Diabelska rozgrywka

„Phantasma”

Kaylee Smith

 

Niektóre gry bywają dużo bardziej skomplikowane niż to się wydaje zanim się do nich przystąpi. Wygrana bywa ogromnym wabikiem i to dla niej czasem porzuca się ostrożność i wchodzi na bardzo niebezpieczny grunt. Czy jedno warte jest drugiego? Niestety to pytanie zadaje sobie niewielu, a większość dopiero gdy już jest za późno.

 

Gdyby Ophelia miała wybór to nigdy by nie zdecydowała się zagrać. Jednak wyboru dokonała jej młodsza siostra, w dobrej wierze, bo przecież chciała ochronić ich dom rodzinny. Wiadomo zresztą czym jest wybrukowana droga do piekła i w tym przypadku wszystko potwierdziło się. Spłata długów z wygranej już jest dość szalonym pomysłem, a już liczenie na zwycięstwo w diabelskim dworze zakrawa na żart i to z gatunku tych mało śmiesznych. Kiedy Genevieve przystępuje do rozgrywki siostra również do niej przystępuje, chociaż wie jak trudno będzie dla osoby widzącej zmarłych, widma, zjawy i całą resztę postaci, których nikt nie zauważa. Jednak siostrzana więź nie pozwala na zawrócenie, a obietnica nieznajomego daje w tej samej sekundzie nadzieję i jest dzwonkiem ostrzegawczym. Nikt nie daje niczego za darmo, zwłaszcza w takim miejscu jak to, wiadomo też, zaufanie jest przedostatnie, co powinna czuć panna Grimm. Ostatnim jest zakochanie się, zwłaszcza w mężczyźnie obiecującym tak dużo, lecz Ophelia musi wykorzystać każdą pomoc, nawet tę mogącą mieć bardzo wysoką cenę. Czasem jeden ruch w niewłaściwym kierunku oznacza zatracenie i zagładę…

 

Co jest istotne, gdy wchodzi się do tej gry? Przeżyć. I nie zakochać się. Dwie zasady równie ważne, a jak istotne bohaterowie i czytelnicy przekonują się bardzo szybko. Witajcie w Nowym Orleanie, gdzie żywi, umarli, diabły i cała reszta mieszkańców tworzą barwne społeczeństwo oraz gdzie iluzja spotyka się z prawdą, a to drugie może okazać się tym pierwszym i na odwrót. Tu sekrety bywają najlepszą walutą, magia rzadko kogo dziwi, natomiast to, co uważa się gdzie indziej za normalne w tym mieście bywa uważane za dziwne. Kaylee Smith wprowadza nas do świata, w którym wyczuwamy dekadenckość, ale z dodatkiem nowoorleańskiego smaku i z otoczką tajemnic, jakie zdaje się być przesycone powietrze. W takim klimacie nic i nikt nie wydaje się nie na swoim miejscu, co kojarzy się z paranormalnością i magią. Wprost atmosfera jest przesycona niezwykłością i równocześnie wydaje się to nam zupełnie oczywiste. Autorka oddała to w szczegółach pierwszego planu i kolejnych tłach dla perypetii postaci, zresztą one same po mistrzowsku są z nimi połączone. Jednak to wszystko jest dopiero punktem wyjścia dla właściwej akcji fabularnej, tytułowej „Phantasmy”, gry, w jakiej trzeba chronić życie i serce. Diabelska szarada i zbierająca makabryczne żniwo rozgrywka intrygują oraz przerażają. Strach i ciekawość tworzą niebezpieczną mieszankę. Kaylee Smith przedstawiła autorską wizję piekielnych kręgów, kuszących każdego bez wyjątku i jednocześnie wystawiających wysoki rachunek wszystkim, jacy ośmielili się pomyśleć, że mogą wyjść z niej zwycięsko. Śmiertelnik czy też nieśmiertelny, w „Phantasmie” nikt nie jest niczego pewny i autorka przypomina o tym niejednokrotnie. Iluzoryczna aura, intrygi, kłamstwa, najgorsze koszmary i zmysłowe pokusy otwierają granice do tego, do czego można posunąć się by zdobyć to, czego pragnie…

W drodze do marzeń

Nowość:

„Mechaniczne serca”

Magdalena Kowalczyk

 

Nie wszyscy są tacy sami. Nie każdy potrafi dopasować się do ogólnie przyjętych ram, nawet gdy usilnie stara się. Nie jest łatwo próbować pójść tą samą drogą co inni, jeśli wciąż szuka się wciąż własnej. Tak łatwo osądzać ludzi po pozorach i tak trudno dostrzec to, kim są w rzeczywistości.

 

Nowa szkoła, nowe otoczenie, nowe koleżanki i koledzy to dla większości moment w życiu niezbyt komfortowy. Tally właśnie stoi przed taką sytuacją, a dodatkowo nie może zawieść rodziny i uniknąć zesłania do miejsca, gdzie zdaniem bardzo wielu powinna trafić już jakiś czas temu. Wokół siebie ma trochę ludzi jacy są jej życzliwi, lecz nawet najbliżsi jej nie rozumieją, bo jak wyjaśnić próbę samobójczą i wciąż nachodzące dziewczynę niepokojące myśli? Nowe środowisko ma pomóc i równocześnie być próbą udowodnienia użyteczności Tally dla społeczeństwa. Jednak czy ktoś, kto jest wrażliwy i wyraża się poprzez rysunki da sobie radę w świecie gdzie praktyczność odmienia się przez wszystkie przypadki? W końcu najważniejsza jest produktywność, a ktoś taki jak ona nie wpisuje w ramy tej definicji. Reuben to całkiem inna historia. On wie, co chce osiągnąć i jak to zdobyć, jego projekty są wprost genialne, ale brakuje ich odzwierciedlenia na papierze, bez tego nie da rady wyróżnić się. Czy tych dwoje może znaleźć wspólny język? Wyróżniają się wśród swoich rówieśników, są na uboczu, nie chcą się wyróżniać się i każdy z nich ma swój cel, jaki chce osiągnąć. Współpraca oznacza dla nich zupełnie coś nowego, ale jaki będzie tego wynik? Nie tak łatwo otworzyć się przed kimś obcym i powierzyć mu swoje marzenia…

 

Za niektórymi okładkami nie kryje się głośna historia, pełna fajerwerków, niezwykle barwna, gdzie wyobraźnia zdaje się być nieskończona. Niektóre książki niosą z sobą ogrom emocji ukrytych w bohaterach, ich emocjach i czynach, ale początkowo nie  krzyczących wprost, chociaż dostrzegamy je. Z każdą przeczytaną stroną, rozdziałem dociera do nas niemy krzyk, zauważamy go w gestach, pomiędzy wierszami, w opisach. Aż w końcu widzimy więcej niż przekazują nam wyrazy, zdania, akapity i w żadnym razie to nie jest nadinterpretacja tego, co zostało napisane. „Mechaniczna serca” to właśnie taka opowieść, gdzie wydaje się nam po opisie, że będzie umiejscowiona w innej rzeczywistości, lecz szybko dostrzegamy w niej związki z naszymi realiami, niekiedy wprost, a czasem są one bardziej zawoalowane. Część z nich jest bardzo niewygodnych, jednak celnych i punktujących zachowania wcale nie tak rzadko spotykane i zawsze dotkliwie raniące. Magdalena Kowalczyk pokazała wrażliwość taką, jaką nierzadko ignoruje się, nie zauważa, bo ona nie woła o uwagę, nie prosi o pomoc, za to niezauważana i wystawiana na próby dotkliwie rani człowieka. „Mechaniczne serca” to również historia o marzeniach, dużych i małych, takich o jakich się mówi tych, schowanych w sercu i myślach. W tej książce spotyka się trudna przeszłość, bolesne doświadczenia, poczucie bycia innym i wyróżniającym się, co nie zawsze jest widziane jest dobrze. Pierwszoplanowymi bohaterami są młodzi ludzie mający po kilkanaście lat, a jednocześnie już świadomi, że ich dopasowanie do oczekiwanych ram wymaga od nich bardzo dużych poświęceń. Autorka nie porusza łatwych tematów, przeciwnie są one trudne bez względu na wiek i co istotne nieobce czytelnikom. Pod warstwą fabularną widzimy walkę o siebie, cichą rezygnację, niedostrzeganie sygnałów ostrzegawczych przez dorosłych, niezrozumienie i wykluczenie. Ta opowieść toczy się w fikcyjnym uniwersum, ale problemy są jak najbardziej realne, spotykane na co dzień i zbyt często ignorowane, pozostawiane bez właściwej pomocy. To też historia o marzeniach, drodze do ich urzeczywistnienia, nie prostej, a z wieloma zakrętami i często pod górkę.

                                         Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

Prawo i sprawiedliwość

Nowość:

„Po drugiej stronie prawa”

Małgorzata Rogala

 

Sprawiedliwość czasem chodzi bardzo krętymi i długimi ścieżkami. Nim zapadnie wybrzmi, iż mijają lata, nawet dekady, a kiedy już zdaje się być na wyciagnięcie ręki umyka. Niekiedy nadchodzi w najmniej spodziewanym momencie, kiedy już stracono nadzieję. Bywa i tak, że jest wynikiem nie tylko prawa, ale i ludzkiej determinacji.

 

Jagoda Walicka i Nina Grzegorczyk poszły innymi życiowymi drogami, nikt nie łączy tych dwóch kobiet ze sobą. Marszandka i złodziejka, a jednak mają więcej ze sobą dużo wspólnego. Ostatnio jest nim obraz, nie byle jaki, a taki poszukiwany od lat i po raz kolejny. Zresztą kryje się najnowszej historii tego drogocennego płótna kilka, a komisarz Dagmara Mazurkiewicz stoi u ich źródła. Nie byłaby tym kim jest dzisiaj gdyby nie kradzież sprzed dwudziestu lat, a to co ma miejsce obecnie wpływa również na życie Jagody i Niny. Ta pierwsza kradnie go z domu kolekcjonera, jaki podobno nie jest świadomy jego kontrowersyjnego pochodzenia. Kiedy zaczyna robić się gorąco arcydzieło zostaje powierzone w pewne ręce przyjaciółki. Jednak ta znika w tajemniczych okolicznościach. Policjantka będąca o krok od odzyskania obrazu nie daje za wygraną, a Jagoda ma teraz dwa problemy: dzieło sztuki, jakie sama ukradła oraz Ninę, oboje zaginęli, a ona zamierza odnaleźć bliską osobę oraz drogocenne płótno. Po pietach depcze jej wspólnik oraz pani komisarz. Kobieta nie zamierza wpaść w ręce policji, a i ze współpracownikiem ma swoje porachunki. Ta sprawa wymaga wyjaśnienia, lecz na warunkach, które wyznacza Walicka. Najbardziej zainteresowani nie spodziewają się, co będzie wynikiem poszukiwań człowieka i arcydzieła. Sprawiedliwość niekiedy robi woltę, ale nie oznacza to, że złu ujdzie na sucho…

 

Kto potrafi zaskoczyć całkowicie i równocześnie wykorzystać fabule wszystko to, co czytelnik cenił we wcześniejszych książkach? Małgorzata Rogala. Słowa nie na wyrost, a takie, które nasuwają się prawie od razu po rozpoczęciu lektury i z każdą przeczytana stroną przeraza się to w pewność. Świat sztuki, kradzież, śledztwo, policjantka nie dająca za wygraną i złodziejka będąca zawodowcem w swoim fachu oraz spektakularna kradzież, bo przecież to kryminał. Wszystko to podane tak, by zaintrygować czytających z dobrze wyczuwalną nutą, że to dopiero wstęp do kluczowej części opowiadanej historii, w niej zawiera się właśnie niejeden zwrot akcji i to z rodzaju tych całkowicie niespodziewanych oraz będących źródłem kilku znaków zapytania. W „Po drugiej stronie prawa” widzimy jak za oczywistymi wydawałoby się momentami kryje się drugie dno, lecz zobaczyć je jest niezwykle trudno, dostrzegają jedynie nieliczni. Dodajmy do tego znaczenie samego tytułu, misternie wplecione w wątki, przypominające się czytelnikowi oczywiście w odpowiednich momentach. Pisarka łączy świat prawa i ten, jaki żyje z jego łamania w całość, nie tak prostą jak zdaje się być na pierwszy rzut oka. Za oboma stoją ludzie mający sekrety i motywy, które nimi kierują na drogi dalekie od tych spodziewanych przez nas. W jakim kierunku podążą, gdy skrzyżują się? Tam gdzie nie podejrzewaliśmy z zaskakującym finałem. Małgorzata Rogala nie pisze tylko kryminału, za każdym razem dociera do rzeczywistej twarzy postaci i tego, co prowadzi do wyborów, jakich dokonują. Ta warstwa nie jest dodatkiem, a integralną częścią suspensu. Nie da się również pominąć roli detali czyli znajomości sztuki i użycia jej tak, by stała się wiele znaczącym elementem, nawet jeśli schodzi na drugi plan.

                                                     Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

Triumf albo śmierć

Premiera:

„Threshing Day”

Rebecca Yarros

 

Niektóre dni wyznaczają dalszy kierunek życia niż inne, nawet gdy wydaje się on już dawno znany. To już nie jest jedynie punkt gdzieś przed nami, to już konkretna linia, nie ścieżka, a droga. Jednak bywa ona naznaczona bólem, determinacją i niekiedy mrocznym cieniem rzucenia na szalę wszystkiego, dosłownie, nie w przenośni.

 

Trzynastu śmiałków stojących przed egzaminem, jakiego negatywny wynik oznaczać będzie koniec, potem już nie będzie niczego. Jednak ci, którzy wyjdą z niego obronną ręką rozpoczną całkiem nowy rozdział w swoim życiu. Dobre rady i wskazówki mogą okazać się przydatne albo wprost przeciwnie. Każdy krok musi być przemyślany, bo tu nie ma miejsca na jakikolwiek błąd. Wykorzystają go rywale, a słabe strony i zawahanie wyczują smoki, one dokonują wyboru na własnych zasadach. Przetrwać za wszelką cenę, to dla części najważniejsze, inni mają swój punkt widzenia, lecz i tak decyzja zapada w chwili czasem najmniej spodziewanej chwili. Odsiew to triumf lub śmierć, nic pomiędzy tym. Przeżyjesz albo zginiesz. Nic mniej i nic więcej. Pierwsze zwycięstwo i ostatnia porażka, kto będzie zwycięzca, a kto przegra wszystko?

 

Dla starych wyjadaczy serii i tych, którzy dopiero wchodzą w to uniwersum. Po prostu dla każdego, kto lubi gatunek fantasy i dobrą lekturę. Rebecca Yarros w trzynastu rozdziałach wraca do swoich bohaterów w jednym z najważniejszych momencie ich życia. Dzień, w jakim zadecydował w dużym stopniu o ich przyszłości. A teraz dorzucamy jeszcze postacie smoków, barwne i charakterne, dokładnie wiedzące czego chcą i ani na chwilę nie wahające się by pokazać swoją siłę. Jeżeli ktoś zaczyna przygodę z tym cyklem książkowym „Threshing Day” otrzyma przedsmak tego, co czeka go kiedy sięgnie po pierwszy i następne części. Autorka z każdą następną historią uchyla rąbka tajemnicy, lecz również stawia znaki zapytania, jakie nakręcają spiralę zaintrygowania co do ciągu dalszego. W tej książce nie ma lepszych i gorszych rozdziałów, wszystkie mają indywidualny rys i osobiste spojrzenie postaci. W ten sposób czytający mają okazję poznać bliżej kim są, co ich tak naprawdę napędza, sekrety skrywają nawet przed najbliższymi osobami, w końcu jak nawiązała się więź definiującą w dużym stopniu przyszłość. „Threshing Day” doskonale wpisuje się w klimat całej serii i równocześnie wraca do jednego z punktów przełomowych dla bohaterów, gdy otwierali nowy rozdział w swoim życiu i jednocześnie stawiali czoła swoim lękom, oczekiwaniom innych, własnym marzeniom i przede wszystkim świadomości, że śmierć jest bardzo blisko, a sława i chwała być może za rogiem. No i pozostaje jeszcze strona wizualna czyli okładka i ilustracje, bonus jaki nie da się nie zauważyć i naprawdę warto docenić. Nie tylko przyciągają wzrok, ale są także integralną częścią. Smoki i jeźdźcy nie powiedzieli ostatniego słowa…

 

                                       Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

 

Dom strachu

Nowość:

„Oni wrócili”

Marta Bijan

 

Tworzenie bywa dla wielu nie tka łatwą drogą jak postrzegają to inni. Za dziełem kryje się talent i siła jego urzeczywistnienia oraz wszystko to, o czym głośno się nie mówi lub nie dostrzega. Zapomina się też o jeszcze jednym, twórca jest aż lub tylko człowiekiem i by osiągnąć cel przekracza granicę, do jakiej nie powinien nigdy nawet się zbliżać…

 

Sukces wymaga poświęcenia, a jeśli już się go poczuło raz, drugi, to czasem działa jak narkotyk. Wystarczy po raz kolejny zdobyć szczyt lub utrzymać się nad nim. Jednocześnie tak mało i tak dużo. Uznany autor dziecięcych baśni, wie o tym doskonale i stara się znowu pokazać, że wcześniejsze uznanie nie było niczym przypadkowym. Jednak jak tego dokonać, gdy słowa przelane na papier nie układają się w sensowną całość? Alkohol jedynie pogłębia problemy, ponure domiszcze na odludziu i narastającej małżeńskie kłopoty dodatkowo wzmagają frustrację, przeradzającą się w wybuchy gniewu. Tę posępną atmosferę rozjaśnia pojawienie się nowej służącej. Dziewczyna jest jak powiew świeżego powietrza, lecz jej obecność komplikuje i tak trudną codzienność. Mocniej widać mroczne cienie i zaczynają padać niewygodne pytania, od jakich coraz trudniej uciec. Jakie sekrety kryje piwnica? To miejsce przyciąga, ale unika się go. Podejrzenia zaczynają osaczać domowników, brak zaufania wzmaga wyobcowanie. Baśnie tworzone przez pana domu nabierają jeszcze bardziej mroku i ostrości, zdają się przenikać do codzienności. Czy uda się pokonać twórczą niemoc? Jaką cenę płaci się za tajemnice?

 

Gotycki klimat niejedno ma oblicze, ale ta umiejscowiona w brytyjskich krajobrazach od razu nasuwa mroczne pejzaże, charakterystyczne i nie do pomylenia z żadnym innym. Duszna atmosfera, zdradziecki chłód podszyty jeszcze wszechobecną wilgocią i słońce wciąż przysłonięte zachmurzonym niebem. Na pierwszym planie postacie, których nie do końca potrafimy sklasyfikować, tak jakby tło rzucało na nie cień grozy. W takim entourage`u  strach, wpierw nieokreślony, później nabierający kształtów, nie dziwi nikogo, co nie oznacza, iż nie zaskakuje swoją obecnością oraz intensywnością, narastającą i niczym mgła coraz mocniej spowijającą wszystko i wszystkich. W „Oni wrócili” widzimy i co istotniejsze czujemy to od pierwszych stron po ostatnie. Napięcie narasta, a strach przybiera coraz to nowe kształty, zaciera się granica pomiędzy tym, co rzeczywiste i tym, co jedynie podsuwa wyobraźnia, a może to nie ona? Coś się dzieje, ale zmysły bohaterów i czytelników nie do końca potrafią zdefiniować co, ta niepewność nakręca spiralę zagrożenia, jakie zdaje się być nierealne, lecz przenika przez skórę i nie da się go wyrzucić z myśli. Marta Bijan po mistrzowsku oddała również zacieranie się granicy pomiędzy twórczym zatraceniu się i rodzącym się obłędzie. Nieubłagana sieć podejrzliwości, kłamstwa, niedopowiedzenia, oskarżeń zaczyna oplatać miejsce, jakie z definicji powinno dawać bezpieczeństwo, a staje się zamiast domem klatką. „Oni wrócili” to studium szaleństwa, które odbywa się za zamkniętymi drzwiami, chociaż też na oczach innych, czy z ich przyzwoleniem? Autorka porusza się po meandrach ludzkiej psychiki, zagłębiając się w jej najodleglejsze zakątki i jednocześnie opierając się na podstawowych potrzebach człowieka. Wyłaniający się obraz okazuje się być zupełnie inny niż początkowo wydawał się, a to, co widzimy na końcu pokazuje przerażającą prawdę, chociaż czy tak do końca niespodziewaną dla wszystkich wokół?

Za możliwość przeczytania

książki

dziękuję: