poniedziałek, 16 listopada 2026

Adwentowe łamanie główki

Nowość:

„Zimowe łamigłówki. 

Kalendarz adwentowy”

Joel Jessup

Richard Wolfrik Galland

 

Już niedługo kalendarze adwentowe osiągną szczyt popularności. Dwadzieścia cztery okienka intrygują tym, co za nimi znajdziemy. Niezależnie od wieku po prostu zwycięża ciekawość i równocześnie radość z niespodzianki. Każdy dzień przynosi coś nowego i równocześnie nagrodę w ratach za cierpliwość, chociaż kusi by od razu otworzyć więcej niż jedno.

Gdyby tak kalendarz zamiast słodyczy lub innych przedmiotów oferował łamigłówki? Do tego krótki historyjki z dwudziestoma czteroma reniferami oraz Mikołajem? Na tym nie koniec, to dopiero początek rozrywki dla młodszych i starszych, bo dla każdego znajdzie się coś dobrego. Nawet więcej, gdyż każdy dzień to nie jedna zabawa, a kilka? Atrakcje w liczbie mnogiej, dzięki którym czas szybciej płynie, oferujące zabawę w pojedynkę lub w większym gronie. Tak skonstruowane by nie były tylko jednorazową rozrywką, lecz taką, do jakiej można wracać i co istotniejsze chce się ponownie z nimi zmierzyć. Stopień trudności poszczególnych zagadek jest zróżnicowany, w ten sposób „Zimowe łamigłówki. Kalendarz adwentowy” staje się uniwersalnym zestawem, dla młodszych i starszych. Co więcej, to nie jeden typ łamigłówek, więc dodatkowo oferuje rozrywkę szerokiej grupie graczy. Labirynty, sudoku, matematyczne, dopasowanie obrazków, poszukiwanie podobieństw lub różnic, a na tym nie koniec. Kolejne dni przynoszą nowe zabawy, a te z poprzednich dni wciąż stanowią atrakcję. „Zimowe łamigłówki. Kalendarz adwentowy” sprawdzą się nie jedynie w przedświątecznym okresie, lecz tak naprawdę zestaw uniwersalnych szarad, jakimi można się bawić przez cały rok.

                                          Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:



niedziela, 15 listopada 2026

Akt zaufania

Nowość:

„Małżeństwo”

K.L. Slater

 

Niektóre tajemnice mają nimi być tylko przez określony czas, inne najlepiej gdyby pozostały nimi na zawsze, są i takie, których poznanie daje niespodziewaną ulgę. Niektóre z nich mogą być kosztowne, bywa, że ceną jest życie. Czasem w ich cieniu kryją się inne i dzięki temu pozostają nieodkryte, ale czy na zawsze tak będzie?

 

Nie zapomniała, wciąż wspomina, ale poszła dalej. Matka syna, którego on pozbawił życia. Ofiary i sprawca, kiedyś świat skończył się w ułamku sekundy. Dziesięć lat później ich drogi połączyły się tak, jak nikt tego nie spodziewał się. Małżeństwo. No i kropka nad i czyli to co, miało miejsce dekadę wcześniej. Czy można pokochać kogoś, kto odebrał komuś życie, co więcej osobie, która była najbliższa? Do czego zdolny jest człowiek, jaki tak wiele utracił? To pytanie zadaje sobie niejeden znajomy Bridget, tak samo jak i kolejne dlaczego właśnie wyszła za mąż za Toma? Co nimi kierowało? Miłość? Z pewnością nie. Poczucie winy? Bzdura. Zemsta? Zrozumiałe… A jeśli przeznaczenie pisze scenariusze, którym daleko jest od prostych decyzji i łatwych emocji. Życie rzadko kiedy toczy się w sekwencji zero jedynkowej, bywa, że stawia przed ludźmi wyzwania, jakim większość nie sprostałaby lub w ogóle nie stawiła czoła. Coś jeszcze często zdarza się, a większość tego nie dostrzega albo raczej woli nie zauważyć. Kłamstwo, cały szereg kłamstw kształtujących rzeczywistość, tak, iż wszyscy biorą to za prawdę, a kiedy ta zostaje odkryta zaczyna się dramat…

 

Śmierć. Dziesięć lat życia. Pojednanie, ale czy wybaczenie? Niektóre thrillery już na wstępie emanują napięciem, nieukrywanym i podszytym dużą dawką emocji równocześnie spójnych i sprzecznych, co jeszcze wzmacnia efekt, że zaraz coś się wydarzy. K.L. Slater poszła dalej, na samym początku detonuje przysłowiową bombę, a potem wcale nie robi kroku wstecz, a dalej idzie tym tropem. Czytelnik wyczuwa atmosferę bliską wrzenia, bo pod przykrywką zupełnie logicznego ciągu zdarzeń kotłują się uczucia, wspomnienia, niewypowiedziane żale i to, co już zostało wykrzyczane, lecz wciąż jest punktem zapalnym. Może się wydawać, iż dokładnie wiemy jak dalej potoczy się książka, ale szybko dostajemy sygnał, iż autorka ma nieco inny pomysł, a chwilę później kolejny i jeszcze jeden. Warto odpuścić swoje przypuszczenia i skupić się na akcji i na tym, co kryje się między wierszami oraz co widzimy wyraźnie. Spokojna rodzina, jaka już taką nie jest, chociaż pytanie czy nie były to jedynie pozory, niezauważane lub ignorowane przez tych, którzy powinni zauważyć tę iluzję? Ofiary, lecz czy wszystkie dostrzegliśmy od razu? Wyrafinowana zemsta czy też całkowicie odmienny scenariusz? „Małżeństwo” to opowieść, gdzie na oczach czytających wpierw rozpada się prosty schemat winy, kary, zadośćuczynienia, zaraz potem rodzinny portret, a z rozsypanych klocków zaczyna budować się coś, czego wyniku końcowego nie jesteśmy w stanie przewidzieć. A kiedy już sobie poukładamy wszystko, co do tej pory dowiedzieliśmy się znowu przychodzi wstrząs i opadają klapki z oczu. K.L. Slater nie napisała jedynie thrillera, to po części także rodzinny dramat, historia o dojrzewaniu, ale nie podana wprost, ale widoczna w postaciach. Jednak to, co najważniejsze w pierwotnym gatunku nie zostaje w tyle, to nadal jest książka, w której odczuwamy zagrożenie, spodziewamy się, że zło pokaże swoją prawdziwą twarz i mamy wrażenie, iż coś jeszcze czai się w cieniu. To ostatnie wcale nie jest naszą projekcją, bo ludzie noszą maski i one nie zawsze opadają lub zostają zdjęte…


                                             Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:



 


środa, 11 listopada 2026

Zew mocy

Przedpremierowo:

„Książę Nocy”

Lauren Palphreyman

 

Tam gdzie dwóch się spiera trzecia osoba zawalczyć o siebie. Jeśli będzie tylko stała z boku, zostanie pionkiem w ich rękach, zwycięzca zabierze wszystko i będzie nią kierował jak marionetką. O jednym trzeba pamiętać dotychczasowy wróg może stać się poplecznikiem, a temu, kto sprzyjał czasem należy pokazać kim się jest w rzeczywistości…

 

Uciekła. Ocalała. Żyje. Księżniczka, która sprzeciwiła się państwowym obowiązkom. Aurora w krótkim czasie stała się kimś innym, coś w obudziło się i coraz głośniej domaga się uwolnienia. Cenę, którą już zapłaciła jest duża, ale czy będzie w stanie ponieść jeszcze większe poświęcenie. Uczucie, jakie żywi do Calluma daje jej siłę do walki o siebie, niego, ich marzenia, lecz los tak łatwo nie ustępuje. Polityka i bogowie rzucają tych dwoje w nową otchłań, znajomą, ale zasady zmieniają się. Czy na korzyść? Ktoś obok nich jest jednocześnie wrogiem i sprzymierzeńcem. Każde z nich wie o tym doskonale, zdrada wliczona jest w plan, jaki muszą zrealizować by przeżyć. Pozostaje jeszcze więź łącząca Aurorę i Blake`a, pierwotna oraz kładąca się cieniem na związku z Callumem. Jak przerwać to, czego nie da się zerwać? A może tego jeszcze nikt nie dokonał, lecz to jest możliwe? Rozgrywki bogów robią z nich pionków, jednak Rory pokazała, że nie zamierza nim być, zabawką w rękach innych także nie. Moc, która w niej tkwi pragnie się uwolnić, wilczyca chce wolności, czy księżniczka jest przygotowana na tę stronę siebie? Wojna została już wypowiedziana, nawet kilka bitw przegranych i zwycięskich za trójką, szukającą swojego przeznaczenia. Czas stawić czoła mrokowi, ciemności i przede wszystkim boskim rozkazom. Kto zwycięży?

 

Co nie grozi czytelnikom podczas lektury „Księcia Nocy”? Nuda! Jeśli w pierwszym tomie akcja była szybko i z wieloma zwrotami akcji, to kontynuacja nie tylko nie ustępuje w jednym drugim i drugim, lecz podnosi jeszcze poprzeczkę. Nadszedł moment kiedy kruche sojusze zostają poddane próbie i trzeba stawić czoła swojemu przeznaczeniu, nawet jeśli się go nie jest do końca świadomym. Lauren Palphreyman rozwinęła historię Aurory i Calluma, dając czytającym wielowarstwowy krajobraz uczuć wciąż przeplatających się i przypominający sinusoidę. Tak naprawdę to, co ich łączy rzutuje na wszystkich i wszystko dookoła, nie zawsze głośno, lecz za każdym razem odczuwalnie. Po mistrzowsku widać jak miłość pojawia się, stawia od znakiem to, co wydawało się oczywiste, robi krok w tył i znowu prze do przodu bez oglądana się na konsekwencje. Jednak jest coś jeszcze i ktoś. On jest trzecia siłą w tym niezwykłym związku, powodując jednocześnie połączenie sił i rozdzielenie ich. Między tą trójką nie ma oczywistości, przyciągają się, odpychają, są połączeni i jednocześnie walczą z sobą. Momenty spokoju zapowiadają jedynie burzę, taką, która zmiata wiele i staje się początkiem zaskakujących zdarzeń. Na tym nie koniec, bo wciąż zawiązują się spiski i sojusze, jakie jeszcze przed chwilą nie przyszłyby nam na myśl. Autorka zadbała byśmy byli nieustannie zaskakiwani, a opowieść zmierzała w kierunkach nieoczekiwanych. Dorzućmy do tego boje o władzę, w jakich nie ma litości i rzadko brani są jeńcy. „Książę Nocy” ma mroczną aurę, o prostych podziałach na dobrych i złych zapomina się niezwykle szybko, na naszych oczach budzi się moc, legendy ożywają, pod znakiem zapytania staje to, co uważaliśmy za pewne, natomiast bogom zostaje rzucone wyzwanie. No i prawdziwy trójkąt, w którym miłość, nienawiść, pierwotne więzy wyznaczają całkowicie nowe ścieżki, jakimi zaczynają się podążać postacie. Gdzie ich zaprowadzą? Tam, gdzie spotka się przeszłość z przyszłością, pytanie czy kto wyznaczy to drugie i na kim położy się cień tej pierwszej.

 

                                                 Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

 



niedziela, 8 listopada 2026

Diabelska rozgrywka

„Phantasma”

Kaylee Smith

 

Niektóre gry bywają dużo bardziej skomplikowane niż to się wydaje zanim się do nich przystąpi. Wygrana bywa ogromnym wabikiem i to dla niej czasem porzuca się ostrożność i wchodzi na bardzo niebezpieczny grunt. Czy jedno warte jest drugiego? Niestety to pytanie zadaje sobie niewielu, a większość dopiero gdy już jest za późno.

 

Gdyby Ophelia miała wybór to nigdy by nie zdecydowała się zagrać. Jednak wyboru dokonała jej młodsza siostra, w dobrej wierze, bo przecież chciała ochronić ich dom rodzinny. Wiadomo zresztą czym jest wybrukowana droga do piekła i w tym przypadku wszystko potwierdziło się. Spłata długów z wygranej już jest dość szalonym pomysłem, a już liczenie na zwycięstwo w diabelskim dworze zakrawa na żart i to z gatunku tych mało śmiesznych. Kiedy Genevieve przystępuje do rozgrywki siostra również do niej przystępuje, chociaż wie jak trudno będzie dla osoby widzącej zmarłych, widma, zjawy i całą resztę postaci, których nikt nie zauważa. Jednak siostrzana więź nie pozwala na zawrócenie, a obietnica nieznajomego daje w tej samej sekundzie nadzieję i jest dzwonkiem ostrzegawczym. Nikt nie daje niczego za darmo, zwłaszcza w takim miejscu jak to, wiadomo też, zaufanie jest przedostatnie, co powinna czuć panna Grimm. Ostatnim jest zakochanie się, zwłaszcza w mężczyźnie obiecującym tak dużo, lecz Ophelia musi wykorzystać każdą pomoc, nawet tę mogącą mieć bardzo wysoką cenę. Czasem jeden ruch w niewłaściwym kierunku oznacza zatracenie i zagładę…

 

Co jest istotne, gdy wchodzi się do tej gry? Przeżyć. I nie zakochać się. Dwie zasady równie ważne, a jak istotne bohaterowie i czytelnicy przekonują się bardzo szybko. Witajcie w Nowym Orleanie, gdzie żywi, umarli, diabły i cała reszta mieszkańców tworzą barwne społeczeństwo oraz gdzie iluzja spotyka się z prawdą, a to drugie może okazać się tym pierwszym i na odwrót. Tu sekrety bywają najlepszą walutą, magia rzadko kogo dziwi, natomiast to, co uważa się gdzie indziej za normalne w tym mieście bywa uważane za dziwne. Kaylee Smith wprowadza nas do świata, w którym wyczuwamy dekadenckość, ale z dodatkiem nowoorleańskiego smaku i z otoczką tajemnic, jakie zdaje się być przesycone powietrze. W takim klimacie nic i nikt nie wydaje się nie na swoim miejscu, co kojarzy się z paranormalnością i magią. Wprost atmosfera jest przesycona niezwykłością i równocześnie wydaje się to nam zupełnie oczywiste. Autorka oddała to w szczegółach pierwszego planu i kolejnych tłach dla perypetii postaci, zresztą one same po mistrzowsku są z nimi połączone. Jednak to wszystko jest dopiero punktem wyjścia dla właściwej akcji fabularnej, tytułowej „Phantasmy”, gry, w jakiej trzeba chronić życie i serce. Diabelska szarada i zbierająca makabryczne żniwo rozgrywka intrygują oraz przerażają. Strach i ciekawość tworzą niebezpieczną mieszankę. Kaylee Smith przedstawiła autorską wizję piekielnych kręgów, kuszących każdego bez wyjątku i jednocześnie wystawiających wysoki rachunek wszystkim, jacy ośmielili się pomyśleć, że mogą wyjść z niej zwycięsko. Śmiertelnik czy też nieśmiertelny, w „Phantasmie” nikt nie jest niczego pewny i autorka przypomina o tym niejednokrotnie. Iluzoryczna aura, intrygi, kłamstwa, najgorsze koszmary i zmysłowe pokusy otwierają granice do tego, do czego można posunąć się by zdobyć to, czego pragnie…

środa, 4 listopada 2026

W drodze do marzeń

Nowość:

„Mechaniczne serca”

Magdalena Kowalczyk

 

Nie wszyscy są tacy sami. Nie każdy potrafi dopasować się do ogólnie przyjętych ram, nawet gdy usilnie stara się. Nie jest łatwo próbować pójść tą samą drogą co inni, jeśli wciąż szuka się wciąż własnej. Tak łatwo osądzać ludzi po pozorach i tak trudno dostrzec to, kim są w rzeczywistości.

 

Nowa szkoła, nowe otoczenie, nowe koleżanki i koledzy to dla większości moment w życiu niezbyt komfortowy. Tally właśnie stoi przed taką sytuacją, a dodatkowo nie może zawieść rodziny i uniknąć zesłania do miejsca, gdzie zdaniem bardzo wielu powinna trafić już jakiś czas temu. Wokół siebie ma trochę ludzi jacy są jej życzliwi, lecz nawet najbliżsi jej nie rozumieją, bo jak wyjaśnić próbę samobójczą i wciąż nachodzące dziewczynę niepokojące myśli? Nowe środowisko ma pomóc i równocześnie być próbą udowodnienia użyteczności Tally dla społeczeństwa. Jednak czy ktoś, kto jest wrażliwy i wyraża się poprzez rysunki da sobie radę w świecie gdzie praktyczność odmienia się przez wszystkie przypadki? W końcu najważniejsza jest produktywność, a ktoś taki jak ona nie wpisuje w ramy tej definicji. Reuben to całkiem inna historia. On wie, co chce osiągnąć i jak to zdobyć, jego projekty są wprost genialne, ale brakuje ich odzwierciedlenia na papierze, bez tego nie da rady wyróżnić się. Czy tych dwoje może znaleźć wspólny język? Wyróżniają się wśród swoich rówieśników, są na uboczu, nie chcą się wyróżniać się i każdy z nich ma swój cel, jaki chce osiągnąć. Współpraca oznacza dla nich zupełnie coś nowego, ale jaki będzie tego wynik? Nie tak łatwo otworzyć się przed kimś obcym i powierzyć mu swoje marzenia…

 

Za niektórymi okładkami nie kryje się głośna historia, pełna fajerwerków, niezwykle barwna, gdzie wyobraźnia zdaje się być nieskończona. Niektóre książki niosą z sobą ogrom emocji ukrytych w bohaterach, ich emocjach i czynach, ale początkowo nie  krzyczących wprost, chociaż dostrzegamy je. Z każdą przeczytaną stroną, rozdziałem dociera do nas niemy krzyk, zauważamy go w gestach, pomiędzy wierszami, w opisach. Aż w końcu widzimy więcej niż przekazują nam wyrazy, zdania, akapity i w żadnym razie to nie jest nadinterpretacja tego, co zostało napisane. „Mechaniczna serca” to właśnie taka opowieść, gdzie wydaje się nam po opisie, że będzie umiejscowiona w innej rzeczywistości, lecz szybko dostrzegamy w niej związki z naszymi realiami, niekiedy wprost, a czasem są one bardziej zawoalowane. Część z nich jest bardzo niewygodnych, jednak celnych i punktujących zachowania wcale nie tak rzadko spotykane i zawsze dotkliwie raniące. Magdalena Kowalczyk pokazała wrażliwość taką, jaką nierzadko ignoruje się, nie zauważa, bo ona nie woła o uwagę, nie prosi o pomoc, za to niezauważana i wystawiana na próby dotkliwie rani człowieka. „Mechaniczne serca” to również historia o marzeniach, dużych i małych, takich o jakich się mówi tych, schowanych w sercu i myślach. W tej książce spotyka się trudna przeszłość, bolesne doświadczenia, poczucie bycia innym i wyróżniającym się, co nie zawsze jest widziane jest dobrze. Pierwszoplanowymi bohaterami są młodzi ludzie mający po kilkanaście lat, a jednocześnie już świadomi, że ich dopasowanie do oczekiwanych ram wymaga od nich bardzo dużych poświęceń. Autorka nie porusza łatwych tematów, przeciwnie są one trudne bez względu na wiek i co istotne nieobce czytelnikom. Pod warstwą fabularną widzimy walkę o siebie, cichą rezygnację, niedostrzeganie sygnałów ostrzegawczych przez dorosłych, niezrozumienie i wykluczenie. Ta opowieść toczy się w fikcyjnym uniwersum, ale problemy są jak najbardziej realne, spotykane na co dzień i zbyt często ignorowane, pozostawiane bez właściwej pomocy. To też historia o marzeniach, drodze do ich urzeczywistnienia, nie prostej, a z wieloma zakrętami i często pod górkę.


                                         Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:



niedziela, 1 listopada 2026

Prawo i sprawiedliwość

Nowość:

„Po drugiej stronie prawa”

Małgorzata Rogala

 

Sprawiedliwość czasem chodzi bardzo krętymi i długimi ścieżkami. Nim zapadnie wybrzmi, iż mijają lata, nawet dekady, a kiedy już zdaje się być na wyciagnięcie ręki umyka. Niekiedy nadchodzi w najmniej spodziewanym momencie, kiedy już stracono nadzieję. Bywa i tak, że jest wynikiem nie tylko prawa, ale i ludzkiej determinacji.

 

Jagoda Walicka i Nina Grzegorczyk poszły innymi życiowymi drogami, nikt nie łączy tych dwóch kobiet ze sobą. Marszandka i złodziejka, a jednak mają więcej ze sobą dużo wspólnego. Ostatnio jest nim obraz, nie byle jaki, a taki poszukiwany od lat i po raz kolejny. Zresztą kryje się najnowszej historii tego drogocennego płótna kilka, a komisarz Dagmara Mazurkiewicz stoi u ich źródła. Nie byłaby tym kim jest dzisiaj gdyby nie kradzież sprzed dwudziestu lat, a to co ma miejsce obecnie wpływa również na życie Jagody i Niny. Ta pierwsza kradnie go z domu kolekcjonera, jaki podobno nie jest świadomy jego kontrowersyjnego pochodzenia. Kiedy zaczyna robić się gorąco arcydzieło zostaje powierzone w pewne ręce przyjaciółki. Jednak ta znika w tajemniczych okolicznościach. Policjantka będąca o krok od odzyskania obrazu nie daje za wygraną, a Jagoda ma teraz dwa problemy: dzieło sztuki, jakie sama ukradła oraz Ninę, oboje zaginęli, a ona zamierza odnaleźć bliską osobę oraz drogocenne płótno. Po pietach depcze jej wspólnik oraz pani komisarz. Kobieta nie zamierza wpaść w ręce policji, a i ze współpracownikiem ma swoje porachunki. Ta sprawa wymaga wyjaśnienia, lecz na warunkach, które wyznacza Walicka. Najbardziej zainteresowani nie spodziewają się, co będzie wynikiem poszukiwań człowieka i arcydzieła. Sprawiedliwość niekiedy robi woltę, ale nie oznacza to, że złu ujdzie na sucho…

 

Kto potrafi zaskoczyć całkowicie i równocześnie wykorzystać fabule wszystko to, co czytelnik cenił we wcześniejszych książkach? Małgorzata Rogala. Słowa nie na wyrost, a takie, które nasuwają się prawie od razu po rozpoczęciu lektury i z każdą przeczytana stroną przeraza się to w pewność. Świat sztuki, kradzież, śledztwo, policjantka nie dająca za wygraną i złodziejka będąca zawodowcem w swoim fachu oraz spektakularna kradzież, bo przecież to kryminał. Wszystko to podane tak, by zaintrygować czytających z dobrze wyczuwalną nutą, że to dopiero wstęp do kluczowej części opowiadanej historii, w niej zawiera się właśnie niejeden zwrot akcji i to z rodzaju tych całkowicie niespodziewanych oraz będących źródłem kilku znaków zapytania. W „Po drugiej stronie prawa” widzimy jak za oczywistymi wydawałoby się momentami kryje się drugie dno, lecz zobaczyć je jest niezwykle trudno, dostrzegają jedynie nieliczni. Dodajmy do tego znaczenie samego tytułu, misternie wplecione w wątki, przypominające się czytelnikowi oczywiście w odpowiednich momentach. Pisarka łączy świat prawa i ten, jaki żyje z jego łamania w całość, nie tak prostą jak zdaje się być na pierwszy rzut oka. Za oboma stoją ludzie mający sekrety i motywy, które nimi kierują na drogi dalekie od tych spodziewanych przez nas. W jakim kierunku podążą, gdy skrzyżują się? Tam gdzie nie podejrzewaliśmy z zaskakującym finałem. Małgorzata Rogala nie pisze tylko kryminału, za każdym razem dociera do rzeczywistej twarzy postaci i tego, co prowadzi do wyborów, jakich dokonują. Ta warstwa nie jest dodatkiem, a integralną częścią suspensu. Nie da się również pominąć roli detali czyli znajomości sztuki i użycia jej tak, by stała się wiele znaczącym elementem, nawet jeśli schodzi na drugi plan.


                                                     Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:


środa, 28 października 2026

Triumf albo śmierć

Premiera:

„Threshing Day”

Rebecca Yarros

 

Niektóre dni wyznaczają dalszy kierunek życia niż inne, nawet gdy wydaje się on już dawno znany. To już nie jest jedynie punkt gdzieś przed nami, to już konkretna linia, nie ścieżka, a droga. Jednak bywa ona naznaczona bólem, determinacją i niekiedy mrocznym cieniem rzucenia na szalę wszystkiego, dosłownie, nie w przenośni.

 

Trzynastu śmiałków stojących przed egzaminem, jakiego negatywny wynik oznaczać będzie koniec, potem już nie będzie niczego. Jednak ci, którzy wyjdą z niego obronną ręką rozpoczną całkiem nowy rozdział w swoim życiu. Dobre rady i wskazówki mogą okazać się przydatne albo wprost przeciwnie. Każdy krok musi być przemyślany, bo tu nie ma miejsca na jakikolwiek błąd. Wykorzystają go rywale, a słabe strony i zawahanie wyczują smoki, one dokonują wyboru na własnych zasadach. Przetrwać za wszelką cenę, to dla części najważniejsze, inni mają swój punkt widzenia, lecz i tak decyzja zapada w chwili czasem najmniej spodziewanej chwili. Odsiew to triumf lub śmierć, nic pomiędzy tym. Przeżyjesz albo zginiesz. Nic mniej i nic więcej. Pierwsze zwycięstwo i ostatnia porażka, kto będzie zwycięzca, a kto przegra wszystko?

 

Dla starych wyjadaczy serii i tych, którzy dopiero wchodzą w to uniwersum. Po prostu dla każdego, kto lubi gatunek fantasy i dobrą lekturę. Rebecca Yarros w trzynastu rozdziałach wraca do swoich bohaterów w jednym z najważniejszych momencie ich życia. Dzień, w jakim zadecydował w dużym stopniu o ich przyszłości. A teraz dorzucamy jeszcze postacie smoków, barwne i charakterne, dokładnie wiedzące czego chcą i ani na chwilę nie wahające się by pokazać swoją siłę. Jeżeli ktoś zaczyna przygodę z tym cyklem książkowym „Threshing Day” otrzyma przedsmak tego, co czeka go kiedy sięgnie po pierwszy i następne części. Autorka z każdą następną historią uchyla rąbka tajemnicy, lecz również stawia znaki zapytania, jakie nakręcają spiralę zaintrygowania co do ciągu dalszego. W tej książce nie ma lepszych i gorszych rozdziałów, wszystkie mają indywidualny rys i osobiste spojrzenie postaci. W ten sposób czytający mają okazję poznać bliżej kim są, co ich tak naprawdę napędza, sekrety skrywają nawet przed najbliższymi osobami, w końcu jak nawiązała się więź definiującą w dużym stopniu przyszłość. „Threshing Day” doskonale wpisuje się w klimat całej serii i równocześnie wraca do jednego z punktów przełomowych dla bohaterów, gdy otwierali nowy rozdział w swoim życiu i jednocześnie stawiali czoła swoim lękom, oczekiwaniom innych, własnym marzeniom i przede wszystkim świadomości, że śmierć jest bardzo blisko, a sława i chwała być może za rogiem. No i pozostaje jeszcze strona wizualna czyli okładka i ilustracje, bonus jaki nie da się nie zauważyć i naprawdę warto docenić. Nie tylko przyciągają wzrok, ale są także integralną częścią. Smoki i jeźdźcy nie powiedzieli ostatniego słowa…

 

                                       Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

 

niedziela, 25 października 2026

Dom strachu

Nowość:

„Oni wrócili”

Marta Bijan

 

Tworzenie bywa dla wielu nie tka łatwą drogą jak postrzegają to inni. Za dziełem kryje się talent i siła jego urzeczywistnienia oraz wszystko to, o czym głośno się nie mówi lub nie dostrzega. Zapomina się też o jeszcze jednym, twórca jest aż lub tylko człowiekiem i by osiągnąć cel przekracza granicę, do jakiej nie powinien nigdy nawet się zbliżać…

 

Sukces wymaga poświęcenia, a jeśli już się go poczuło raz, drugi, to czasem działa jak narkotyk. Wystarczy po raz kolejny zdobyć szczyt lub utrzymać się nad nim. Jednocześnie tak mało i tak dużo. Uznany autor dziecięcych baśni, wie o tym doskonale i stara się znowu pokazać, że wcześniejsze uznanie nie było niczym przypadkowym. Jednak jak tego dokonać, gdy słowa przelane na papier nie układają się w sensowną całość? Alkohol jedynie pogłębia problemy, ponure domiszcze na odludziu i narastającej małżeńskie kłopoty dodatkowo wzmagają frustrację, przeradzającą się w wybuchy gniewu. Tę posępną atmosferę rozjaśnia pojawienie się nowej służącej. Dziewczyna jest jak powiew świeżego powietrza, lecz jej obecność komplikuje i tak trudną codzienność. Mocniej widać mroczne cienie i zaczynają padać niewygodne pytania, od jakich coraz trudniej uciec. Jakie sekrety kryje piwnica? To miejsce przyciąga, ale unika się go. Podejrzenia zaczynają osaczać domowników, brak zaufania wzmaga wyobcowanie. Baśnie tworzone przez pana domu nabierają jeszcze bardziej mroku i ostrości, zdają się przenikać do codzienności. Czy uda się pokonać twórczą niemoc? Jaką cenę płaci się za tajemnice?

 

Gotycki klimat niejedno ma oblicze, ale ta umiejscowiona w brytyjskich krajobrazach od razu nasuwa mroczne pejzaże, charakterystyczne i nie do pomylenia z żadnym innym. Duszna atmosfera, zdradziecki chłód podszyty jeszcze wszechobecną wilgocią i słońce wciąż przysłonięte zachmurzonym niebem. Na pierwszym planie postacie, których nie do końca potrafimy sklasyfikować, tak jakby tło rzucało na nie cień grozy. W takim entourage`u  strach, wpierw nieokreślony, później nabierający kształtów, nie dziwi nikogo, co nie oznacza, iż nie zaskakuje swoją obecnością oraz intensywnością, narastającą i niczym mgła coraz mocniej spowijającą wszystko i wszystkich. W „Oni wrócili” widzimy i co istotniejsze czujemy to od pierwszych stron po ostatnie. Napięcie narasta, a strach przybiera coraz to nowe kształty, zaciera się granica pomiędzy tym, co rzeczywiste i tym, co jedynie podsuwa wyobraźnia, a może to nie ona? Coś się dzieje, ale zmysły bohaterów i czytelników nie do końca potrafią zdefiniować co, ta niepewność nakręca spiralę zagrożenia, jakie zdaje się być nierealne, lecz przenika przez skórę i nie da się go wyrzucić z myśli. Marta Bijan po mistrzowsku oddała również zacieranie się granicy pomiędzy twórczym zatraceniu się i rodzącym się obłędzie. Nieubłagana sieć podejrzliwości, kłamstwa, niedopowiedzenia, oskarżeń zaczyna oplatać miejsce, jakie z definicji powinno dawać bezpieczeństwo, a staje się zamiast domem klatką. „Oni wrócili” to studium szaleństwa, które odbywa się za zamkniętymi drzwiami, chociaż też na oczach innych, czy z ich przyzwoleniem? Autorka porusza się po meandrach ludzkiej psychiki, zagłębiając się w jej najodleglejsze zakątki i jednocześnie opierając się na podstawowych potrzebach człowieka. Wyłaniający się obraz okazuje się być zupełnie inny niż początkowo wydawał się, a to, co widzimy na końcu pokazuje przerażającą prawdę, chociaż czy tak do końca niespodziewaną dla wszystkich wokół?


Za możliwość przeczytania

książki

dziękuję:

 

 

piątek, 23 października 2026

Kiedy zło się przebudzi

Nowość:

„Eldritch”

Keri Lake

 

Zło rzadko kiedy jest pokonane raz na zawsze. Czasem jedynie pozostaje uśpione, lecz i tak nie daje o sobie zapomnieć. Ten, kto myśli, że jest na tyle silny by go zwyciężyć, gdy się zbudzi, jest szaleńcem lub bohaterem, który zapisze się w pamięci na zawsze. Jednak nie można zapomnieć o jednym: cena w obu przypadkach będzie jaką przyjdzie zapłacić będzie ogromna i bolesna.

 

Zło w ich świecie nie jest odległe albo hipotetyczne, a sprawiedliwość to bywa niespełnionym pragnieniem. Mrok jest wszechobecny i odczuwalny nieustannie. Maevyth i Zevander wiedzą co z sobą niesie i zostali naznaczeni tym, co wraz z nim kroczy. Jednak znajdują siły by mu stawiać czoła, ale jak długo będą w stanie robić to? Przekroczyli już kilka granic, jakie dla większości były nieprzekraczalne i znowu tego dokonali, ale tym razem cena może być dużo większa niż są w stanie zapłacić. Nieustannie poruszają się ścieżkami krętymi, z zagrożeniem na każdym kroku i czasem nie już nie oglądają się za siebie, bo doskonale wiedzą, że to, co kroczy za nimi tylko czeka na chwilę ich zawahania. Przeszłość również nie daje o sobie zapomnieć, pojawia się w śnie i na jawie, przypominając najgorsze koszmary, które stają aż nadto realistyczne. Dawny ból staje się tym obecnym, wspomnienia wprost ożywają, a Maevyth i Zevander wciąż walczą o życie i uczucie, jakie równocześnie daje siłę i zwiększa lęk, że utracą siebie. Stawka wzrosła niebezpiecznie wysoko, ich wrogowie dostrzegli to, od tego już krok do kolejnej próby, mogącej być tą ostatnią…

 

Przyszłość i przeszłość, a pomiędzy tym teraźniejszość, gdzie trwa walka o to, co dopiero może wydarzyć się z tym, co już miało miejsce i naznaczyło piętnem zbyt wielu. Mroczna, drapieżna, dramatyczna, historia, gdzie nadzieja wciąż mierzy się nieustającym zagrożeniem, śmiertelnym i sięgającym głęboko w sny, marzenia i przede wszystkim złem, o wielu twarzach nieustannie atakujące. Jednocześnie ten świat wciąga czytelnika, zaskakuje go swoją różnorodnością i wielowarstwowością. Keri Lake pokazała gotyckość zaskakująco, gdyż to równocześnie klimat, tło, emocje oraz bohaterowie, tak ich zewnętrzna fizjonomia, jak i charakter oraz doświadczenia. Ten element jest wszechobecny, zawsze i wszędzie, zdaje się nim nasączone wszystko i wszyscy, nie ma przed nim ucieczki, ale to on nadaje ton i zasila całość. Jeżeli do tego dorzucimy jeszcze magię, tajemnice na każdym kroku oraz uczucia, które są w stanie pokonać czas i przestrzeń to otrzymujemy opowieść, gdzie niczego i nikogo nie możemy być pewni, a kolejne rozdziały nas jeszcze w tym upewniają. W „Eldritch” detale mają znaczenie, niuanse są zapowiedzią tego, co jeszcze będzie miało miejsce, nic nie dzieje się bez przyczyny, chociaż często dostrzegamy ją później. W ten sposób budowane jest napięcie, podkręcane cały czas, jest po prostu bohaterem drugiego planu, bez jakiego ten pierwszy straciłby część mrocznego uroku. No i postacie, intrygujące tym kim są, swoją przeszłością, nie do końca znaną czytającym i im samym, ale to dopiero wstęp. Na naszych oczach zmieniają się, dojrzewają do czynów, nie da się ich zamknąć w zwyczajowych ramach, wciąż się z nich wyłamują, walczą z tym, co ich naznaczyło oraz złem, znanym im od podszewki. Bohaterowie i czytelnicy jeśli dostają moment na wzięcie głębokiego oddechu, zaraz potem mierzą się z kolejnym zwrotem akcji, podążającym ścieżką nie nad przepaścią, lecz wprost do niej!



                                            Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

poniedziałek, 19 października 2026

A jednak zdarza się!

Przedpremierowo:

„Ożesz! Narodzenie”

Monika Wawrzyńska

 

Podobno nic dwa razy się nie zdarza, no chyba, że mamy deja vu. A gdyby jednak tak się stało? Zrobić dokładnie to samo jak pierwotnie, czy może pokusić się o zmianę „scenariusza”?

 

Alinka pracy nie boi się, po prostu naprawdę lubi to, co robi. Za dnia więc jest makijażystką gwiazd, a wieczorami natomiast pomaga godnie zaprezentować się tym, którzy oczekują na ostatnią podróż, dosłownie i nie w żadnym cudzysłowie. Może wydawałoby się to dość niekonwencjonalne gdyby nie sprawdzało się doskonale w codziennej praktyce. W obu miejscach zatrudnienia bywa raz lepiej, raz gorzej, chociaż więcej spokoju jest w domu pogrzebowym „Bez biletu” niż w telewizji. Z pewnością nuda nie grozi dziewczynie, lecz to, co staje się jej udziałem tuż przed Bożym Narodzeniem jest naprawdę niespotykane. Czy wykorzysta okazję, jaką daje jej los? Niejednokrotnie dostrzegała więcej niż inni, lecz nie ingerowała. Pozostanie obserwatorem czy tym razem wykorzysta drugą szansę i wpłynie na rozwój wydarzeń? Świąteczny czas ujawnia w ludziach często dobre cechy, ale zdarza się, iż obnaża brzydką prawdę. Jak będzie tym razem? W końcu nie tak łatwo zmienić drogę, któ®ą podąża przeznaczenie…


Chcę więcej! Więcej perypetii Alinki i więcej pracowników firmy pogrzebowej „Bez biletu” oraz pozostałych postaci. Nie tak po prostu, ale dlatego, że jak mało co poprawiają humor, nie na chwilę, a na długo. Tam gdzie jedni kończą swoją historię, inni piszą nowe rozdziały swoją ze swadą, niekiedy tupetem oraz z poczuciem dobrze wykonanej pracy. Czy to blask fleszy i światła telewizyjnego studia, czy to lampy bezcieniowe w laboratorium tanatopraksji makijaż musi być profesjonalny i dopracowany. Monika Wawrzyńska podeszła do motywu komedii funeralnej tak samo, co już czytelnik dostrzega na wstępie, a z każdym rozdziałem jedynie się w tym utwierdza, chociaż gatunek niełatwy. O sprawach ostatecznych i całej reszcie, w dodatku w klimacie świątecznym, nie tak łatwo pisać zachowując humor, nawet jeśli bywa w czarnej barwie. Jednak „Ożesz! Narodzenie” nie tylko daje radę, lecz ustawia się na podium z łatwością, za jaką stoją perfekcyjnie wykreowani bohaterowie, inaczej mówiąc cała plejada ludzkich fizjonomii i charakterów, niepowtarzalna atmosfera oraz oczywiście splot okoliczności, jakich mało. Zgodnie z gatunkiem jest komediowo, i to bardzo, pogrzebowa także, a jakże, ale pojawiają się również inne wątki, poważniejsze i dająca naprawdę do myślenia. Właśnie to połączenie lżejszych elementów z trudniejszymi daje kontrast, staje się też doskonałym motorem dla akcji, zwłaszcza, iż dzieje się dużo i to w dość szybkim tempie. Monika Wawrzyńska trochę przewrotnie pokazuje świątecznego ducha, pokazując to, o czym zbyt często zapominamy, a co jest naprawdę istotne.

                                         Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:





piątek, 16 października 2026

Zamkowe tajemnice

Nowość:

„Tańczący z zamkami”

Michał Wójcik

 

Kamień i cegła bywają ostatnim świadkiem przeszłości. Wcale nie niemym jak wielu się wydają. Już samą swoją obecnością opowiadają o tym, co było. Każdy fragment muru, wieży, framugi drzwi czy drzwi to kawałek większej całości i coś, co przypomina o świecie, jaki przeminął, lecz zapisał się w dziejach. Niekiedy stają się kapsułą czasu, na jaką natrafia się przypadkowo i od tego momentu zapomniane staje się znowu pamiętane.

 

Zamki, pałace i dwory. Często mylone z sobą, a wcale nie takie same. Ruiny, pięknie prezentujące się, ukryte pod warstwa ziemi albo tynku, czekające na kogoś, kto przywróci im dawny blask lub da nowe przeznaczenie. Niektóre znane, o wielu nie pamięta nikt, inne właśnie zostają przywrócone do minionej świetności. Michał Wójcik wpierw programie telewizyjnym, a teraz w książce „Tańczący z zamkami” odsłania nam ich kulisy powstania, czasy świetności, powody zrujnowania i chwile, gdy znowu przyciągają uwagę. Jednak taki skrót byłby krzywdzący, bo oddaje naprawdę w małej części to, co czeka na nas kiedy zagłębimy się w lekturę, chociaż to raczej podróż w czasie i po Polsce, obejmująca ponad tysiąc lat. Jednocześnie autor sięga w głąb historii i konfrontuje budowle ze stanem obecnym, obrazowy przekaz plus zdjęcia sprawiają, że mamy dziejową panoramę, barwną i ukazującą skomplikowaną biografię, tak murów jak i ich właścicieli, tych dawnych, lecz również obecnych. Michał Wójcik przeniósł na książkowe stronnice to samo zaangażowanie w opowiedzenie historycznych niuansów, które było widoczne w telewizji. W „Tańczącym z zamkami” przemawiają ludzi, sztuka, kultura, kamienie i cegły, to nie monolog, a rozmowa taka trochę z gatunku tych prowadzonych w przyjacielskim gronie, gdzie pada „a pamiętacie?”. Anegdoty, ciekawostki, fakty i informacje z annałów oraz z pierwszej ręki tworzą przewodnik i album równocześnie. Czytelnicy zostają zarażeni pasją poznawania zabytków, w ogóle i szczególe, zwłaszcza to drugie przyciąga uwagę. Niekiedy właśnie od detalu rozpoczyna się nowy rozdział w dziejach budowli i autor potrafi pokazać jego znaczenie. Na tym nie koniec, to dopiero początek do poznawania zamków, pałaców i dworów, ukrytych pereł architektury i historii oraz ludzi, jedno z drugimi wiąże się nierozerwalnie.

 


                                             Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

środa, 14 października 2026

Zamknąć za sobą drzwi

Patronat

Nowość:

„Wróżda”

Małgorzata Micior

 

Czasem przeszłość wciąż jest obecna w teraźniejszości. Jeśli nowy rozdział w życiu ma zostać zapoczątkowany bez złowrogiego cienia dawnych wydarzeń muszą zostać podjęte radykalne kroki. Nie da się zamknąć do niej drzwi licząc na to, iż zło nie powróci…

 

Czy da się zapomnieć o najgorszych w życiu chwilach i ruszyć dalej nie oglądając się za siebie? Klara i Anastazja nawet nie próbują tego pierwszego, bo nie da się usunąć z pamięci tego, co było ich udziałem. Natomiast co do drugiego, po prostu muszą spoglądać kto za nimi podąża gdyż to kwestia czasu kiedy ktoś będzie chciał je skrzywdzić. Siostry rozdzielone w dzieciństwie, które połączyły więcej niż dramatyczne wydarzenia, teraz stawiają czoła rodzinnym więzom i tego, co z sobą niosą. Ich największym wrogiem jest brat, powinien być im najbliższy, jest brutalnym przeciwnikiem mającym jeden cel i dążącym do jego realizacji bezwzględnie. Komisarz Marek Hardykowski mierzy się z serią morderstw. Już jedne zabójstwo nie jest codziennością, a co dopiero kilka powiązanych z sobą i z niecodziennymi śladami. Gdzie doprowadzą policję pozostawione tropy? Niekiedy zagrożenie jest bliżej niż ktokolwiek podejrzewa i jak ma to w zwyczaju atakuje znienacka. Klara i Anastazja wiedzą o tym doskonale, a Hardykowski dopiero przekona się o jego podstępności. Nic nie dzieje się bez przyczyny, a ten kto za tym stoi zdaje się być przekonanym, iż on ma przewagę nad wszystkimi. Czy tym razem zwycięży mroczna strona?

 

W tej historii nie ma półśrodków. Zło jest wyraźne i jego cel jest jeden. Gra nie rozpoczyna się od nowa, bo ona wciąż trwała, ale na innym poziomie, wyższym, z równie morderczymi zasadami. „Powrozy” pokazały jak mroczna strona ludzkiej natury rodzi się i odziera z człowieczeństwa, aż do momentu, gdy pozostaje jedynie potwór z twarzą człowieka. „Wróżda” ilustruje jak osacza się ofiarę, słowo po słowie, gest po geście, aż do momentu, kiedy traci to, co najcenniejsze. Jednak w życiu rzadko występują prosty podział na czerń i biel, pojawia się czerwień krwi i szarość, która bywa często walką o wszystko, bezpardonową, bo życie tak łatwo nam odebrać. Pojawia się też pytanie ile granic są w stanie przekroczyć bohaterowie by ocalić siebie i innych. Małgorzata Micior łączy dwa gatunki w opowieść, w jakiej nie mroczna strona wydaje się znana, podobnie jak i jej przeciwieństwo, lecz łączą je nici wcale nie tak łatwe do zerwania. Dodajmy do tego atmosferę niepewności kiedy zło po raz kolejny uderzy i gdzie pojawi się. Strach przed konkretna osobą i lęk przed tym, co nieuchronne i czemu będzie trzeba stawić czoła, gdyż nie ma innej drogi ucieczki poza jedną, ale jej cena jest wysoka. „Wróżda” to thriller kryminalny, w jakim obserwujemy z jednej strony śledztwo, a z drugiej strony bohaterowie są w stanie oczekiwania na atak, nieuchronny i nie do przewidzenia. Co wyróżnia tę książkę od innych? Dopracowanie w każdym szczególe, budowanie napięcia oraz misterne połączenia wątków detalami niespotykanymi zazwyczaj. Tu nic nie pojawia się bez powodu, każdy ruch postaci ma znaczenie, a nawet najmniejsze decyzje w końcowym rachunku okazują się istotne. Autorka po mistrzowsku pokazuje do czego zdolny jest człowiek kiedy czyni zło i gdy broni się. Czasem jest się zmuszonym przekroczyć nieprzekraczalną granicę, bo zasady zostały złamane przez wroga.

                                            Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:
Małgorzaciew Micior