„Książę Nocy”
Lauren Palphreyman
Tam gdzie dwóch się spiera trzecia
osoba zawalczyć o siebie. Jeśli będzie tylko stała z boku, zostanie pionkiem w
ich rękach, zwycięzca zabierze wszystko i będzie nią kierował jak marionetką. O
jednym trzeba pamiętać dotychczasowy wróg może stać się poplecznikiem, a temu,
kto sprzyjał czasem należy pokazać kim się jest w rzeczywistości…
Uciekła. Ocalała. Żyje. Księżniczka,
która sprzeciwiła się państwowym obowiązkom. Aurora w krótkim czasie stała się
kimś innym, coś w obudziło się i coraz głośniej domaga się uwolnienia. Cenę,
którą już zapłaciła jest duża, ale czy będzie w stanie ponieść jeszcze większe
poświęcenie. Uczucie, jakie żywi do Calluma daje jej siłę do walki o siebie,
niego, ich marzenia, lecz los tak łatwo nie ustępuje. Polityka i bogowie rzucają
tych dwoje w nową otchłań, znajomą, ale zasady zmieniają się. Czy na korzyść?
Ktoś obok nich jest jednocześnie wrogiem i sprzymierzeńcem. Każde z nich wie o
tym doskonale, zdrada wliczona jest w plan, jaki muszą zrealizować by przeżyć.
Pozostaje jeszcze więź łącząca Aurorę i Blake`a, pierwotna oraz kładąca się
cieniem na związku z Callumem. Jak przerwać to, czego nie da się zerwać? A może
tego jeszcze nikt nie dokonał, lecz to jest możliwe? Rozgrywki bogów robią z
nich pionków, jednak Rory pokazała, że nie zamierza nim być, zabawką w rękach
innych także nie. Moc, która w niej tkwi pragnie się uwolnić, wilczyca chce
wolności, czy księżniczka jest przygotowana na tę stronę siebie? Wojna została
już wypowiedziana, nawet kilka bitw przegranych i zwycięskich za trójką, szukającą
swojego przeznaczenia. Czas stawić czoła mrokowi, ciemności i przede wszystkim
boskim rozkazom. Kto zwycięży?
Co nie grozi czytelnikom podczas
lektury „Księcia Nocy”? Nuda! Jeśli w pierwszym tomie akcja była szybko i z
wieloma zwrotami akcji, to kontynuacja nie tylko nie ustępuje w jednym drugim i
drugim, lecz podnosi jeszcze poprzeczkę. Nadszedł moment kiedy kruche sojusze
zostają poddane próbie i trzeba stawić czoła swojemu przeznaczeniu, nawet jeśli
się go nie jest do końca świadomym. Lauren Palphreyman rozwinęła historię
Aurory i Calluma, dając czytającym wielowarstwowy krajobraz uczuć wciąż
przeplatających się i przypominający sinusoidę. Tak naprawdę to, co ich łączy
rzutuje na wszystkich i wszystko dookoła, nie zawsze głośno, lecz za każdym
razem odczuwalnie. Po mistrzowsku widać jak miłość pojawia się, stawia od
znakiem to, co wydawało się oczywiste, robi krok w tył i znowu prze do przodu
bez oglądana się na konsekwencje. Jednak jest coś jeszcze i ktoś. On jest
trzecia siłą w tym niezwykłym związku, powodując jednocześnie połączenie sił i
rozdzielenie ich. Między tą trójką nie ma oczywistości, przyciągają się,
odpychają, są połączeni i jednocześnie walczą z sobą. Momenty spokoju
zapowiadają jedynie burzę, taką, która zmiata wiele i staje się początkiem
zaskakujących zdarzeń. Na tym nie koniec, bo wciąż zawiązują się spiski i
sojusze, jakie jeszcze przed chwilą nie przyszłyby nam na myśl. Autorka zadbała
byśmy byli nieustannie zaskakiwani, a opowieść zmierzała w kierunkach
nieoczekiwanych. Dorzućmy do tego
boje o władzę, w jakich nie ma litości i rzadko brani są jeńcy. „Książę
Nocy” ma mroczną aurę, o prostych podziałach na dobrych i złych zapomina się
niezwykle szybko, na naszych oczach budzi się moc, legendy ożywają, pod znakiem
zapytania staje to, co uważaliśmy za pewne, natomiast bogom zostaje rzucone
wyzwanie. No i prawdziwy trójkąt, w którym miłość, nienawiść, pierwotne więzy
wyznaczają całkowicie nowe ścieżki, jakimi zaczynają się podążać postacie.
Gdzie ich zaprowadzą? Tam, gdzie spotka się przeszłość z przyszłością, pytanie
czy kto wyznaczy to drugie i na kim położy się cień tej pierwszej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz