Zwodnicza niepozorność

Nowość:

„Wybrzeże szpiegów”

Tess Gerritsen

 

Spokój wcale nie jest przereklamowany, podobnie jak i życie na uboczu, na własnych zasadach, bez ostentacji. Taka egzystencja nie jest dla każdego, lecz ci, którzy ją wybierają mają w tym swój cel i kiedy już go osiągną łatwo nie pozwolą go sobie odebrać.

 

Przeszłości nie da się wymazać, lecz da się do niej zamknąć drzwi. Oczywiście, że ktoś może je w każdej chwili otworzyć i nie powstrzyma go nic, ale nie jest to wysoka cena. Maggie Bird ceni sobie proste życie na prowincji, smak niebezpieczeństwa zna aż za dobrze i wcale za nim nie tęskni. Teraz jest po prostu jedną z mieszkanek Purity, zajmującą się farmą i podobną do swoich sąsiadów. Jednak dawne życie puka do jej drzwi. Czy niespodziewanie? Nie. Można próbować zapomnieć o Agencji, lecz ona o tobie nie zapomni nigdy. Do czego doprowadzi niespodziewana wizyta kogoś kto wie o Maggie zbyt dużo? Coś zaczyna się dziać, ale czy da się to zignorować? Pewnie tak, chyba, że komuś zależy na czymś zupełnie odwrotnym. Pozostawienie na podjeździe trupa osoby, jaka niedawno gościła u Bird raczej nie jest zwykłą wiadomością. Co kryje się za nią i dlaczego ktoś wybrał właśnie tak brutalny sposób by zwrócić na siebie uwagę? Co chciał osiągnąć? Bez wątpienia osiągnął jedno – drzwi do przeszłości zostały otwarte. Pytanie jakie demony albo raczej wspomnienia zostaną uwolnione i co z sobą przyniosą? Spokój ma swoją cenę, czasem aż nazbyt wysoką i Maggie się już o tym przekonała, jak postąpi teraz?

 

Kiedy przeszłość nie puka do drzwi do przeszłości, lecz po prostu przestrzela w nich zamek zaczyna się rozgrywka, w jakiej o zasadach o fair play nikt nie myśli. Jeśli spodziewacie się akcji jak w Mission Impossible albo Niezniszczalnych to jej w „Wybrzeżu szpiegów” nie znajdziecie. Książka Tess Gerritsen to całkiem inny poziom i przede wszystkim fabuła, wciągająca od pierwszych stron napięciem, nie podanym wprost, lecz pomiędzy wierszami by pokazać swoją twarz lub raczej jedną z masek, pod jakimi ukrywa się.  W tej historii jest wszystko co sprawia, że jakakolwiek pauza w czytaniu jest więcej niż niemile widziana, a zarwanie nocy zagwarantowane, jeśli czytelnik był na tyle nieostrożny, by rozpocząć je wieczorem. Niepokój, zagadka, mająca swoje korzenie w przeszłości, lecz w teraźniejszości siejąca ferment, dawne rozrachunki, stające się aż nazbyt aktualne oraz oczywiście przeplatające się wątki, zaskakujące swoim przebiegiem oraz gra wywiadów, nie komiksowa, ale realna. „Wybrzeże szpiegów” to naprawdę zwodnicza opowieść, prawda przeplata się ze zdradą, niedomówienia z milczeniem i odpowiedziami, kryjącymi się tam gdzie nikt ich nie spodziewa się. Pozostają jeszcze bohaterowie, na pierwszy rzut oka niepozorni, zwyczajni, podobni do innych, lecz to jedynie pozory, pod jakimi kryją ludzie, wiedzący ile znaczy przyjaźń i jak wiele kosztuje chwila nieostrożności bądź zaufania nieodpowiedniej osobie.

 

 

            

                    Za możliwość przeczytania książki 

    

                dziękuję 

 

              wyd. Albatros

 

Zło i nne demony

„Kształt nocy”

Tess Gerritsen

Czasem tkwi w nas coś, co nie pozwala pójść dalej, zamknąć za sobą jedne drzwi i otworzyć drugie. Czy ucieczka może pomóc zapomnieć i odzyskać utracony spokój? Tego człowiek dowiaduje się dopiero gdy podejmie jej próbę. Nieznane miejsce, obcy ludzie, tylko ta sama osoba z tymi, co wcześniej problemami. Znalezienie wyjścia, z tego swoistego labiryntu, nie jest proste i wymaga stawienia czoła samemu sobie.

Małomiasteczkowy klimat i odosobniony dom wydaja się dobrym pomysłem by w końcu dokończyć pisanie książki oraz zyskać dystans wobec ostatnich życiowych zawirowań. Tak przynajmniej zakładała Ava, ale Strażnica Brodiego zaskoczyła ją już na samym początku swoim wyglądem. Dom jakiego spodziewała się kobieta okazał się prawdziwą rezydencją, pełną zakamarków i hałasów, do których nie przywykła w Bostonie. Spokój jest ostatnim czego doświadcza nowa lokatorka, dodając do tego jej doświadczenia oraz pewne informacje na temat wcześniejszych mieszkanek, atmosfera jest odległa od tej jakiej pragnęła. Jednak Strażnica ma w sobie coś, co nie pozwala Avie opuścić ją i nie są to zjawiskowe widoki z okien czy też piękne wnętrza. Wbrew temu, co się dzieje zaczyna szukać odpowiedzi na dręczące ją pytania, ale czy jest gotowa na odpowiedzi? Już kilka kobiet zamieszkiwało tę rezydencję i ich los kończył się podobnie, czy i Ava podzieli go? Czasem demony są realniejsze niż ktokolwiek przypuszcza …

Tess Gerritsen przyzwyczaiła nas, że thrillery są jej specjalnością i gatunek ten wspaniale odpowiada pisarce. W swojej najnowszej książce łączy go z powieścią gotycką, co daje w efekcie historię splatającą przeszłość z teraźniejszością, lecz to nie wszystko, tak naprawdę jest to dopiero punkt wyjścia do intrygującej książki. Kilka warstw przenika się nawzajem, tworząc fabułę pełną tajemnic i niedopowiedzeń wiszących w mglistym powietrzu Nowej Anglii. Klimat grozy narasta powoli, lecz nieubłaganie, raz pokazując swoją łagodniejszą twarz by za moment  odkryć całkowicie przeciwne oblicze. W „Kształcie nocy” dosłowność zmieszana jest sennym majakiem, mającym postać marzenia, a niekiedy koszmaru. Rzeczywistość i to, co wydaje się wprost jak z gotyckiej opowieści romantycznej mają miedzy sobą lekko zatarte granice. Jeśli do tego dodać wspaniałe tło jakim jest małe miasteczko, dziki ocean oraz ponad stuletnią rezydencja z niejasnymi dziejami, to wynikiem jest historia, w której losy bohaterów mogą potoczyć bardzo nieoczywiście. Widmowy klimat nie umniejsza suspensu, więcej – on jeszcze go wzbogaca, kryminalna strona rozwija się z rozdziału na rozdziału, podsuwając możliwe tropy i podejrzenia, lecz do rozwiązania droga nie jest prosta, wprost przeciwnie. „Kształt nocy” ma w sobie wiele kontrastowych połączeń, wciąż zaskakujących i przede wszystkim nadających fabule niesamowitego charakteru. Do końca nie wiadomo skąd nadejdzie prawdziwe zagrożenie i jaki kształt przybierze, jedno jest pewne jest ono realne i z każdym dniem staje się niebezpieczniejsze.

            

                    Za możliwość przeczytania książki 

    

       dziękuję 

 

  wyd. Albatros

Tajemnica śmierci

„Sekret, którego nie zdradzę”

Tess Gerritsen

Na pozór wszystko wygląda normalnie, nic nie wskazuje na przestępstwo, lecz ono zostało popełnione. Nim padnie fundamentalnie pytanie kto nasuwa się równie istotne – w jaki sposób. Później nadchodzi kolej na zastanowienie się nad motywem, bo zbrodnia zawsze go ma, nawet gdy wydaje się on nieważny. Od niego wszystko się zaczyna, ale czy i kończy na nim? Co popycha człowieka do morderstwa? Dochodzenie czasem daje odpowiedź więcej niż niepokojącą.

Komuś zależało by śmierć Cassandry Coyle nie uznano za naturalną, chociaż ustalenie
jej przyczyny jest więcej niż trudne. Doktor Maura Isles rzadko kiedy nie umie wskazać co stało za tym, iż człowiek rozstał się z tym światem. Jej ustalenia nie pomagają Jane Rizzoli
w śledztwie. Kiedy pojawia się kolejny denat, a pani patolog ma ten sam dylemat co przy zwłokach Coyle, jedno jest wiadome – pojawił się  seryjny zabójca i co gorsza jego modus operandi pozostaje wciąż zagadką. Zabójca na pewno nie powiedział swojego ostatniego słowa, a kolejne oznaczać będzie czyjąś śmierć. Gdzieś trzeba odnaleźć jakieś ślady prowadzące do zbrodniarza, lecz jak na razie nie ma na czym się oprzeć by wpaść na jego trop. Maura nie zamierza poddać się, intuicja podpowiada  prawdopodobną metodę zabójstw, ale od przeczuć do dowodów droga daleka i niezwykle kręta. Poszlaki sprawdzają się rzadko kiedy i nie na etapie gdy zabójca wciąż jest jedna wielką i na dodatek śmiertelnie groźną niewiadomą. Ktoś mógłby pomóc, lecz wiąże się to z otwarciem, już zasklepionych, chociaż jeszcze nie zabliźnionych, ran. Duet Isles i Rizzoli nieraz chwytał się wątłych śladów i dzięki przenikliwości oraz umiejętności łączenia z pozoru niepowiązanych ze sobą faktów dochodził do sedna zbrodni. Czy i tym razem uda im się ta sztuka? Kolejna ofiara to kwestia czasu, bardzo krótkiego zresztą …

Zbrodnie doskonałe nie istnieją, a już na pewno zostaną wyjaśnione jeżeli w śledztwie będą brały udział Jane Rizzoli i Maura Isles. Pani detektyw i doktor medycyny sądowej po nitce, nawet niewidocznej dla większości, dotrą zawsze do kłębka vel mordercy. Nieważne ile czasu minie od przestępstwa one zawsze znajdą ślady, fakty i dowody, wskazujące sprawcę. Kolejna książka z tym kobiecym duetem w rolach głównych jest prawdziwą kryminalną ucztą nie tylko dla fanów suspensu. Tess Gerritsen dała czytelnikom coś więcej niż jedną zagadkę do rozwiązania, dochodzenie w wykonaniu Rizzoli oraz Isles jest majstersztykiem i stanowi niezłą zagwozdkę. „Sekret, którego nie zdradzę” składa się z wielu detali, dających w efekcie końcowym niepokojący portret ludzi jacy mogą być naszymi znajomi, bliskimi, lecz
tak naprawdę będący zupełnie kimś innym niż myślimy. Pisarka podsuwa czytającym niejeden trop do śledzenia, wpierw zmuszając do snucia własnych przypuszczeń i podejrzeń, konfrontacja następuje prawie na samym końcu książki, jednak ostatnie strony przynoszą zaskoczenie i refleksję jakiej nie spodziewamy się. Tess Gerritsen łączy płynnie kryminalny motyw z warstwą psychologiczną oraz dylematami moralnymi. Bohaterowie noszą w sobie tajemnice jakich nikt nawet się nie domyśla, pod pozorami dobra kryje brutalna prawda, o wiele bardziej przerażająca i odsłaniająca rzeczywistość gdzie nadzieja w ludzką dobroć zostaje obrócona w nicość. „Sekret, którego nie zdradzę” jest pierwszorzędnym thrillerem, w którym śledztwo i kręte ścieżki ludzkich poczynań tworzą intrygującą, ale i złowieszczą panoramę człowieczeństwa. Niewinność bywa zwodnicza, a zbrodnia niekiedy ma motyw całkowicie inny niż się wydaje wszystkim.

            

                    Za możliwość przeczytania książki 

    

       dziękuję 

 

  wyd. Albatros