poniedziałek, 16 sierpnia 2021

Winna niewinność

Przedpremierowo:

„Niewinny”

Graham Moore

 

Wyrok może być tylko jeden: niewinny bądź winny. Prosta sprawa czyż nie? Wystarczy uważnie zapoznać się z dowodami, wysłuchać świadków i osoby oskarżone, a potem podjąć decyzję. Tylko lub aż tyle, problem w tym, iż jednocześnie decyduje się o życiu drugiego człowieka i wymierzeniu kary za czyn zabroniony prawem. Co jeśli nie ma się pewności co do winy i to przekonanie jeszcze narasta w trakcie procesu? Śledztwo przecież wskazało sprawcę, ale czy jest to ten właściwy?

 

Po co wracać do sprawy, jaka zakończyła się dziesięć lat wcześniej? Maya Seale nie widzi w tym większego sensu. Swoje zadanie jako ławnika wypełniła przed dekadą wprost celująco, to ona zwróciła uwagę na szczegóły, które nie zostały wzięte pod uwagę przez innych. Gdyby nie ona Bobby Nock zostałby uznany za winnego w sprawie o morderstwo. Jednak prawda zwyciężyła, chociaż nie wszystkim to przypadło do gustu. Dlaczego więc Rick Leonard chce odgrzebać przeszłość? Każdy z ławników miał swoje zdanie, lecz zwyciężyła niewinność, chociaż niewiele brakowało by wyrok był całkowicie odmienny. Maya Seale nie wierzy, że nowe dowody zmienią jej osąd, ale inni może mają inne zdanie? Czy Bobby Nock nie zwiódł wszystkich? Może w przeszłości kryją się jeszcze znaki zapytania? To już dawna ławniczka będzie musiała sama odkryć, bo teraz ona na własnej skórze odczuwa co to znaczy być oskarżoną o zabójstwo. Dawny kolega z ławniczej ławy, który namawiał ją na przyjrzeniu się przeszłości został zamordowany i to właśnie Maya stoi w samym centrum podejrzeń. Jaki związek ma to, co wydarzyło się dekadę temu z teraźniejszością? Zbieg okoliczności? Mało prawdopodobne, nie ma co liczyć, że znajdzie się znowu ktoś, kto dostrzeże błędy. Co zwycięży tym razem? Jaki będzie werdykt? Winna czy niewinna?

 

Dramat sądowy, rasowy thriller i przede wszystkim zaskakujący kryminał. Jak na jedną książkę to dużo, bo wystarczyłby tylko jeden element by na nim zbudować intrygującą historię, jednak dla autora „Niewinnego” to było za mało i trzeba przyznać, że doskonale wykorzystał możliwości każdego z gatunków. W pierwszym momencie przychodzi na myśl film „Dwunastu gniewnych ludzi” i trudno nie oprzeć się wrażeniu, że powieść Grahama Moore`a równie doskonale gra na emocjach czytelników co dzieło Sydney`a Lumeta. Nie ma nic oczywistego w tej powieści, za to co i rusz pojawiają się pytania, na które odpowiedzi nie tak łatwo znaleźć, a nawet jeśli natrafimy na nie to czy są one właściwe? Nie tak łatwo odsiać kłamstwa, niedopowiedzenia, doskonałe oszustwa od prawdy, zwłaszcza, iż ona też może mieć niejedną twarz. Pisarz ani na moment nie daje komukolwiek forów, kiedy już się wydaje, że bohaterowie i czytający są właściwym tropie okazuje się, iż nie tak prędko przekonamy się czy to właściwa ścieżka. Graham Moore doskonale utrzymuje napięcie, ani na chwilę nie pozwala nikomu zapomnieć o grze jaka się toczy i to od dawna. Przeszłość z teraźniejszością tworzą fenomenalną układankę, pełną znaków zapytania, ślepych zaułków i przede wszystkim niesamowitego suspensu, nieprzewidywalnego oraz odkrywającego co i rusz jak łatwo dać się omamić zręcznym iluzjom i genialnym kłamstwom. Tę książkę warto przeczytać, wyroki wydaje się czasem bardzo szybko, a ich skutki są odczuwane jeszcze długo potem.

 

Premiera:

1 września

 


niedziela, 15 sierpnia 2021

Egzamin z uczuć

Przedpremierowo:

„Gorąca sesja”

Kristen Callihan

 

 

Przyjaźń i miłość, jedno z drugim nie tak często idą z sobą w parze jak mogłoby się wydawać. Co jeśli wynikają z siebie nawzajem, doskonale uzupełniają się i po prostu bez siebie nawzajem nie istnieją? Czasem w ludziach budzi się strach o utratę obu naraz gdy jedno zawiedzie. Jednak ryzyko wynagradza wiele, tyle, że lęk bywa o wiele silniejszy niż wszystko inne. Czy warto rzucić na szalę to, co już daje dużo szczęścia?

 

To nie była miłość od pierwszego spojrzenia, chociaż do obojętności nie dało się zaliczyć to, co działo się pomiędzy Chess i Finnem. Zaiskrzyło, lecz przecież byłoby to zbyt oczywiste, jemu by to nie przeszkadzało, w końcu rzadko kobiety miały obiekcje co do nawiązywania bliższych kontaktów z nim. Jednak od jakiegoś czasu nie chodzi jedynie o to, zresztą z Chess to od początku coś zupełnie innego. Ta kobieta jest czymś więcej niż chwilową miłostką, a tym bardziej jednorazową przygodą. Ona nigdy nie łączyła życia zawodowego i prywatnego, lecz Finn nie jest jedynie kolejnym zleceniem. Przyjaźń tych dwoje ma „ciut” dwuznaczny podtekst, ale pozwala im się poznać, dotrzeć do tych zakątków, z jakimi do tej pory nie afiszowali się. Czy to im wystarczy? Im bliżej się poznają tym coraz trudniej im być z dala od siebie, mają dużo do stracenia, zwłaszcza od emocjonalnej strony. Danie sobie szansy oznacza ogromne zmiany w ich życiu, są na to gotowi? Związek jest czymś, na co do tej pory nigdy nie zdecydowali się, każde z nich miało swoje powody i wcale nie straciły one na swej aktualności. Co wybiorą? Przyjaźń czy miłość, a może i to i to?

 

Urocza, ciepła, seksowna, pełna humoru historia, mająca do zaoferowania jeszcze więcej gdy się już w nią zagłębi. Kristen Callihan wie doskonale jak swoimi książkami skusić czytelników do sięgnięcia po swoje książki i to za każdym razem gdy wydaje nową. „Gorąca sesja” jest kolejną z serii o graczach futbolu amerykańskiego, ale można ją bez problemu czytać bez znajomości poprzednich i sięgnąć po nie później. Pisarka ma swój przepis na wciągającą opowieść, gdzie uczucia są na pierwszym planie, lecz nigdy nie są przedstawione z jednego punktu widzenia, płasko i mdło. Bohaterowie mają wątpliwości, nie są one wydumane i niczym nie uzasadnione, nie pojawiają się bez przyczyny, w żadnym razie nie są jednowymiarowi. Pokazani są w różnorodnych momentach, kiedy się doskonale bawią, są szczęśliwi, ale także gdy są w trakcie trudnych wyborów. W każdej części autorka pokazuje blaski i cienie sukcesu zawodowego, ile kosztuje dotarcie na szczyt oraz jak łatwo z niego spaść. „Gorąca sesja” to dobra czytelnicza zabawa, nie pozbawiona wielu lżejszych punktów, ale i niełatwych decyzji. Kristen Callihan nie skupia się jedynie na uczuciowych perypetiach, bo tak jak w realnym świecie otacza je rzeczywistymi wątkami, wszystkie są z sobą połączone. To, co dzieje się na pierwszym planie ma swoje odbicie w drugim i trzecim, postacie nie są samotnymi wyspami, ukazane są ich więzi rodzinne, przyjaźnie i przeszłość. 

 

 Premiera:

25 sierpnia



            
                   



Książkę przeczytałam dzięki 
uprzejmości
Wydawnictwu MUZA

 

sobota, 14 sierpnia 2021

Wschodząca gwiazda

„Chwyć mnie”

A.L. Jackson

 

Większość z ludzi ma w pamięci co najmniej jedno zdarzenie z przeszłości, jakie najchętniej wykreśliłoby z niej i zapomniało bezpowrotnie. Niestety można próbować wymazać z pamięci, ale ślad i tak pozostaje, czasem nie da się tego zrobić. Wystarczy chwila by wszystko co najgorsze wróciło, niekiedy siła tego jest za każdym razem coraz większa i niszczy wszystko co udało się odbudować lub zdobyć.

 

Talent nie zawsze oznacza sukces, lecz w przypadku Emily to jedynie kwestia czasu gdy usłyszy o niej szerokie grono. Jednak nie jest to tak proste jak uważają nawet najbliżsi. Dziewczyna uśmiecha się i robi dobrą minę do gry, jaka rani ją do żywego. Ostatnie o czym powinna myśleć to zbliżenie się do Royce`a. Ten mężczyzna od początku ostrzega ją przed sobą, ale również on nie umie być z daleka od utalentowanej wokalistki. Łatwo byłoby zrzucić winę na rockandrollowe otoczenie w jakim obracają się, lecz obydwoje wiedzą, że to, coś więcej. Każdy z nich ma swoje demony, jakie stara się trzymać w ukryciu, lecz one i tak dają o sobie znać. Czy mogą sobie zaufać, zwłaszcza jeśli zbyt dobrze znają smak zdrady? Nie da się odgrodzić murem od tego, co już doświadczyli, bo za każdym razem wali się on na nich, wyrządzając jeszcze większe straty. Jak długo można cierpieć w milczeniu i płacić nie za swoje winy?

 

Miłości nie zawsze towarzyszą jasne odcienie i proste emocje. Czasem niesie z sobą sprzeczne sygnały, jest źródłem wykluczających się uczuć i przypomina sinusoidę. Jednak poza wszystkim jest tym, co pozwala spojrzeć w przyszłość z nadzieją, a w teraźniejszości daje momenty szczęścia. A.L. Jackson w książce „Chwyć mnie” właśnie pokazuje taką emocjonalną spiralę, otoczoną starszymi i świeższymi bliznami, nie tylko w duszach, lecz także jak najbardziej widocznymi na skórze. Bohaterowie mają w sobie w bólu, lecz także marzenia, mniejsze i większe, które wcale nie są mało realne, wprost przeciwnie. Tak naprawdę prawie na wyciągnięcie ręki, ale wiążę się to z krokiem, jaki może przywołać demony, jakie czekają by zaatakować. Pisarka nie od razu odsłania to, co dręczy postacie, robi to w odpowiednich momentach tak, by przyśpieszyć akcję i jednocześnie wprowadzić ją w kolejny wiraż. Pozostawione ślady pozwalają przypuszczać co wydarzyło się wcześniej, ale stawiane jest to niekiedy pod znakiem zapytania. Na „Chwyć mnie” składają się warstwy lżejsze i cięższe, kontrastowe wobec siebie, lecz mające tę samą oś – muzyczny świat gwiazd, gdzie sukces okupiony jest nie zawsze jedynie talentem i ciężką pracą. Ta mroczniejsza strona też nie od razu jest na widoczna, jednak autorka wplata ją pomiędzy pozostałe wątki, tak, by nie było wątpliwości, że odgrywa ważną rolę, ale dopiero finał przynosi pełne odsłonięcie co z sobą przyniosła. A.L. Jackson włączyła do obyczajowej historii trudniejsze tematy związane z przemocą i radzeniem sobie z traumatycznymi doświadczeniami oraz strachem ofiary. Czytelnicy mogą odczuć namacalny strach, coraz bardziej przypominający boleśnie duszącą pętlę.

 

                   




Książkę przeczytałam dzięki 
uprzejmości
Wydawnictwu MUZA

 

czwartek, 12 sierpnia 2021

Cisza przed burzą

„Czas huraganów”

Fernanda Melchor

 

Podobno nadzieja umiera ostatnia, a co potem? Świat się nie zatrzymuje, nie kończy się, są kolejne dni i noce. Pozostaje trwanie na wcześniejszych pozycjach, po prostu branie tego, co przychodzi, może czasem szukanie okazji do jakiś zmian, ale czy próby w tej beznadziei nie są skazane z góry na niepowodzenie? W pewnych miejscach wiara w lepsze jutro jest jedynie iluzją, która pozwala przetrwać kolejne tygodnie, miesiące, lata. Jednak prędzej czy później pękają one niczym bańka mydlana, a człowiek pozostaje sam na sam z sobą i z rzeczywistością, od jakiej chciał uciec.

 

Kto zabił tę, która i tak była pogrzebana za życia? Każdy miał jakiś powód, a raczej powody, Wiedźma egzystowała z boku społeczności, ale również była w samym jej centrum. Kiedyś musiało spotkać ją to, co właśnie wydarzyło się, może i kogoś zaskoczyła ta śmierć, lecz przecież była spodziewana, tak samo jak i wiadomo kiedy nadejdzie huragan, tak i ona przybyła. Co pozostawiła po sobie? Chaos, zniszczenia, złamanych ludzi, chociaż wydawałoby się, że to wszystko już było obecne w miejscu do jakiego zawitała. Dlaczego właśnie w tym momencie została zabita ta, która od lat egzystowała na własnych warunkach, z cichym przyzwoleniem całej reszty? Ktoś dokonał kolejnego aktu przemocy w miejscu, gdzie nie jest ona niczym nadzwyczajnym, ale ten czyn zwrócił uwagę i zakłócił rytm życia. Coś musiało stać za tym, każdy ma swoje zdanie, czyje okaże się pomocne w wskazaniu sprawcy?

 

Nie tak łatwo ubrać w słowa wrażenia jakie pozostają po lekturze „Czasu huraganu”. Zresztą są one wynikiem tego, co odczuwa się gdy się ją odkrywa, a dzieje się to strona po stronie, kartka po kartce, w końcu rozdział za rozdziałem. W tej książce nie ma niepotrzebnych wyrazów, zdań czy też akapitów, liczy się każda myśl – bohaterów i czytelników, bo jest ona podstawą rozmowy, chociaż czytający jedynie się jej przysłuchują. Dzięki dialogom, dyskusjom, tak pomiędzy postaciami jak i prowadzonymi tylko w ich głowach poznajemy miejsce oraz ludzi, temu pierwszemu i tym drugim nawet diabłu nie chciało się powiedzieć ani dzień dobry, a tym bardziej do widzenia. Zapomniana wioska, zapomniani mieszkańcy, żyjący na pograniczu rzeczywistości, koszmarnego snu i marzeń, na których spełnienie nie ma jakiejkolwiek nadziei, lecz dawno zastąpił ją miraż tego, co nigdy nie nastąpi, ale co obiecano. Fernanda Melchor odkrywa przed czytającymi to, czego byli już wcześniej świadomi, ale co innego mieć przed oczyma blade kolory, przytłumione dźwięki, płaski pierwszy i drugi plan, a zupełnie czym innym jest możliwość chłonięcia wszystkimi zmysłami opowieści. Autorka mistrzowsko posługuje się słowem, jej kunszt nie jest widoczny na pierwszy rzut oka, ale widzimy go gdy oddaje obrazy, odgłosy, zapachy, tak, iż mamy wrażenie stania i obserwowania tego, o czym czytamy na żywo. „Czas huraganów” odsłania meksykański krajobraz bez filtrów, z daleka od wielkich miast, prawdziwy aż do bólu, bo jego jest pod dostatkiem, ale każdej emocji jest tutaj pod dostatkiem, książka aż nimi wibruje. Czytelnik ma wrażenie, że to reportaż, nie fabularna historia, autentyzm nie jest dodatkiem, lecz sednem, w nim zawierają się realne schematy, prawdziwe uczucia i przede wszystkim ludzie, autentyczni we wszystkim, nawet gdy pokazują się od najgorszej strony. Ta książka nie jest czysta, z prostymi pytaniami i odpowiedziami, ma w sobie drapieżność, fascynującą i obnażającą to, co najgorsze w ludzkich instynktach.

 

 Za możliwość przeczytania książki
dziękuję: