Świat magii

„Kroniki Drugiego Kręgu. 

Drugi Krąg”

Ewa Białołęcka

Powroty nie są łatwe, zwłaszcza kiedy trzeba opuścić przyjaciół i stawić czoła sprawom z przeszłości. Jednak bez tego kroku trudno myśleć o przyszłości, bo ta może się rozpocząć jedynie wówczas gdy w końcu rozliczy się z tym co było. Nowy rozdział w życiu jest szansą by poznać świat od nieznanej strony.

Siedziba Kręgu jest także miejscem skupiającym młodych adeptów magicznego rzemiosła. Kamyk wyróżnia się spośród swoich kolegów, stał się już prawdziwą legendą, pomimo, że ma dopiero kilkanaście lat. Czy szkoła jest mu w ogóle potrzebna? Koledzy zdążyli się poznać, zaprzyjaźnić, on natomiast jest wśród nich nowy, dodatkowo musi przywyknąć do surowych zasad. Wśród podobnych sobie można znaleźć przyjaciół i nauczyć się, że zaufanie im nie jest aż tak trudne. Ale spokój nie jest dany ani Kamykowi, ani pozostałym, chłopcy widzą co się dzieje wokół nich i mają dość tego jak są traktowani. Czarodzieje nie są wolni od ludzkiej zazdrości, obawy przed utratą władzy i konkurencją. Nawet kiedy wydaje się, że w końcu wszystko jest takie jak powinno być okazuje się, że to jedynie zręczna iluzja. Kamyk przeżył już niejedną przygodę, tym razem ma przed sobą chyba największą. Do stracenia jest prawie wszystko, a do zyskania? Coś co docenia się dopiero gdy zostaje utracone …

Pierwszy tom cyklu „Kronik Drugie Kręgu” był wspaniałą lekturą, podczas której humor, magia, ciekawa historia i przede wszystkim bohaterowie bez reszty zaprzątnęli moją uwagę. Nic więc dziwnego, że druga część musiała zostać przeczytana prawie od razu. Okazało się, iż kontynuacja jest równie dobra jak „Naznaczeni błękitem” i dodatkowo wprowadza więcej awanturniczych elementów. Główne postacie są już znane, lecz wciąż mają tajemnice w zanadrzu, a okres dojrzewania sprzyja pojawianiu się sekretów, zawieraniu przyjaźni i buntowi. Ten ostatni jest jednym z motywów wiodących i źródłem głównego wątku, czytelnicy mają także okazję poznać jeszcze bliżej bohaterów na ich drodze do dorosłości. W „Drugim Kręgu” został utrzymany czarodziejski klimat, nadający opowieści niezwykłości i unikatowości. Ewa Białołęcka, przedstawiając dalszy ciąg losów młodych czarodziejów i ich starszych znajomych, nie zapomina, że stają się oni starsi i pokazuje jak zmieniają się pod wpływem tego co ich otacza oraz własnych doświadczeń. Baśniowość nie oznacza, iż nie są poruszane trudniejsze tematy, wprost przeciwnie zręcznie wplecione w fabułę stanowią jej integralną część i pogłębiają wymowę. Druga odsłona „Kronik Drugiego Kręgu” pokazuje wagę przyjaźni oraz jak się ona rodzi, lecz również kulisy władzy oraz mechanizm wykorzystywania jej do prywatnych celów. „Drugi Krąg” łączy w sobie magię i rzeczywistość, jedno i drugie, chociaż rządzi się innymi prawami, doskonale ze sobą współgra, uzupełniając się nawzajem oraz tworząc niezapomnianą opowieść.

Za możliwość przeczytania książki

dziękuję wydawnictwu:

Początek drogi

„Kroniki Drugiego Kręgu. 

Naznaczeni Błękitem”

Ewa Białołęcka

Talent wydaje się darem, który otwiera wiele drzwi, a ten kto go posiada wygrał los na życiowej loterii. Jednak czy naprawdę jest to szansa, bez której człowiek straciłby coś istotnego? Czasem przeznaczenie obdarowując zdolnościami naznacza czymś co nie jest łatwe do zaakceptowania i wymaga poświęceń. Nie jest łatwo rozwijać się kiedy czuje się swoją odmienność i trzeba przezwyciężyć przeszkody jakich inni nie zauważają.

Wyróżnianie się pośród ludzi nie zawsze jest czymś chcianym. Kamyk chciałby być podobnym do innych wiejskich dzieciaków. Niestety nie jest taki jak oni, głuchoniemy chłopiec w dodatku obdarzony magicznym talentem wcale nie ma w życiu z górki, wprost przeciwnie. Ma światu do udowodnienia niejedno lub raczej ludzie oczekują tego od niego. Czy warto walczyć o uznanie? Lęk przed potężnymi magami jest duży, lecz jeszcze większy przed pokazaniem swoich umiejętności oraz przed ich oceną. Jak szybko może się odmienić człowieczy los? Wystarczy na chwilę dać się ponieść emocjom by diametralnie zmieniła się życiowa sytuacja, a upragniona błękitna wstęga stała się mnie namacalna. Kamykowe plany ulegają zmianie, podobnie jak i kilku jeszcze osób. Poza Kręgiem także można egzystować i przede wszystkim poznawać otoczenie, pełne zadziwiających rzeczy. Jednakże czyhają w nim również zagrożenia oraz trzeba stawić czoła nieznanym do tej pory emocjom. Pozostaje jeszcze kwestia magicznych umiejętności – niezwykłych i sprawiających, że czasem proste sprawy komplikują się, a te złożone okazują się nadzwyczaj proste. Przyjaźń bywa w takich momentach tym co pozwala spojrzeć na wszystko z innej perspektywy i wybór całkiem nowej ścieżki, wcześniej nie dostrzeganej.

Świat pełen magii i mitycznych stworów, barwny i niezwykle plastycznie oddany stanowi odpowiednią kanwę dla przygód młodych magów obdarzonych niezwykłymi zdolnościami. Ewa Białołęcka dała czytelnikom do rąk intrygującą z jednej strony, a baśniową z drugiej opowieść z nieszablonowymi bohaterami, w której nic nie jest oczywiste, nawet jeśli takie początkowo wydaje się. W pierwszym tomie serii „Kronik Drugiego Kręgu” poznajemy głównych bohaterów oraz ich drogę, czasem dość krętą, do poznania swojego talentu oraz przede wszystkim siebie samego. Autorka nie zapomniała o detalach tworząc postacie, przedstawiła je tak by bez trudu można było ich sobie wyobrazić, natomiast wyraziste cechy charakteru nie pozwalają im być jednymi z wielu. „Naznaczeni błękitem” to nie tylko książka dla młodszych odbiorców, starsi również znajdą w niej interesującą pozycję, gdyż pod magiczną warstwą kryją się następne – opowiadające o dorastaniu i skomplikowanych uczuciach, drzemiących w dojrzewających głowach. Ewa Białołęcka nie ucieka od trudniejszych tematów, wprost przeciwnie – baśniowy po części klimat pozwala na swobodne poruszanie istotnych problemów oraz tego co z sobą niosą. Jednak „Kroniki Drugiego Kręgu” są przede wszystkim pierwszorzędną fantastyczna lekturą, przenoszącą czytających do krainy gdzie nic nie jest oczywistym, inność staje się czasem pierwszym krokiem do niecodziennych przygód, a niezwykli przyjaciele są podporą w trudnych chwilach i niekiedy bywają niezłym utrapieniem.

Za możliwość przeczytania książki

dziękuję wydawnictwu: