Nowość:
„Szalona Mabel”
Sally Hepworth
Każdy ma jakąś przeszłość. Lepszą,
gorszą, taką, z którą egzystuje, na niezłej stopie albo wprost przeciwnie.
Niekiedy chciałoby się zapomnieć o tym, co było naszym udziałem, ale nie zawsze
jest to możliwe. Bywa, że umysł chcąc nam oszczędzić bólu wygładza niektóre
wydarzenia lub pojawia się ktoś, kto pomaga nam przetrwać najgorsze chwile.
W wieku osiemdziesięciu jeden lat
raczej nie podejrzewa się kogoś o to, co najgorsze. Jednak Elsie może być wyjątkiem.
Z pewnością na ulicy, gdzie mieszka nie wtapia się w tłum, chociaż z drugiej
strony czy którykolwiek z mieszkańców Kenny Lane robi to? Trudno powiedzieć,
ale z jakieś powodu przyciągnęła uwagę małej sąsiadki właśnie ona, nikt inny. Może
to kwestia tego, że przed Elsie nikt i nic nie ukryje się. Starsza pani jest na
bieżąco ze wszystkim i wcale się z tym nie kryje. Głośno i dosadnie komentuje to,
co dzieje się wokół niej, nie przejmuje się zbytnio co się o niej mówi. W końcu
jak się ma tyle lat niejedno się już przeżyło, widziało też sporo, a jeszcze
więcej pamięta. To ostatnio wcale nie musi być błogosławieństwem, jest po
prostu bagażem, jakiego nie da się zgubić. Tak bywa, niestety czasem ktoś sobie
o nim przypomina i otwiera się prawdziwa puszka Pandory. Mabel mogłaby coś o
tym powiedzieć, ale kiedy nosi się przydomek Szalona to ludzie bywają co nieco
albo i więcej podejrzliwi. Zwłaszcza, jeśli pojawia się w pobliżu śmierć, to
jakoś kryminalny scenariusz pisze się „prawie” sam. „Prawie”, bo zawsze pojawia
się ktoś życzliwy inaczej, ale i szansa na coś, co wydawało się w ogóle niemożliwe.
Prawda, zaskakująca, obalająca mity i jeszcze bardziej niesamowita niż
ktokolwiek by przypuszczał. Niektóre zgony są owiane sekretami i zmową
milczenia…
Niektóre książki pochłaniają od razu,
po kilku zdaniach już jesteśmy kupieni, zapakowani i obwiązani wstążką. Jak to
się dzieje? Bohaterowie, w tym konkretnym przypadku bohaterki, maestria słowa i
po prostu opowiadana historia, której jeszcze nie na wstępie nie znamy, ale już
zapowiada się niesamowicie. Każdy kolejny rozdział tylko potwierdza, że właśnie
mamy w rękach nieszablonową opowieść, jaką pochłaniamy w niesamowitym tempie i
jednocześnie zwalniamy co jakiś czas by trwała ona jak najdłużej. „Szalona
Mabel” ma w sobie to, coś, nie jeden element, a cały ich szereg, z osobna
dawałaby książce wysoką notę, lecz jako suma są jak szach i mat, zmiatają z
planszy konkurencję. Co więc właściwie sprawia, iż jest tak wyjątkowa? Prawdziwa
składanka gatunkowa, w jakiej znajdziemy coś z kryminału z odcieniem thrillera,
sagi rodzinnej, dramatu i tragikomedii oraz z pewnością swego rodzaju satyry. Dostajemy
to wszystko razem, w tej samej chwili i to działa. Jak to możliwe? Z pewnością
nuta tajemnicy działa, główna postać także ma w tym ogromną zasługę, a plejada
drugoplanowych osób to doskonałe tło. No i oczywiście pozostaje sama fabuła,
przeplatana planami sytuacyjnymi, z dialogami, jakie w większości są
majstersztykiem, często z satyrycznym zabarwieniem. Dorzućmy jeszcze niezwykle
celne spostrzeżenia, kilka perspektyw, zwyczajność, z jakiej wydobyte jest wszystko
to, co nie dostrzegamy, na co dzień i przede wszystkim ktoś, kto najczęściej
jest tłem, natomiast Sally Hepworth uczyniła z niego centrum powieści.
Jednocześnie śmiejemy się i wyczuwamy, że kryje się w „Szalonej Mabel” dużo
więcej, odkrywamy to raz za razem, lecz wciąż przed nami główne pytanie. Kim
właściwie jest Mabel? Tak łatwo pójść za opinią innych, nie dostrzec prawdy i
po prostu osądzić kogoś, sensacja rodzi się szybko, ale już fakty trudniej
przebijają się do świadomości…


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz