Kim jesteśmy?

Przedpremierowo:

„Być tak naprawdę”

Marianna Gierszewska

 

Jakie jesteśmy naprawdę? Takie jak widzą nas inni, jak widzimy się w lustrze lub w oczach ludzi? A może takie jak chcą inni albo zasady, których nauczono nas nie łamać, wychodzić po za nie lub zbytnio nie zbliżać się do granic wyznaczanych przez nich? Dojrzeć siebie wcale nie jest łatwym zadaniem, bo wokół wciąż brzmią o tym jakie powinnyśmy być, co czuć, a co mówić. Głośne „nie” wcale nie brzmi za często, gdyż nie wypada, tak nie wolno lub pojawia się strach, że oburzymy kogoś. Jaki więc jesteśmy w rzeczywistości?

 

„Być tak naprawdę” nie wzywa do buntu, ale do przyjrzenia się sobie samej, kobiecie jaką jesteśmy, nie tą zbudowaną z opinii, osądów, za murem oczekiwań, najczęściej nie własnych. Autorka dokładnie wie o czym pisze i co proponuje czytelniczkom, nie z punktu widzenia tylko i wyłącznie coacha, ale przede wszystkim z perspektywy kogoś, kto sam przeszedł długą drogę nim poznał siebie samą, zresztą nie to podróż zakończona, trwa cały czas. Marianna Gierszewska przedstawia siebie, kim była, jest i kim ma zamiar być, każdy obraz składa się z małych portretów, odmalowujących codzienność i konkretne sytuacje, wydarzenia, zapamiętanych spośród wielu. Dlaczego właśnie te? Każda z nas pamięta  dobre i złe momenty w życiu, te drugie nawet zbyt często pozostają za długo w pamięci wpływając na podejmowane decyzje, kształtując na wzór innych lub dostosowując do wyznaczonych zasad. Autorka pokazuje co to oznacza, jakie to odciska piętno i dokładnie to słowo oddaje dokładnie co się z nami dzieje. Podobnej sytuacji pewnie już zachowamy się zgodnie z oczekiwaniami, tyle, że nie swoimi, dostosujemy się ogółu. A co z nami?

 

Niezależność, wyrażanie sobie, postępowanie zgodnie z sobą, zawsze wymaga postawienia granic, wyraźnych i dostrzegalnych. Nie oznacza to wcale, że będą respektowane, od razu zaakceptowane i zrozumiałe. Marianna Gierszewska nie ukrywa jak trudna może to być nauka i tego, iż trwa cały czas. Czy z czasem jest łatwiej? Najtrudniej jest powiedzieć nie, nie zgadzam się, zrobię to tak jak chcę, wybiorę inną ścieżkę. Nie z przekory albo na złość komuś, lecz dlatego, bo po prostu tego pragniemy, rozumiemy co chcemy osiągnąć, wiemy jaki jest nasz cel lub po prostu mamy odmienne zdanie. Ile razy zaciskałyśmy zęby, bo było robione przez nas coś, czego nie było w naszych planach i co ważniejsze z czym nie zgadzałyśmy, ale po prostu łatwiej było zgodzić się, bo bałyśmy się sprzeciwu, kary?

Marianna Gierszewska w żadnym razie nie skupia się jedynie na negatywach, nie zapomina o drugiej stronie medalu czyli gdy zaczynamy wychodzić za mur lęku lub tego, co powiedzą inni, jak zareagują na odmienne zdanie i ścieżkę, jaką zaczynamy podążać.

 

PREMIERA:

19 września

 

Za możliwość 

przeczytania książki

dziękuję 

 

 

Ja, on i reszta kłopotów

Nowość:

„Wielki Mur z Winnipeg i ja”

Mariana Zapata

Podobno przeciwieństwa przyciągają się, no cóż nie do końca i nie zawsze. Równie często prowadzą do czegoś zupełnie odwrotnego. Czasem trwa dziwne zawieszenie broni, podszyte dość burzliwymi emocjami trzymanymi na wodzy. Do czasu. Kiedy mało kto się spodziewa dochodzi do przełomu i nagle w pełni różnice są widoczne. Co potem? To już zależy od okoliczności, niekiedy finał zaskakuje wszystkim, a najmocniej tych najbardziej zainteresowanych!

 

Pracodawcy nie trzeba lubić czyż nie? Aiden zalazł za skórę Vanessie na tyle, że dziewczyna decyduje się odejść z posady asystentki. Płakać po tej pracy nie będzie, zwłaszcza, iż nie była to decyzja jaka przyszła jej nagle do głowy. Co to to nie, po prostu kiedyś trzeba powiedzieć stop, zwłaszcza gdy po raz kolejny z uśmiechem na ustach robić się coś czego się po prostu nienawidzi. Decyzja jest nieodwołalna, a przyszłość rysuje się w jasnych barwach i tak jak Van zaplanowała. Gdzie tkwi haczyk? W Aidenie. Wkurzający i skupiony na sobie oraz własnych celach były pracodawca przypomina o sobie. Na tym nie dość, wprost przeciwnie ma jeszcze tupet złożyć pewną propozycję swojej ex asystentce. Na dodatek nie przyjmuje do wiadomości słowa „nie”, jak zawsze po prostu oczekuje, że dostanie to, czego pragnie. Co na to Vanessa? Nie po to zwolniła się z pracy by teraz znowu zrobić krok w tył. Jak potoczy się dalej ta niecodzienna rozgrywka? Na pewno nie tak jak oboje oczekują, każde z nich ma własne zdanie w tym temacie i nie zamierza go zmieniać. Kto będzie bardziej wytrwały i zwycięży? Poddać się nie zamierza żadne znich!

 

Łatwe. Lekkie. Przyjemne.  No właśnie pod warstwą łatwości, lekkości i przyjemności podczas czytania często odkrywamy, że to nie wszystko, gdyż za nimi kryją trudniejsze tematy. Mariana Zapata dokłada do tego jeszcze kolejne cegiełki czyli dobry humor, dowcipne dialogi, no i wisienkę na torcie czyli bohaterów oraz emocjonalne zawirowania, z gatunku tych, które nie od razu są na pierwszym planie, co wcale im nie przeszkadza dać o sobie znać w odpowiedniej chwili i od tego czasu nie dają o sobie zapomnieć. Jeśli do tego wszystkiego dodamy jeszcze akcent sportowy to otrzymamy doskonale smakującą lekturę. W trakcie czytanie „Wielkiego Mur z Winnipeg i ja” niejednokrotnie uśmiechniemy się, z pewnością też zaintryguje nas główny bohater oraz będziemy trzymać kciuki za jego partnerkę w tej historii. Pisarka nie od razu rzuca na stół najlepsze atuty, nie przyśpiesza akcji, pozwala czytelnikowi poznać postacie, oczywiście nie do końca, rozwijając jednocześnie ich relację, rozpalając coraz mocniej zaciekawienie tym, co wydarzy się dalej. Mariana Zapata doskonale opanowała sztukę opisywania uczuć, jakie nie rozpalają się jak zapałka, lecz rodzą się nieśpiesznie, dojrzewają i uświadamiają bohaterom jak ważne są dla nich i co z sobą niosą.

 

 

 

Czas zmian

Premiera 

„Rok bez lata”

Weronika Wierzchowska

 

Niekiedy wystarczy chwila by wszystko zmieniło się raz na zawsze. Rzadko kiedy można się przygotować do tego, pozostaje więc dać się ponieść wydarzeniom lub stawić im czoła. Co może czekać kogoś, kto znajduje jeszcze jedno wyjście z takiej sytuacji? Nie jest biernym obserwatorem i zaczyna postępować tak jak nikt nie spodziewa się?

 

Wydawało się, iż przyszłość hrabianki Rózsy jest pełna jasnych barw, szczęścia i pogodnych dni. Jednak śmierć ojca rzuca cień na to, co miało być jej udziałem. Teraz jako bogata spadkobierczyni panna na wydaniu jednocześnie budzi jeszcze większe zainteresowanie. Zbyt wielu pragnie jej majątku, a dziewczyna zdaje się być tylko dodatkiem do niego. Czy zmieni to przyjazd kuzyna? A może to początek prawdziwych kłopotów pięknej arystokratki? Do tej pory była chroniona przez rodzica, lecz obecnie musi sobie radzić sama, przed nią nie jedynie walka o samodzielność, lecz o coś ważniejszego. Zbyt wielu ludzi ma wobec niej plany, dużo nie potrzeba by utraciła wszystko, a kolejne wydarzenia jeszcze zwiększają niepokojącą atmosferę. Komu będzie mogła zaufać, a kogo powinna się wystrzegać? Ci, którzy jej nie docenili zapłacą za to, lecz jaki koszt poniesie hrabianka? Jeszcze nie tak dawno nawet nie przypuszczała do czego będzie zdolna, zresztą nie ona jedna. Kto będzie zwycięzcą? Co zdobędzie Rózsa, a co straci?

 

Kiedy książka już na wstępie burzy nasze założenia czytelnicze i oferuje coś czego nie spodziewaliśmy się to nie pozostaje nic innego niż pozwolić dać się porwać lekturze. Taką właśnie historię oddała w ręce czytelników Weronika Wierzchowska, pełną nieoczekiwanych wątków, zaskakującą na każdym kroku i przede wszystkim wciągającą od początku do ostatnich słów. Historyczna powieść obyczajowa w odsłonie, w jakiej miłośnicy gatunku na pewno odnajdą to, co najlepsze w nim, a pozostali dostaną opowieść, która wielokrotnie udowodni, że warto poświęcić jej swój czas. „Rok bez lata” ma w sobie to słynne „coś”, nieokreślone do końca, zawsze inne, ale sprawiające, iż śledzimy z zapartym tchem, strona po stronie, opisane wydarzenia. Pisarka po mistrzowsku zaostrza apetyt czytających na więcej, wpierw bowiem przedstawiając wątek i następnie przechodząc do nowego, pozostawiając nas z ogromny znakiem zapytania, wracając do niego w doskonale dobranym momencie, by znowu podsycić i tak duże zaciekawienie. Nieprzewidywalność fabuły zauważamy bardzo szybko, a im bardziej poznajemy bohaterów tym więcej pojawia się niewiadomych i możliwych ścieżek rozwoju akcji. Zresztą same postacie również okazują mieć w zanadrzu dużo i stopniowo pokazują, że tak naprawdę nie powinniśmy zakładać z góry jak postąpią. „Rok bez lata” gwarantuje lekturę, która wyłamuje się z prostych ram gatunkowych, oferując w zamian powieść w jakiej nie brak intrygujących zwrotów akcji oraz dorównującym im sylwetek bohaterów, nieszablonowych i podążających odmiennymi ścieżkami od tych, jakie dla nich przewidujemy.

 

 Premiera:12 września

 

Za możliwość przeczytania książki 

i jej patronowaniu

 

dziękuję 

 

 

Cena walki

 Nowość:

„Urodzona do walki”

Alicja Skirgajłło

 

Niektórych życie zaczyna hartować bardzo szybko, więcej odbierając niż dają. To drugie i tak często zostaje wydarte oraz okupione niemałym trudem. Walka o to, co inni przyjmują za oczywistość naznacza człowieka, ale daje też siłę by przetrwać mimo wszystkim i wszystkiemu.

 

Abigail ma marzenia tak jak większość ludzi, tyle, że musi wpierw skupić się na tu i teraz. Wie, iż powinna liczyć tylko na siebie, nigdy nie dostała od losu prezentu i aż za dobrze zna jaka jest cena za zwykłą codzienność. Walczy o to, by móc zdobyć to, czego pragnie, lecz wymaga to niejednego poświęcenia z jej strony. Poznanie Briana otwiera przed nią nowe możliwości, ale niczego nie otrzymuje za darmo, jeszcze więcej poświęca by drzwi do przyszłości nie zamknęły się przed nią. Rywalizuje dosłownie i w przenośni, tym razem stawka jest jeszcze większa, każda wygrana przybliża ją do celu, jednak czasem zwycięstwa mają gorzki smak, chociaż powinno być odwrotnie. Kiedy nadzieja zaczyna przypominać coś odwrotnego jeszcze raz rzuca wszystko na szalę, tym razem naprawdę stawka jest wysoka, wyższa niż kiedykolwiek …

 

Duże pieniądze, nieustanna walka, ciągłe ryzyko i tajemnice, mogące zniszczyć każdego. Główna bohaterka najnowszej książki Alicji Skirgajłło jest silną, młodą, kobietą, jakiej życie nie rozpieszcza i stawia przed nią trudne wyzwania. W tej historii nic i nikt nie jest takie jak może wydawać się w pierwszym momencie, niejednokrotnie przekonuje się o tym czytelnik. Pierwszoplanowe postacie poznajemy w różnorodnych momentach, tych dobrych i tych złych, te pierwsze nie pojawiają się często i nie lukrują tła, w jakim rozgrywa się „Urodzona do walki”. Autorka konsekwentnie pokazuje ile kosztuje egzystencja na krawędzi i jak łatwo przekroczyć granicę, zza jakiej powrót nie zawsze jest możliwy. W takich okolicznościach emocje odgrywają kluczową rolę, one stanowią siłę napędową i w tej książce również są one odczuwalne, pokazane ile mogą znaczyć oraz jak wpływają na bohaterów. Alicja Skirgajłło dała czytającym opowieść, w której kilka wątków nieustannie przeplata się, będąc dla siebie wzajemnie źródłem i dopełnieniem, a kiedy prawie jesteśmy dalszego rozwoju akcji zaskakuje kierunkiem, w którym podąża fabuła.

 

Za możliwość przeczytania książki

dziękuję: