaleźć sprawcę w miejscu, gdzie ścierają dwie polityczne siły, toczy się walka o koronę angielską, a na dodatek zdrada towarzyszy na każdym kroku? Śledztwo prowadzone w takich warunkach musi szybko przynieść efekty, bo sprawiedliwość na drugie imię ma niecierpliwość, no i własna misja domaga się jak najszybszego znalezienia rozwiązania. W obu przypadkach stawką jest życie ludzkie, w jednym syna, w drugim przyjaciela …

Cykl „Kroniki brata Cadfaela” toczy się w średniowiecznym królestwie angielskim, w czasach niespokojnych, gdzie szczęk oręża wciąż słychać, jeżeli nie z bliska to z oddali. Głównym bohaterem jest tytułowa postać, jakiej jednak daleko do obrazu utrwalonego przez wieki. Chociaż na pierwszy rzut oka zakonnik wydaje się typowym to z bliższej perspektywy okazuje się kimś całkowicie innym. Po pierwsze jest detektywem, chociaż sam tak siebie nie nazywa, jego głównym zajęciem jest opieka nad herbarium oraz pomoc chorym, lecz jego „dorywcze” hobby związane jest z rozwiązywaniem morderczych sekretów. Zbrodnie wcale nie są rzadkością, a sprawiedliwość by mogła w rzeczywistości zatriumfować potrzebuje realnych winnych, a nie ludzi, mających pecha pojawić się w niewłaściwym miejscu i czasie. Tym ostatnim pomaga właśnie Cadfael, równie skuteczny jak Holmes, lecz działający w o wiele trudniejszych realiach i będący równie skuteczny jak jego późniejszy kolega po fachu.

     Za możliwość przeczytania książki dziękuję
                              wyd. Zysk i S-ka 

Salem i nie wszystko jasne

"Panowie Salem"
Rob Zombie
oraz
B.K. Evenson

Jaki jest przepis na horror? Szczypta albo i więcej zjawisk paranormalnych, bohaterowie, którzy nie są świadomi tego, co im zagraża i niepokojący klimat, jaki narasta ze strony na stronę by w końcu w finale w pełni zaprezentować swoją grozę. Niby prosta receptura, ale w rzeczywistości zawierająca wiele szczegółów, a właśnie w nich tkwi podobno diabeł ...

Miasteczko Salem sławę, lub niesławę jak może ktoś powiedzieć, zyskało dość dawno temu. Pomimo upływu ponad trzystu lat miejsce to kojarzy się z czarownicami, ich procesem oraz śmiercią. Dawne wydarzenia stały się kanwą dla niezliczonych książek oraz filmów i nie tylko. Kolejna opowieść, jakiej motywem jest ta, a nie inna historia, wydaje się więc pomysłem, w jakim raczej nic odkrywczego raczej nie ma co szukać. A może wcale nie trzeba niczego odkrywać by znaleźć coś cekawego? Sprawdzone koncepcje przecież można zaserwować tak by nie przypominały odgrzewanego, po raz kolejny, dania. Jednak aż tak łatwego zadania autorzy nie mają ...

Na Heidi Hawthorne przeszłość miejsca, w jakim mieszka nie robi zbytnio wrażenia. Kobieta żyje własnym życiem, w którym czary, wiedźmy i ich procesy są po prostu takim samym motywem jak kolonialna architektura. Na co dzień jej egzystencję wypełnia praca w radiu i spotkania z przyjaciółmi oraz wytrwanie w postanowieniu, by nie wrócić do swojej przeszłości. Nic ekscytującego, ale zwykła codzienność przecież jest niczym złym i w Salem również nie bywa zjawiskiem rzadkim. Nikt nie spodziewa się, że to, co kiedyś wstrząsnęło miastem znowu może się wydarzyć ponownie. Zresztą przecież kto bierze na poważnie legendy? Na pewno nie pracownicy miejscowego radia, kiedy więc jedno z nich otrzymuje płytę z muzyką puszczają ją w trakcie swego programu. Trzeba przyznać, iż utwór jest dość niezwykły, ale jako weterani radiowi, nie takie nagrania już słyszeli. Jedynie jednemu z gości w studio nie daje spokoju nazwa autorów tego dość specyficznego "kawałka". Coś znajomego jest w nim, ale zbiegi okoliczności zdarzają się i wszystko da się wyjaśnić logicznie. Atmosfera Salem robi przecież swoje, a do tego didżejka to przecież potomkini jednego z sędziów w procesach czarownic. Odpowiedź wydaje się zatem jasna. Zresztą są inne ważniejsze sprawy, zaprzątające uwagę Heidi: nocne koszmary, przewidzenia i coraz większa chęć do sięgnięcia po,to, co dawniej dawało ukojenie. Demony z przeszłości okazują się mieć wiele twarzy, niektóre z nich mają wiekowe oblicza, inne są bardziej współczesne, razem tworzą diabelską mieszankę ... Senna mara wydaje się o wiele bardziej realna niż jawa, łatwo zagubić się pomiędzy tym, co wydaje się nierzeczywiste i faktycznymi wydarzeniami. W każdej opowieści tkwi ziarno prawdy, także w tej o wiedźmach z miasta Salem ...

Z czym najczęściej kojarzy się horror? Z krwią, dużą ilością krwi i jeszcze raz z krwawym motywem. "Panowie Salem" nie są wyjątkiem, niektórzy mogą powiedzieć, że jest jej za dużo, ale w tym gatunku raczej to nic rzadko spotykanego. Autorzy książki wcale nie unikają dosłowności i czytelnik, szukający subtelniejszych opisów, raczej ich w niej nie znajdzie. Jednak to wcale nie zarzut wobec tej książki, bo obecność posoki wcale nie jest tak zwanym kwiatkiem do kożucha, a detalem jak najbardziej uzasadnionym. Czarownice, czary i dawna historia są podane bez upiększeń oraz niedopowiedzeń, a Rob Zombie i B.K. Evenson nie ukrywają, że ich celem jest właśnie horror i to dosłownie. Od pierwszej do ostatniej strony czytający są utwierdzani, iż właśnie z tym gatunkiem mają do czynienia. Sprawdzony pomysł, metody wykonania również, niby nic trudnego, ale często z tego przepisu wychodzi zakalec. Tym razem jednak efektem jest pełnokrwista, dosłownie i w przenośni, historia, gdzie próżno szukać dobra, tematem przewodnim jest zło i tylko ono się liczy ...



                   Za możliwość przeczytania 
                              książki dziękuję
                                     wyd. Zysk i S-ka

Skrzydła marzeń

"Przystań wiatrów"
George R.R. Martin
Lisa Tuttle

Marzenie, słowo kryjące tak wiele, chwile szczęścia, momenty radości i czasem drogę do jego spełnienia, na której niejedną przeszkodę trzeba pokonać. Zdobycie tego, co wydawało się poza zasięgiem, lecz czego się pragnęło jak nic innego, jest triumfem nad tymi, co wątpili. Jednak co potem? Kiedy już wszystko zdobyte i zwycięstwo w ogłoszone? Koniec opowieści? A może dopiero najważniejsze dopiero wydarzy się? To, co miało być końcem okazuje się dopiero wstępem do całkiem nowego ...

Latać, nie tylko w snach, ale w rzeczywistości, czuć wiatr we włosach, skrzydła na ramionach, po prostu być wolnym. Jednak to dane jest nielicznym, Maris czeka całkiem inna przyszłość, nie ma w niej miejsca na bycie lotnikiem. Kto inny będzie tym, kim chce zostać dziewczyna ... Niemożliwe czasem staje się faktem, nie wystarczy tylko pragnąć, chociaż to pierwszy krok, a po nim są kolejne i w końcu następuje moment, w jakim po raz pierwszy marzenie staje się faktem. Tę chwilę pamięta się doskonale, jak więc pogodzić się z faktem gdy trzeba na powrót zejść na ziemię? Dlaczego? Z powodu tradycji, zasad, prawa, bo tak po prostu musi być. Jednak kiedy osiągnęło się tak wiele czy można wyrzec się swoich marzeń bez walki? Z dnia na dzień pożegnać z obłoki i pozostać na ziemi? Co może zrobić jedna dziewczyny kiedy wszystko już stracone? Zdobyć się jeszcze raz na odwagę, która nieraz będzie wystawiana na próbę. Nikt nie przewidział, że to, co wydawało się niemożliwe nie tylko stanie się faktem, lecz wywoła prawdziwą lawinę zmian. Maris nie jest już małą dziewczynką, osiągnęła  co chciała, wreszcie może bez obaw patrzeć w przyszłość, jej plan się powiódł. Ale czy inni nie mają prawa do własnych marzeń? Po jakiej stronie opowiedzieć się? Jedni żądają dalszych zmian, drudzy za wszelką chcą utrzymać status quo, a pomiędzy nimi ta, która rzuciła wyzwanie tradycji i dokonała niemożliwego. Kolejni pragną iść drogą przetartą przez dziewczynę marzącą o tym, co oni, lecz wbrew pozorom wcale nie jest im łatwiej. Jaką rolę odegra nieustraszona Maris? Będzie jedynie obserwatorem czy kimś, kto po raz kolejny wybierze próbę sił?

Świat tytułowej "Przystani wiatrów" nie jest przyjazną dla ludzi oazą. Morskie potwory, wiele rozproszonych siedlisk ludzkich i niełatwe stosunki pomiędzy oddalonymi przyczółkami rysują rzeczywistość w jakiej jedynie wybrani i najsilniejsi mają prawo głosu i wpływają na losy większości. Gdzie w takich realiach miejsce dla dziewczynki, która mieszka w chatynce z przeciekającym dachem? Tam, gdzie nie spodziewa się jej nikt - pomiędzy obłokami i ptakami. "Przystań wiatrów" to historia w jakiej marzenia i droga do ich zdobycia pokazana jest z punktu widzenia kilku bohaterów. Każdy z nich obiera inną ścieżkę, ale są związani niewidzialnymi więzami, które łączą ich raz na zawsze. George R.R. Martin znany jest z sagi "Pieśń Lodu i Ognia", najnowsza książka nie jest aż spektakularna pod względem tła i postaci, jednakże fabuła oferuje równie ciekawą opowieść, w jakiej nie brakuje ciekawie poprowadzonej akcji. W świecie w jakim rządzi tradycja i niezłomne zasady jedna dziewczyna okazuje się być na tyle odważna by walczyć o spełnienie swoich marzeń, to, co będzie jej udziałem przekracza jej i innych wyobrażenia. Okazuje się, że los przeznaczył jej niezwykłą rolę oraz życie pełne przygód, wyzwań, lecz nic nie ma za darmo, za wszystko trzeba zapłacić ...




                          Za możliwość przeczytanie książki dziękuję
                   portalowi Duże Ka i wyd. Zysk i S-ka

Problem z ex

"Bo we mnie jest ex"
Joanna Skrzypczak

Podobno od nadmiaru głowa nie boli, no chyba, że poprzedni wieczór i większość nocy spędziło się z kolejnymi drinkami w dłoni i na wesołej imprezie. Tak samo jest z facetami, to znaczy liczba większa niż jeden oznacza wiele zabawy, ale i dość dużo zamieszania, a od tego już krok do chaosu w życiu. Jednak gdy okazja się nadarza i to pod postacią bardzo atrakcyjnego przedstawiciela płci męskiej trudno patrzeć jedynie na tę stronę listy, gdzie znajdują się wady całej sytuacji. Kto by brał pod uwagę minusy, kiedy plusy przysłaniają wszystko inne? Na pewno nie kobieta, która właśnie zeszła z huśtawki zwanej związkiem na odległość. Czasem ktoś znany okazuje się idealnym lekiem na złamane serce i uczucie, że los nie gra fair  z nami ...

Co złego jest w tym, że nie chce się wybierać pomiędzy dwoma facetami tylko być z jednym i drugim? Na to pytanie są dwie odpowiedzi i to wzajemnie się wykluczające, ale przecież nie każdy musi na nie odpowiadać. Na pewno nie zamierza tego robić ona, czyli dziennikarka, redaktorka działu mody i stylistka, jakby nie było obaj mężczyźni mają to i owo za uszami, więc raczej nikomu nie dzieje się krzywda, prawda? Zresztą nie jest tak jak mogłoby się wydawać, bo po pierwsze Piotr był tą strona, która zerwała, a Max od zawsze miał "tyci" problem z wiernością. W sumie, po odjęciu ich wad, dają mieszankę idealną, lecz niestety są dwoma facetami z pewnymi słabościami i każdy z nich nie jest obojętny dla Niej. Co zrobić w momencie, kiedy przeszłość właśnie znowu wraca, teraźniejszość okazała się inna niż powinna być, a przyszłość miała być ulepszoną wersją tego, co było, ale jednak czegoś, a raczej kogoś, w niej brakuje? Zawiła układanka, czyż nie? Może skorzystać z trzeciej opcji? Jakiej? Weekendy z Piotrem, a w wolnym czasie wykroić chwile dla Maxa? Niemoralne? Egoistyczne? Bezwzględne? Takie męskie ...? Ona ma całkiem inne zdanie w tym temacie, chociaż nikt nie powiedział, że będzie łatwo i na pewno tak nie jest. Gdy się człowiek bawi ogniem to o poparzenie bardzo łatwo, a pożar jest kwestią  czasu i to wcale nie zbytnio odległego, no, ale kto  by o tym myślał, kiedy zabawa z Piotrem i Maxem tak dobrze się rozwija ... Tylko dlaczego coraz częściej pojawia się taka głupa myśl w głowie ... Odpowiedź na nią wydaje się oczywista, bo przecież żadna inna na pewno nie będzie tak odpowiednia jak ta, którą podpowiada rozum, chociaż dlaczego logika jakoś nie idzie w parze z uczuciami?

Podział na damskie i męskie zachowania szczególnie w kwestii emocji wydaje się bardzo prosty i czytelny, a każdy ruch wykraczający poza te ramy od razu ściąga na siebie uwagę. One to uczucia i wierność, oni to zdrady i logika, przynajmniej takie są zasady, ale przecież wyjątki zdarzają się i wcale nie muszą potwierdzać reguły. W końcu przewidywalny rozwój wydarzeń nie jest zbyt ciekawy, chociaż spokój ma przecież swoje zalety, ale gdy ktoś wyłamuje się ze schematów to kusi by przejrzeć się mu bliżej. To drugie odnosi się właśnie do bohaterki "Bo we mnie jest ex" i jej opowieści o tym, co dla wielu wydaje się przynajmniej niewłaściwe, szczególnie dla kobiet. Jaka Ona jest? Podobna i niepodobna do rówieśniczek, tych młodszych i starszych, mieszkających w dużych miastach jak i miejscach, których zdaje się w ogóle nie być na mapie. Kim są Oni? Przebojowi, nieprzeciętni, wyróżniający się i jak się okazuje wcale nie tak oczywiści jak mogłoby by się wydawać. Joanna Skrzypczak przedstawia całą opowieść z jej perspektywy, w tej książce ona jest najważniejsza, uczucia, dylematy, wybory, spora dawka szaleństwa składają się na opowieść w jakiej nie warto zakładać nic z góry, a z ocenami najlepiej wstrzymać się da samego końca.

Podobno docenia się dopiero coś,kiedy zostaje to utracone, a od nadmiaru głowa nie boli. Ona poznała istotę obu zasad, z jakim efektem? Czasem warto wybrać drogę, o jakiej myśli wielu, lecz tylko nieliczni sprawdza dokąd prowadzi ...






Za możliwość przeczytanie książki dziękuję
portalowi Duże Ka i wyd. Zysk i S-ka

Ukryta tożsamość

"Jezus z Judenfeldu"
Jan Grzegorczyk

Przeszłość, za tym słowem kryje się się nieskończenie wiele historii, które chociaż miały miejsce kiedyś nie zawsze odeszły w zapomnienie. Nadal tli się we wspomnieniach i przede wszystkim ludziach, niekiedy przypomina się w kolejnych pokoleniach, daje o sobie znać w najmniej spodziewanych momentach. Prawda czasu, miejsca i w końcu człowieka, razem dają niezwykłą panoramę tego co było oraz pozostawiło swój ślad, niekiedy piętno, i czeka na na odkrycie. Podróż czasem przynosi niespodzianki, takie, jakie nigdy nie przyszłyby nikomu do głowy. Wiedzie podróżnika w miejsca, gdzie niezwykłe tajemnice tylko czekają na odsłonięcie ...

Zwykły przystanek w drodze do celu, wspaniały widok, zachwyt nad cudem piękna natury i ... okazuje się, że trzeba wszystkie zamierzenia zmodyfikować. Ksiądz Wacław Grosser wcale nie miał w planach dłuższego postoju, w ogóle nie tak miało być, ale jest. Gościna na protestanckiej parafii okazuje się niezwykłym czasem, gdzie przeszłość i teraźniejszość okazują się awersem i rewersem tej samej monety. Spokojne, prowincjonalne, alpejskie miasteczko, wydawałoby się takie z gatunku gdzie diabeł mówi dobranoc, mające w zanadrzu niejedną tajemnicę. Zawierucha wojenna nie ominęła Judenfeldu, a i późniejsza historia mało pasuje do sielankowego pierwszego wrażenia, lecz nie jest to dane dostrzec każdemu. Grosser powoli odkrywa prawdę o miejscu gdzie spędza przymusowe wakacje. Niezwykły kościół jest dopiero początkiem odsłaniania tego co z jednej strony jest na widoku, ale z drugiej skutecznie zamaskowane przed oczyma postronnych. Dlaczego jedno drzewo stało się symbolem godnym umieszczenia go  w świątyni, a drugie wzbudza skrajnie inne emocje? Czyny ojców nie zawsze są powodem do dumy, czasem jednak prawda wygląda inaczej iż się wydawało. Pozory również mylą i to bardzo, nawet przyzwyczajeni do wyznań ludzie nie widzą tego co najważniejsze, a może to człowiek nie potrafi się do końca odkryć? Wacław Grosser w ciągu kilku dni jest świadkiem sporej liczby niecodziennych sytuacji, zagłębia się w przeszłość wielu osób, ale także i własną. Niezrozumienie, kłamstwo, ukrywanie faktów, a nawet własnej tożsamości, wszystko to nie pomaga w ujrzeniu Judenfeld, takim jakim jest w rzeczywistości ... Chociaż co jest prawdą, a co fasadą w imię poprawności politycznej nie zawsze można odgadnąć. Czasem winni okazują się zagubieni w tym co było ich udziałem.

Jan Grzegorczyk w najnowszej książce powrócił do bohatera wcześniejszej trylogii, który jest jedną z głównych postaci w "Jezusie z Judenfeldu". Tłem dla historii jest malownicze miasteczko w austriackich Alpach, które wraz ze swoimi mieszkańcami posiada wiele sekretów. Czytelnikowi dane jest dotarcie do najgłębiej skrywanych tajemnic, ale nie od razu. Autor powoli odkrywa prawdziwe oblicze miejsca i zamieszkujących go ludzi, zanim jednak to nastąpi nieraz trzeba się zmierzyć z pozorami, pod jakimi kryje się rzeczywisty człowiek. Wątki splatają się w opowiadanie, w jakim teraźniejszość z przeszłością tworzą niezwykłą panoramę ludzkich losów oraz motywów ich postępowania.

Za możliwość przeczytanie książki    

dziękuję portalowi Duże Ka i wyd. Zysk i S-ka

Krucha równowaga

"Równowaga"
Paweł Leśniak

Życie, słowo mieszczące w sobie wiele, a nawet wszystko. Drobne radości i te z gatunku niewyobrażalnych, smutek i chwile, gdy wydaje się, że niebo wali się na głowę, a pod stopami ziemia się właśnie rozstąpiła oraz całkiem zwyczajna codzienność, to wszystko składa się na życie. Ono po prostu jest, tu i teraz, kiedyś i tam, no i gdzieś w przyszłości, mniej lub bardziej zaplanowane. Rzadko kto zastanawia się nad tym co faktycznie znaczy, chyba, że coś niespodziewanego zatrzęsie jego posadami. W takim momencie jednym przypominają się chwile sprzed lat, a innym przed oczami przewijają się kadry z dotychczasowej egzystencji. Kilka sekund i to co wydawało się nie mieć końca nagle zaczyna wymykać się z rąk, bez żadnego wcześniej ostrzeżenia. I co dalej?

Desmond TO człowiek sukcesu, wspaniała praca, rezydencja w dobrej dzielnicy, w garażu samochody warte setki tysięcy dolarów, po prostu żyć i nie umierać! Jest jeszcze piękna dziewczyna u jego boku i oddany przyjaciel, w tej idylli jest pewien szczegół, psujący ten obraz szczęścia, ale to co najgorsze dopiero ma nadejść. Uliczny korek, kłopoty w pracy, kolejna rodzinna kłótnia, prawie zwykłe kłopoty, jakie można uznać za coś przykrego, lecz kogo nie spotykają? Ale gdy inne sprawy zaczynają nabierać realnych kształtów, wszystko inne może zejść na plan dalszy. Kiedy wszystko wydaje się się być na najlepszej drodze do spełnienia marzeń wszystko zaczyna się walić jak domek z kart, tyle że te ostatnie to elementy życia Desmonda. Porażka, zdrada i śmierć, jak na jedną noc to za dużo na jednego człowieka, a ukoronowaniem tych kilku dramatycznych godzin jest spotkanie z Lucyferem. Ukoronowaniem jest propozycja z kategorii tych, które się nie odrzuca, a może jednak tej można odmówić? Dlaczego Desmond trafił prosto do piekła? Nie zabijał, nie kradł, nie zdradzał, nie był gorszy od przeciętnego człowieka, a jednak znalazł się od razu w dolnej części swego przeznaczenia? Co kryje się za takim obrotem sprawy? Uwierzyć piekielnemu księciu i zdecydować się na ofertę czy ryzykować spełnienie się jego obietnic? Okazać zaufanie komuś kto nie słynie z prawdomówności? Nowa rzeczywistość okazuje się o wiele bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać i na pewno nie jest jedynie koszmarem. Każda chwila po pechowej nocy tylko utwierdza w tym przekonaniu Desmonda, no i jeszcze wciąż nasuwające się pytania, na jakie nikt nie chce udzielić odpowiedzi. Na Ziemi cały czas ściera się dobro i zło, może ktoś ma do odegrania specjalną rolę, tylko kto to jest i dlaczego właśnie ta, nie inna osoba? Odpowiedź może kryć się w przeszłości, tej dalszej jak i bliższej, i być wynikiem własnych, ale i cudzych wyborów. Tak naprawdę nic i przede wszystkim nikt nie jest do końca tym na co lub kogo wygląda, nawet ci, którzy wydawaliby się, że są po właściwej stronie mają własne interesy przy okazji do załatwienia. Jak w tym wszystkim połapać się i znaleźć rozwiązanie swoich problemów? Bycie w samym centrum wydarzeń wcale nie jest ani łatwe, ani przyjemne i wcale nie pozwala na zbytnią swobodę w działaniu.

"Równowaga" to nie klasyczna opowieść o walce dobra ze złem, nie ma jasnych podziałów, chociaż początkowo może się wydawać, iż są one wyraźnie zaznaczone. Czytelnik wchodzi w świat, który jedynie na pierwszy rzut oka wydaje się taki jest znany, pod nim kryje się całkiem inny, będącego ciągłym polem walki pomiędzy dwoma stronami, a w samym środku znajdują się nieświadomi ludzie. Piekło i niebo mają w sobie coś znajomego, lecz tak naprawdę dalekie są od powszechnych wyobrażeń. A co z bohaterami? Oczywiście są i ci źli i ci, którzy są ich przeciwieństwem oraz człowiek w nie do pozazdroszczenia roli. Czytelnik śledzi drogę jaką przechodzi bohater od bycia istotą ludzką do - właśnie do czego? Demona, ofiary czy też kogoś, kto będzie miał wiele do powiedzenia i wśród tych z dołu jak i tych z góry, chociaż tak do końca nie wiadomo czy uda mu się zrealizować własny plan. Ludzki los jest już dokładnie określony przed jego urodzeniem czy może da się jeszcze coś w nim zmienić własnymi czynami? To co się widzi może być iluzją, nigdy nie wiadomo jaki będzie efekt podjętych decyzji, życie bywa czasem niespodzianką i to nie tylko dla człowieka ...


Za możliwość przeczytania książki dziękuję
wyd. Zysk i S-ka

Spektakl z mordecą w roli głównej

"Skecz zwany morderstwem"
Marcin Wolski


Jest człowiek i go nie ma, znika nagle i bez zapowiedzi, tak po prostu. Jak to możliwe skoro jeszcze parę sekund wcześniej był widziany, jedno spojrzenie w innym kierunku wystarczyło by stracić kogoś z oczu, w środku miasta ginie ktoś bez śladu, nikt nie zauważa niczego i co ważniejsze nikogo podejrzanego, a jednak po osobie nie pozostał żaden ślad. Taka sytuacja wbrew pozorom nie jest jedynie wymysłem wyobraźni, niestety zdarza się często i przynosi ze sobą wiele pytań, pierwszym jest - co właściwie się stało? Porwanie, ucieczka, wypadek? Żadnej ewentualności nie można wykluczyć, każda mogła mieć miejsce, a czas w takich momentach jest wrogiem, mijające minuty, godziny, dni, działają na korzyść niewyjaśnionych czynników, stojących za nieoczekiwanym zaginięciem. Wyścig rozpoczął się bez ostrzeżenia, pomiędzy startem a finiszem jest morze ludzkich obaw z coraz większymi falami bólu, pustoszącymi uczucia najbliższych.

Kiedy porucznikowi Zabielskiemu obowiązki zawodowe przerywają świąteczny urlop nie przypuszcza jeszcze z czym, a raczej kim, przyjdzie mu się zmierzyć w najbliższej przyszłości. Odnalezienie zwłok w śniegowej zaspie jest w cichej okolicy niewielkiego miasta wydarzeniem niecodziennym, a dochodzenie w tej sprawie szybko zostaje przejęte przez większy ośrodek. Jednak sprawa ta nie daje spokoju młodemu milicjantowi, co więcej intuicja podpowiada mu, że kierunek prowadzonego dochodzenia jest błędny. Szybko przekonuje się, że jego przypuszczenia nie dość, że wydają się potwierdzać to jeszcze i dalszy ciąg teorii jest coraz bardziej realny. Seryjny morderca jest pojęciem tabu, w żadnym wypadku nie powinno głośno się mówić o takiej możliwości, a jakiekolwiek podejrzenie zaistnienia zbrodni takiego ciężaru gatunkowego traktowane jest jako przerost formy nad treścią i chęć zwrócenia na siebie uwagi. Ale gdy znika kolejna młoda kobieta i to prawie spod drzwi własnego domu, na dodatek znajoma Zabielskiego podejmuje on własne dochodzenie, bez oglądania się na zwierzchników i ich opinię w tym temacie. Każda zdobyta informacja utwierdza go, że nie dość, iż miał rację to, na dodatek, dopiero początek tego co kryje przeszłość oraz co na pewno będzie miało miejsce w przyszłości, i to raczej tej bliższej niż dalszej. Powstrzymanie zbrodniarza staje się priorytetem, ale kim on jest i jak go odnaleźć, gdy dowodów nie ma? Co kieruje człowiekiem takiego pokroju i dlaczego wybiera właśnie te, a nie inne dziewczyny na swoje ofiary? Ile czasu pozostało do kolejnego ataku i gdzie będzie miał on miejsce? Czas nie jest sprzymierzeńcem ani ofiar, ani śledczych, za to działa na korzyść sprawcy ... Gdzieś znajduje się zaginiona Monika, czy jeszcze żyje? Może pewno przedstawienie kryje sekret tajemniczych "zniknięć" młodych kobiet? Miasta, gdzie odbywały się występy pokrywają się z miejscami, w jakich mieszkały zaginione, zbieg okoliczności? A może brakujący element właśnie uzupełnił zabójczą układankę? Podejrzanych jest kilku, mniej lub bardziej pasujących do poszukiwanego, lecz czy faktycznie to właściwy trop?

Końcówka lat osiemdziesiątych i polska rzeczywistość, tak daleka od dzisiejszej. Metody śledztw wydają się dalekie od tych obecnie oglądanych na ekranie bądź czytanych w książkach. Zamiast komputerowych baz danych, gdzie znajdują się odpowiedzi na wszystko, jedynie umysł i upór detektywa, a raczej milicjanta. Wbrew pozorom jednak autor uczynił z tego co wydawałoby się słabością zalety swej historii. Akcja osadzona jest w dwóch światach - artystycznym i ludzi, którzy scenę oglądają jedynie podczas spektakli, połączonych motywem kryminalnym. Napięcie obecnie jest od pierwszych stron, ale czytelnik szybko przekonuje się, że niespodziewane zakręty fabuły nieraz będą go zaskakiwać podczas czytania. Atak następuje nie w tych punktach, gdzie można by go oczekiwać, lecz pojawia się w zupełnie nieprzewidzianych okolicznościach. Część wydarzeń ukazana została z punktu widzenia ofiary, a z drugiej strony dostarczane są informacje o tym jaką drogą podąża dochodzenie, daje to czytającym możliwość prowadzenia własnego śledztwa. Jednak ten kto spodziewa się, że dzięki temu wyprzedzi bohaterów w ich dochodzeniu szybko przekona się, iż zanim przypisze sobie sukces nie raz będzie zmuszony korygować swoje przypuszczenia. "Skecz zwany morderstwem" jest wciągającą opowieścią, w której nic nie jest pewne, a to co wydaje się być na wyciągnięcie ręki w rzeczywistości jest dalekie, a czasem bywa jedynie iluzją bądź odegranym aktem w morderczym dramacie.

Baza recenzji Syndykatu ZwB


Za możliwość przeczytania książki dziękuję
wyd. Zysk i S-ka

Po prostu Garet ...

"Garet dorasta"
Joanna Szarras

Jak zmienia się życie gdy rodzina powiększa się o czworożnego przyjaciela? Diametralnie, zamiast kontrolowanego chaosu pojawia się jego nieprzewidywalny brat, a wszelkie dotychczasowe zasady i przyzwyczajenia tracą na aktualności. Nagle okazuje się, że przeszłość była leniwym błogostanem wobec czasu, który nastał wraz z pojawieniem się pewnego uroczego szczeniaka w progach domostwa. Chodząca, a raczej biegająca, katastrofa na czterech łapach z ogromnych kochającym serduchem - oto Garet, psiak rodowodu tajemniczego, przysparzający swej pani wielu powodów do ruchu. Nie można również nie przedstawić jego kocich współlokatorów - Gaci, Adolfa, Perły, Marchwi i Kolesia, oczywiście są jeszcze i ludzie czyli trójpokoleniowa część mieszkańców - Asia wraz matką Ireną i córką Kają. W takim towarzystwie nie może być nudno, każdy moment dnia, nocy zresztą również, przynosi wyzwania z kategorii cięższego i większego kalibru. Fruwające po ogrodzie części garderoby to codzienność, wieczna bieganina po domu za psim pieszczochem to również normalna sytuacja, no i do tego ciągłe przemeblowania, historia rozpoczyna się z hukiem, a to jedynie wstęp początek perypetii niezwykłej rodziny.

Każdy szczeniak przechodzi czas zainteresowania otoczeniem, szczególnie poprzez zmysł dotyku, co można zauważyć w postaci pogryzionych butów lub innych przedmiotów znajdujących się w zasięgu psiego uzębienia. Jednak Garet nie jest zwykłym czy też typowym przedstawicielem swego gatunku, jego ciekawość świata i chęci poznawcze wykraczają poza zwykłe szczenięce psoty. Do tego trzeba dołożyć ogromne poczucie tęsknoty gdy z pola widzenia znika jego pani, w ramach uśmierzania bólu rozstania, nawet najkrótszego, urządzane są maratony po domu, bo zamknięte drzwi nie stanowią przeszkody. Oczywiście kocie towarzystwo także korzysta z możliwości swobodnego poruszania się po domu. Jeden pies, kilka kotów i remont z nieplanowanymi niespodziankami wprowadzają zawirowania, nad którymi zapanować trudno, a gdy to już się uda to gdzieś odzywa się głos rozsądku, że to dopiero cisza przed prawdziwym huraganem!

"Garet dorasta" to opowieść ciepła, napisana z ogromną dawką humoru, w jakiej nie ma miejsca na porządek, a czytającym towarzyszy ciągły śmiech. Jeżeli głównym bohaterem jest pies to można spodziewać się niecodziennej historii, ale to co przygotowała Joanna Szarras jest czymś więcej niż jedynie opisaniem perypetii czworonożnych mieszkańców pewnego domu. Garet oraz koty są pełnoprawnymi bohaterami książki, ich życie stanowi podstawę fabuły, autorka każdą postać przedstawiła z bliska, tak, że czytelnik ma wrażenie, że jest częścią wydarzeń. Każda strona przynosi nowe przygody tego niezwykłego towarzystwa, czas na lekturze mija niepostrzeżenie i nagle spostrzega się, iż to już koniec spotkania z niezwykle barwną grupą. W ciągu kilku godzin jest się świadkiem mniejszych i większych katastrof oraz małych i dużych apokalips, które mają jeden punkt wspólny - psa o imieniu Garet.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję
wyd. Zysk i S-ka

Różne oblicza honoru

"Śmierć i honor"
W.E.B. Griffin, William E. Butterworth IV

Ameryka Południowa mało kojarzy się z okresem drugiej wojny światowej, raczej bardziej już ze siestą i fiestą i to w starym dobrym stylu niż z wojenną zawieruchą. Argentynę w kontekście historii najczęściej postrzega się w przez pryzmat takich postaci jak Evity oraz Juana Peron i to w hollywoodzkiej odsłonie, gdzie prawda historyczna przeważnie jest tłem i to dosyć odległym. Szybciej na myśl przychodzi słynne argentyńskie tango niż gra wywiadów czy też zakulisowa praca agentów. Jest jeszcze jeden aspekt, pomijany lub rzadko wspominany - cel ucieczki wielu zbrodniarzy hitlerowskich. Jednak na początku lat czterdziestych najważniejsze we wzajemnej rozgrywce pomiędzy służbami Stanów Zjednoczonych oraz III Rzeszy jest uzyskanie przewagi, a przynajmniej nie utracenie przyczółków na tym obszarze. Asy są wciąż w rękawach, a każdy z graczy stara się zanadto nie wychylać, "zabawa" jest jeszcze prowadzona w białych rękawiczkach, ale ślady krwi już powoli są widoczne ...

Cletus Frade pomimo dosyć młodego wieku ma już na swym koncie niemało zasług dla ojczyzny, teraz przyszedł czas na odpoczynek i nadrobienie zaległości z zakresu spraw rodzinnych. Jakoś tak się złożyło, że nie było okazji by nawiązać więzy ojcowsko-synowskie, więc dlaczego nie zrobić tego właśnie gdy armia daje zasłużonemu żołnierzowi wolną rękę co do jego przyszłości? Lotnik słynący z pogodnego charakteru i obiektywnego spojrzenia na świat odnajdzie się w każdych warunkach - nawet na hacjendzie wielkości Berlina, gdzie gośćmi są niemieccy oficerowie, dygnitarze ambasad oraz ministrowie junty wojskowej. Ciekawe towarzystwo przyjmowane jest w rodzicielskich progach, szczególnie gdy weźmie się pod uwagę co się dzieje w dalekim świecie, a do tego dochodzą równie interesujące związki familijne. Kim jest major Frade? Tylko i wyłącznie synem szukającym kontaktu z rodzicem czy też ma on także drugie oblicze, skrywane pod maską cieszącego się z życia człowieka? W towarzystwie śmietanki towarzyskiej wiele może wydarzyć się, szczególnie gdy ścierają się przeciwstawne racje stanu oraz poglądy polityczne, a wszystko to na podłożu ogromnych fortun, czasem mających swe źródło w zagładzie narodu.

Druga wojna światowa jest źródłem inspiracji dla wielu autorów, jej okres jest kanwą dla fabuł tak filmowych jak i dokumentalnych, niektóre wydają się czasem kalką innych, ale czasem autorzy sięgają po mniej wyeksploatowane tematy. Mogłoby się zdawać, że gra wywiadów zbyt często bywa punktem wyjścia i w tym obszarze trudno o kolejną ciekawą opowieść, jednak "Śmierć i honor" jest zaprzeczeniem takiej opinii. Twórcy zadbali o wiarygodne tło historyczne, lecz również detale społeczno - kulturowe, pozwalające czytelnikom wejść w świat sprzed kilkudziesięciu lat, który do tej pory wiele tajemnic nie ujawnił. Pierwszym planem jest rozgrywka szpiegowska pomiędzy siłami alianckimi a nazistowskimi, osadzona w tle argentyńskiej rzeczywistości lat czterdziestych - gdzie polityczna zawierucha zbierała swoje żniwo. Dzięki takiemu umiejscowieniu czasoprzestrzennemu historia zyskuje ciekawy kontekst, ale to jedna ze stron ukazanych w książce. Drugą nie mniej interesującą są wewnętrzne gry w agencjach oraz walka o wpływy pomiędzy przywódcami. Fabuła odkrywa wątki znane raczej niewielkiej grupie pasjonatów, ale w sposób interesujący - warstwa po warstwie, tak, że kolejne odsłony akcji są zaskoczeniem. Jedno opowiadanie ukazywane z punktu widzenia różnych bohaterów przekazuje fragmenty większej całości, podobnie jak w rzeczywistości - rzadko kiedy wszystkie aspekty danej sprawy są wiadome od razu i każdej związanej z nią osobie. Intrygującym jest zbieranie okruchów informacji i składanie ich w całość wraz z postaciami z książki, szukać ukrytych szczegółów, a z niedomówień wyłuszczać okruchy informacji.



Za możliwość przeczytanie książki dziękuję
portalowi Duże Ka i wyd. Zysk i S-ka

Oblicza emigracji

"Stąd aż do Brighton Beach"
Robert Terentiew

Emigracja, emigrant, słowa odmieniane od dziesięcioleci w każdym przypadku, kolejne pokolenia poznają ich znaczenia od nowa, chociaż wydaje się, że słowa te są doskonale znane. Jednak ich prawdziwe oblicze poznaje się dopiero w momencie gdy zaczyna ono dotyczyć osobiście, wtedy różnice ujawniają się lub zaczynają być widoczne. Sen o dobrobycie, wolności, innym bądź lepszym życiu pociąga wielu, dla jednych staje się rzeczywistością, ale nie dla wszystkich. Tak naprawdę każdy ma swoją definicję emigracji, która jest zlepkiem własnych marzeń i rzeczywistości, nie zawsze tej o kształcie marzeń.
Stany Zjednoczone od swego zarania były i są dla wielu rajem, a kariera od pucybuta do milionera okazywała się dla wielu prawdą. Wolność przekonań pozwalała każdemu głośno mówić o swoich poglądach, więc dla niejednego człowieka wydawało i wydaje się, że znajdzie swoje na tej ziemi miejsce.

Nowy kraj i nowy początek, wszystko to o czym chce się zapomnieć, od czego się ucieka pozostało daleko, teraz czas na realizację marzeń i planów. Jedni starają się zapomnieć o przeszłości i wtopić się w amerykańskie społeczeństwo, inni łączą dwie kultury biorąc z każdej to co uważają za najlepsze, ale są także ci, dla których czas jakby się zatrzymał i pomimo wyjazdu stworzyli sobie namiastkę ojczyzny. W Nowym Jorku, jak w soczewce widać losy kolejnych fal emigracyjnych z różnych krajów, Portorykańczycy, Polacy, Rosjanie i wiele innych nacji tworzą barwną mozaikę na mapie tego miasta. Jednak obraz całości nie zawsze oddaje losy jednostek, uogólnienia sprawiają, że gdzieś w tłumie ginie historia pojedynczej istoty. "Stąd aż do Brighton Beach" to opowieść właśnie o ludziach, lecz nie przez pryzmat liczby mnogiej, ale indywidualnych przypadków, ich suma daje portret rzadko prezentowany szerszemu gronu, są w nim typowe losy jak i nieprzeciętne. Każdy z bohaterów opowiada własne opowiadanie, będące kroniką życia nie tylko od momentu przybycia do USA, lecz i tego wcześniejszego. Wbrew pozorom przeszła egzystencja nie pozostaje bez znaczenia w nowym miejscu, czasem są to ślady niewidoczne dla postronnych, ale wpływające na wybory i kształtowanie swej drogi życiowej.

Dla Piotra wyjazd za ocean nie był długo przygotowywanym zdarzeniem, ucieczką przed problemami finansowymi lub połączeniem z kimś bliskim, także polityka nie była źródłem decyzji o emigracji. Tak naprawdę Polska nie była jego ojczyzną, jako wnuk emigrantów nie czuł przywiązania do miejsca urodzenia, a raczej do ludzi. Podobnie jest i za oceanem, jego celem nie jest poprawienie swego statusu materialnego czy też życie w innym ustroju, a raczej zmiana otoczenia. Jerzemu jako opozycjoniście trudno odnaleźć się w amerykańskiej rzeczywistości, wydaje się, że zaskoczyła go ona. Ten mężczyzna miał zagrać całkiem w innej życiowej sztuce, przystosował się do nowych warunków, jednak rozczarowanie pozostało, szczególnie, że powodem są rodacy ...

Robert Terentiew nie kreśli monumentalnego fresku emigracji, na którym pełno wzniosłych emocji, bohaterskich życiorysów bądź też odwrotnie ukazane są porażki i zagubienie na obcej i nieprzyjaznej ziemi. Nie ma bieli i czerni, dobra czy zła, są za to postacie uchwycone w różnych momentach swego życia na obczyźnie, nie zawsze zmieniające swój los na lepsze, czasem po prostu szukających swego miejsca na ziemi, obojętnie jakiej. Najważniejsi są ludzie, to dzięki nim odnajduje się to zostało stracone lub to czego się pragnęło, gdy oni znikają po raz kolejny traci się namiastkę spełnienia pragnień i marzeń.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Sztukateria

oraz
wyd. Zysk i S-ka

Marzenia magią są

"Simon Peppercorn.
Logowanie do Magicznej przestrzeni"
Wendell Speer

Bycie marzycielem we współczesnym świecie nie jest łatwe, wtedy gdy odpływa się do krainy, gdzie smoki, pojedynki rycerskie i magia jest codziennością, czas się nie liczy, niestety nad głową pojawia się zawsze ktoś, kto przywołuje do realności. Jednak nadchodzi dzień, kiedy to co wydawało się tylko snem lub iluzją staje się rzeczywistością. Nagle odkrywa się u siebie umiejętność czarowania, zamieniania zwykłej gałązki w różdżkę, a nasz pies staje czarownikiem, nawet zwykły kamień jest kimś, a nie tylko nie ożywionym kawałkiem skały. No i jest coś jeszcze, znani nam koledzy ze szkolnych ławek są także w takiej samej sytuacji jak my. Wspaniały prezent urodzinowy, ale ... no właśnie jest też jakieś ale, nawet więcej niż jedno, magiczna wiedza nie może być używana ot tak sobie i w złych zamiarach. Nie znikają także problemy dnia codziennego, złośliwi koledzy, "trudni nauczyciele", szkoła, istnieją nadal - nawet jeżeli rozpoczęły się wakacje. Życie dwunastolatka, mającego dostęp do magicznej przestrzeni, nie jest łatwe, a przed nim pierwsze logowanie do niej i podróż, która może zmienić wiele. Wspaniała przygoda życia, tak widzi ją uczeń magii i ma rację, jednak nim ona rozpocznie się jedno ugryzienie zmienia wszystko!

Trzynaście dni, aż lub tylko trzynaście dób dzieli Simona Peppercorna od stania się wilkołakiem. Dokładnie po tym czasie będzie pełnia księżyca i jedynie kamień filozoficzny może pomóc by nie przeobraził się w bestię. Jest prostsze wyjście , skorzystanie z pewnego kryształu znajdującego się na wawelskim wzgórzu. Jednak natychmiastowe przeniesienie się i użycie jego właściwości spowodowałoby zbytnie wyczerpanie sił magicznych chłopca. Wybór niełatwy, ale dla Simona życie w twardej przestrzeni, bez wstępu do magicznego świata, nie wchodzi w grę. Decyduje się podjąć się ryzyko i ruszyć na wyprawę wraz kolegami, której celem ostatecznym ma być Kraków.

Magiczna przestrzeń nie jest miejscem bardzo przyjaznym, są w nim złe gobliny, wiedźmy i ktoś komu zależy by młodego czarodzieja porwać, czy ma on coś wspólnego z napaścią, zakończoną ugryzieniem? Co jeszcze może wydarzyć się w tej jedynej w swojej rodzaju wędrówce? W książce Wendella Speera nie ma łatwych odpowiedzi i moralizatorskiego tonu, nie jest to również kolejna kopia Harry`iego Pottera. Czytający dostają w zamian świat gdzie dobro i zło walczy między sobą, nie są to zawsze czyste zagrania, ale każdy czyn pociąga za sobą określone reperkusje. Przyjaźń, pierwsze zauroczenia i niepewność kto jest prawdziwym przyjacielem, a kto tylko go udaje. Trochę słodyczy, trochę gorzkich nut, lecz przede wszystkim niesamowite perypetie w tle średniowiecznych zamków, rycerzy i czarnoksiężników, gdzie wszystko może się wydarzyć. Dzięki przebiegowi akcji, obfitującej w pojedynki, walki, jak również w zabawy, czasem potknięcia, a czasem sukcesy, czytelnicy mają zapewniona emocjonującą lekturę, w której nie wiadomo co się wydarzy za kolejnym machnięciem różdżką lub kto się wyłoni jako odczarowany z kamienia. Wbrew pozorom nie jest to naiwna historia przeznaczona wyłącznie dla dzieci, można odnaleźć w niej kilka warstw, a fabuła o magii, czarach nie wyklucza sięgnięcia po nią także starszych. Opowiadanie wcale nie jest oderwane od codziennej rzeczywistości, przedstawia te same problemy jedynie w innych okolicznościach, nie ucieka od trudnych kwestii takich jak śmierć, ale i od pokazania jasnych stron czyli przyjaźni i wsparcia bliskich. Zaletą jest również do wykorzystywanie legendarnych postaci tak tych z zachodniej jak i polskiej literatury czy historii oraz umiejscowienie finału fabuły w Krakowie.



Za możliwość przeczytania książki dziękuję
wyd. Zysk i S-ka