Dom strachu

Nowość:

„Oni wrócili”

Marta Bijan

 

Tworzenie bywa dla wielu nie tka łatwą drogą jak postrzegają to inni. Za dziełem kryje się talent i siła jego urzeczywistnienia oraz wszystko to, o czym głośno się nie mówi lub nie dostrzega. Zapomina się też o jeszcze jednym, twórca jest aż lub tylko człowiekiem i by osiągnąć cel przekracza granicę, do jakiej nie powinien nigdy nawet się zbliżać…

 

Sukces wymaga poświęcenia, a jeśli już się go poczuło raz, drugi, to czasem działa jak narkotyk. Wystarczy po raz kolejny zdobyć szczyt lub utrzymać się nad nim. Jednocześnie tak mało i tak dużo. Uznany autor dziecięcych baśni, wie o tym doskonale i stara się znowu pokazać, że wcześniejsze uznanie nie było niczym przypadkowym. Jednak jak tego dokonać, gdy słowa przelane na papier nie układają się w sensowną całość? Alkohol jedynie pogłębia problemy, ponure domiszcze na odludziu i narastającej małżeńskie kłopoty dodatkowo wzmagają frustrację, przeradzającą się w wybuchy gniewu. Tę posępną atmosferę rozjaśnia pojawienie się nowej służącej. Dziewczyna jest jak powiew świeżego powietrza, lecz jej obecność komplikuje i tak trudną codzienność. Mocniej widać mroczne cienie i zaczynają padać niewygodne pytania, od jakich coraz trudniej uciec. Jakie sekrety kryje piwnica? To miejsce przyciąga, ale unika się go. Podejrzenia zaczynają osaczać domowników, brak zaufania wzmaga wyobcowanie. Baśnie tworzone przez pana domu nabierają jeszcze bardziej mroku i ostrości, zdają się przenikać do codzienności. Czy uda się pokonać twórczą niemoc? Jaką cenę płaci się za tajemnice?

 

Gotycki klimat niejedno ma oblicze, ale ta umiejscowiona w brytyjskich krajobrazach od razu nasuwa mroczne pejzaże, charakterystyczne i nie do pomylenia z żadnym innym. Duszna atmosfera, zdradziecki chłód podszyty jeszcze wszechobecną wilgocią i słońce wciąż przysłonięte zachmurzonym niebem. Na pierwszym planie postacie, których nie do końca potrafimy sklasyfikować, tak jakby tło rzucało na nie cień grozy. W takim entourage`u  strach, wpierw nieokreślony, później nabierający kształtów, nie dziwi nikogo, co nie oznacza, iż nie zaskakuje swoją obecnością oraz intensywnością, narastającą i niczym mgła coraz mocniej spowijającą wszystko i wszystkich. W „Oni wrócili” widzimy i co istotniejsze czujemy to od pierwszych stron po ostatnie. Napięcie narasta, a strach przybiera coraz to nowe kształty, zaciera się granica pomiędzy tym, co rzeczywiste i tym, co jedynie podsuwa wyobraźnia, a może to nie ona? Coś się dzieje, ale zmysły bohaterów i czytelników nie do końca potrafią zdefiniować co, ta niepewność nakręca spiralę zagrożenia, jakie zdaje się być nierealne, lecz przenika przez skórę i nie da się go wyrzucić z myśli. Marta Bijan po mistrzowsku oddała również zacieranie się granicy pomiędzy twórczym zatraceniu się i rodzącym się obłędzie. Nieubłagana sieć podejrzliwości, kłamstwa, niedopowiedzenia, oskarżeń zaczyna oplatać miejsce, jakie z definicji powinno dawać bezpieczeństwo, a staje się zamiast domem klatką. „Oni wrócili” to studium szaleństwa, które odbywa się za zamkniętymi drzwiami, chociaż też na oczach innych, czy z ich przyzwoleniem? Autorka porusza się po meandrach ludzkiej psychiki, zagłębiając się w jej najodleglejsze zakątki i jednocześnie opierając się na podstawowych potrzebach człowieka. Wyłaniający się obraz okazuje się być zupełnie inny niż początkowo wydawał się, a to, co widzimy na końcu pokazuje przerażającą prawdę, chociaż czy tak do końca niespodziewaną dla wszystkich wokół?

Za możliwość przeczytania

książki

dziękuję:

 

 

Czarownicą być

Nowość:

„Tajny klub nietypowych czarownic”

Sangu Mandanna

 

Tajemnice wcale nie są intrygujące kiedy trzeba je zachować dla własnego bezpieczeństwa. Jak więc żyć kiedy nieustannie trzeba pamiętać by nie zdradzić sekretów? Mądrą radą jest po prostu nie dawać nikomu powodów do podejrzeń i uważać na to, co się mówi oraz robi. Jednak można wybrać tez „ciut” inne rozwiązanie i liczyć, iż  nikt nie potraktuje tego jako prawdę, lecz trzeba uważać, bo ktoś może przejrzeć ten trik…

Bycie czarownicą jest darem nie danym wszystkim, ale bycie wyjątkową ma również swoją cenę. Mika Moon wraz ze swoimi przyjaciółkami stara się przestrzegać surowych zasad, co oznacza brak częstych kontaktów z sobie podobnymi, nieujawnianie swoich zdolności, a także nieufność wobec innych. Bliższe relacje z ludźmi nieświadomymi co do jej zdolności obciążone są nieustanną obawą przed ujawnieniem. Czy założenie konta w mediach społecznościowych gdzie pokazuje jak czaruje nie jest tym, czego powinna za wszelką cenę unikać? No cóż, kto w dwudziestym pierwszym wieku będzie brał na poważnie coś takiego? Wiadomo przecież, że to jedynie zabawa. Ale ktoś wziął na poważnie i zaproponował niewyobrażalną rzecz. Kiedy złamało się podstawową zasadę dlaczego by nie złamać kolejnej, zwłaszcza że powód lub raczej trzema powodami są pewne dziewczynki, potrzebujące nauczycielki. Dlaczego właśnie Mika nadaje się doskonale do tej roli? Przyszłe uczennice są … czarownicami, a ich opiekunowie zrobią wszystko by podopieczne były bezpieczne. Emerytowany aktor, mało uprzejmy bibliotekarz, cierpliwy ogrodnik oraz opiekuńcza gospodyni starają się by dziewczynki miały szczęśliwe dzieciństwo, lecz pozostaje jeszcze kwestia tego, iż są czarownicami. Co wydarzy się jeśli do tak zgranej rodzinki dołączy nowa osoba? Z pewnością na nudę nikt narzekać nie będzie, zwłaszcza, iż przed nimi ogromne wyzwanie!

Ciepła, pełna humoru i wprost emanującą magią książka Sangu Mandanna rzuca czar na każdego czytelnika. Zaczyna on działać od razu i utrzymuje się jeszcze długo po zakończeniu czytania. Ale to nie wszystko, a jedynie wstęp do historii, w jakiej nic nie jest oczywiste, a bohaterowie skrywają tajemnice, nawet ci, których o to byśmy nie podejrzewali. Płynnie splata się motyw magiczny z intrygującymi znakami zapytania oraz trudniejszą warstwą, jaka częściowo jest ukryta pomiędzy wierszami. W tak barwnej składance częściowo zacierają się granice pomiędzy wątkami, lecz nie do końca. Raz jeden, raz drugi widoczny jest mocniej, lecz nigdy nie jest oderwany od pozostałych. „Tajny klub nietypowych czarownic” jest opowieścią, w której widać przyjaźń, rodzinne więzy nie zawsze zrodzone z krwi, lecz dzięki uczuciom, trudne wyboru oraz ponoszenie ich konsekwencji dokonania. Oczywiście jest miejsce także na humor, nie tylko w dialogach, ale i sytuacyjny oraz w charakterach samych postaci. Sangu Mandanna stworzyła osobowości niepowtarzalne, każda z nich jest inna, lecz w sumie tworzą krąg, do jakiego czytający są zapraszani i z chęcią wchodzą do niego, czując serdeczność i pozytywne emocje.

 

Za możliwość przeczytania

książki

dziękuję:

 

 

Wicked Game

Przedpremierowo:

„Wicked Beauty”

Katee Robert

 

Bycie trofeum, zwłaszcza z czyjegoś wyboru, a nie naszego, nie każdemu musi przypaść do gustu. Co więc zrobić w sytuacji, z jakiej nie widać wyjścia? Pogodzić się czy rozpocząć walkę o swoją wolność? To drugie wróży spore kłopoty, pierwsze natomiast oznacza, iż złota klatka zamknie się już na zawsze …

 

Olimp niejedną ma twarz, dokładnie jest ich trzynaście, boskich i z niejedną tajemnica kryjącą się za olśniewającym uśmiechem bądź nieprzeniknionym spojrzeniem. Wielu marzy by zostać jednym z nich, ale jedynie nielicznie wiedzą co za tym kryje się w rzeczywistości. Helena jest córka, siostrą i być może przyszłą żoną, nie miała wpływu na gdzie i w jakiej rodzinie urodziła się, lecz nie zamierza grać nadal pionka w rozgrywce innych. Rzucenie wyzwania najpotężniejszym zdaje się być nie najmądrzejszym posunięciem, zwłaszcza jeśli ma za przeciwników na przykład Achillesa i Patroklesa, że o reszcie się już nie wspomni. Wygrana z nimi to marzenie straceńca, ale kto powiedział, że nie wolno pięknej Helenie pragnąć zakazanego owocu? Doceniana za urodę, lecz nie za siłę i determinację, czy przeciwnicy dostrzegą, to, czego raczej nikt nie chciał zauważyć? Władza ma słodko-gorzki smak, kto jest gotowy postawić wszystko na jedną kartę? Nie tylko najpiękniejsza kobieta na świecie pragnie poczuć smak zwycięstwa, rywale nie cofną się przed niczym by zdobyć podwójny laur. A co jeśli ten scenariusz okaże się mieć z zupełnie inny finał niż ktokolwiek spodziewał się na początku? Dziel i rządź albo raczej łącz i panuj?

 

Mroczny, dysfunkcyjny, owiany tajemnicą, celebrycki i boski. Olimp. Miejsce gdzie wiele uchodzi na sucho, oczywiście nie każdemu i nie zawsze. Mit o najpiękniejszej z pięknych, Helenie znają wszyscy, ale czy na pewno? A gdyby tak opowiedzieć go na w całkiem innym stylu? Katee Robert nie boi się napisać całkowicie własnej wersji znanej opowieści, jednocześnie dalekiej i bardzo bliskiej oryginału. Z pewnością nie brakuje w niej intryg, pragnienia władzy, toksycznych uczuć oraz wojny, oczywiście jest także miłość, rzucająca wyzwanie konwenansom. Znajome? Jak najbardziej, kojarzymy to przecież właśnie z mitologii. Co więc z tymi różnicami lub raczej autorskimi pomysłami? Na tym, co już wiadome i znajome autorka zbudowała po raz kolejny coś zupełnie nowego, zaskakującego oraz przyciągającego uwagę. „Wicked Beauty” nie powiela pierwowzoru, sięga dalej, buduje z opatrzonych wydawałoby się klocków autorski mit, gdzie bohaterowie pokazują całkiem inne oblicza, intrygujące i różniące się od tych, do jakich przyzwyczailiśmy się. Serwują oni czytelnikom całkowicie nowe osobowości oraz wariację odpowiedzi na pytanie co by było gdyby …

 

Premiera:

czerwiec 2023

 

Za możliwość przeczytania

książki

dziękuję:

 

Wyjście awaryjne

„Electric Idol”

Katee Robert

 

Pozostawianie w cieniu jest doskonałym sposobem by przetrwać w nieprzyjaznym otoczeniu. Niektórzy doskonale opanowali tę umiejętność i dzięki temu mogą w miarę spokojnie żyć. Jednak czy ten fortel zawsze zda będzie równie przydatny? A jeśli trzeba będzie zrobić coś zupełnie odwrotnego?

 

Egzystencja na Olimpie wcale nie jest tak sielankowa jak się zdaje i wcale nie chodzi do końca o skandaliki, którymi tak zachwycają się czytelnicy bulwarówek i obserwatorzy mediów społecznościowych. Psyche zna jego prawdziwe oblicze, dużo już widziała i stara się nie uczestniczyć w różnorodnych intrygach. Z pewnością nie pragnęła zwrócić uwagi Afrodyty, a już narazić się na jej furię w ogóle nie miała w planach. Niestety spotkanie z Erosem wystarczyło by znaleźć się celowniku. Zagrożenie wcale nie jest błahe, wprost przeciwnie, gdzie szukać wyjścia z tej sytuacji? Do tej pory Eros wykonywał zlecone mu zadania bez zbędnych pytań i zawsze z zabójczo skutecznie. Tym razem jednak coś się zmieniło, jaką decyzję podejmie ktoś, kto nigdy nie zawiódł Afrodyty? Dlaczego tym razem nic nie idzie jak zazwyczaj? Psyche i Eros stają przed nie lada decyzją, od niej zależy bardzo dużo, jeśli przegrają … stracą wszystko i przede wszystkim coś, czego nie spodziewali się, lecz co zmieniło tak wiele w ich życiu …

 

Olimpijscy bogowie raczej jako przykład cnót wszelakich służyć nie mogą, ale już jako inspiracja z pewnością tak. Niepoprawni, skandaliczni, nierozważni, uwielbiający rozgłos i nie dający o sobie zapomnieć, brzmi znajomo? Oczywiście, gdyż te przymioty doskonale ich opisują oraz doskonale nadają się by zreinterpretować je, tak samo i same postacie, nimi odznaczające się. Katee Robert zachowuje istotę pierwowzorów jednocześnie dodając własne cechy, tak, iż bohaterowie pomimo wydawania się znajomymi zaskakują. „Electric Idol” to bardzo dobre połączenie mitu z odpowiednią dawką współczesności, w którym wątki prowadzone są tak, by sprawić niejedną niespodzianką czytającym. Na znanej kanwie utkano całkowicie nowy obraz, podobny, lecz nie taki sam, równie ciekawy co pierwowzór, ale z nowymi wątkami oraz kierunkiem w jakim rozwijają się. Autorka wie jak przyciągnąć uwagę czytelnikom i dać im lekturę gdzie znajdą emocje, zwroty akcji, humor podstęp, pozytywne i negatywne postacie oraz takie spod znaku łotrzykowskiego uroku.

Krew prawdę powie?

„Zła krew”

Sally Green

 

Kim jestem? Dobro czy zło płynie w moich żyłach? Jaki sekret kryje się w rodzinnej przeszłości? Czasem nie ma prostych odpowiedzi na te pytania, a nawet bez takich niewiadomych dorastanie wcale nie jest łatwe. Jak więc dowiedzieć się co wydarzyło się kiedyś i co jest nam pisane?

 

Dziecko nie powinno płacić za grzechy rodziców, ale niekiedy robi to, nie mając innego wyjścia. Z każdym rokiem swojego życia Natan coraz bardziej dotkliwie odczuwa swoje pochodzenie. Jako potomek czarodziejki i czarownika wciąż jest pod obstrzałem nienawistnych spojrzeń, oskarżeń, ale najgorsze są nieustanne podejrzenia. Dlaczego właśnie on skupia na sobie uwagę wszystkich? Za niedługo są jego siedemnaste urodziny, wtedy okaże się, do której ze stron należy, ale do tego droga daleka. Nim to się wydarzy musi zostać obdarowany przez kogoś, kto powinien go chronić i opiekować się, lecz jak na razie nie otrzymał nic, poza pogardą, szyderstwami i bólem. To wszystko z powodu tego, kim jest jego ojciec. Czyja krew i dziedzictwo w nim zwycięży? Na to pytanie ktoś chce uzyskać odpowiedź za wszelką cenę, nie cofnie się przed brutalnością, torturami, ciągłą przemocą. Czy Natan da radę znieść wszystko to, co zniszczyłoby niejednego? Ma swój cel, który kosztuje niewyobrażalnie dużo, nie pozwala mu się zapomnieć o ojcu, lecz to on ma w ręku klucz do przyszłości swego syna. Czy zostanie użyty w odpowiednim momencie? Co potem wydarzy się? Każda tajemnica ma swoją cenę, ile przyjdzie zapłacić za nią Natanowi?

 

Wyobcowanie, szukanie swojej tożsamości, odkrywanie jej oraz bunt coraz silniej płynący w żyłach i coraz mniej dający się zignorować. Do tego dodać należy brytyjskie krajobrazy, te mniej wielkomiejskie, a bardziej małomiasteczkowe, mroczne i dzikie, a z pewnością kojarzące się z jakimiś sekretami. No i najważniejsze: magia, prawdziwa, nie budząca zdziwienia, ale za to podziały już tak. Wydawałoby się, że są logiczne i jak najbardziej na miejscu, chociaż czy na pewno? Sally Green tak skonstruowała „Złą krew”, iż już na samym wstępie otrzymujemy zagadkę, intrygującą, którą chcielibyśmy od razu rozwiązać, ale to dopiero początek przygody, która wraz z każdym rozdziałem coraz silniej pochłania nas. Nie jest to bajkowa historia, wprost przeciwnie, ma w sobie grozę, brutalność, ostre kanty, lecz wynika to bezpośrednio z samej fabuły, poprowadzonej tak, by czytelników nie tylko zaciekawić na chwilę, lecz przykuć uwagę na całą lekturę. Magiczny motyw często spotykamy w literaturze, ale autorka nie poprzestaje na nim, jest on jednym z elementów tworzących kanwę opowieści. Spleciono go w całość wraz z rodzinną sagą, dramatyczną tajemnicą sprzed lat, pierwszej miłości oraz przede wszystkim rozgrywka pomiędzy dobrem i złem, przy czym ani to pierwsze, ani to drugie nie jest takie za jakie przyzwyczailiśmy się je uważać. W „Złej krwi” są wyraziści bohaterowie, lecz jednocześnie możemy mieć w stosunku do większości wątpliwości, po której ze stron opowiadają się lub zrobią to w przyszłości, nawet tej najbliższej. Ta książka jest o dorastaniu w cieniu tragedii, w ciągłym zagrożeniu, nieustannych próbach szukania swojej tożsamości oraz lęku przed przyszłością, wciąż mglistą, ale mocno niepokojącym ewentualnym scenariuszem wydarzeń.

 

Za możliwość przeczytania

książki

dziękuję: