Zapowiedź

ZAPOWIEDŹ

Zapiski z piekła

„Pamiętnik więzienny”

Artur Ligęska

Przestępstwo, śledztwo, proces, wyrok sądu, taki scenariusz jest dla nas niczym nadzwyczajnym, tak samo jak i domniemanie niewinności. Oczywiście zdarzają się pomyłki w dochodzeniach, błędne wyroki sądowe oraz wieloletnie więzienie, które okazuje się błędną karą. Co jednak kiedy nie ma żadnego z tych trzech elementów, a pozostaje czwarty i to zupełnie odbiegający od tego, co uważamy za standard? Jak wytrwać dzień za dniem nie wiedząc co się wydarzy za moment?

Nowy rozdział życia, w jakim wreszcie będzie można zapanować nad tym, co było i rozpocząć wszystko od prawie zera. Artur Ligęska był pełen nadziei, że od tego momentu będzie mógł budować swoją przyszłość wykorzystując dotychczasowe doświadczenia i nie popełniając starych błędów. Zjednoczone Emiraty Arabskie dawały okazję jakiej potrzebował czyli odbudowy wiary w siebie i pracy, którą poznał od podszewki. Co mogło pójść nie tak? W teorii nic, w praktyce także wydawało się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku, nie tak dawne sukcesy pozwoliły na to by zająć się na czym znał się dobrze i co sprawiało satysfakcję. Każdy kolejny dzień był potwierdzeniem dobrego wyboru, Bliski Wschód zdawał się być może nie rajem, lecz na pewno odpowiednim miejscem dla Artura Ligęski. Nowe znajomości, pojawiające się możliwości, o jakich marzył, po prostu jedynie korzystać z kolejnych okazji. Nie było żadnego potknięcia, jedynie słowa oficera migracyjnego, całkowicie niezrozumiałe nie z powodu języka, ale wypowiedzianych słów. Dlaczego je powiedział? Co miały znaczyć? Odpowiedzi na te pytania przyszły później, dużo później, w więzieniu, do którego Artur Ligęska trafił bez dochodzenia, sprawy sądowej, bez dowodów, wyroku. Zamknięcie w odosobnieniu jedynie na papierze może wydawać się niczym wielkim. Co innego gdy faktycznie do niego dochodzi, a jeśli jeszcze nie wie się z jakiego powodu i jak długo potrwa, do tego w obcym kraju i z bardzo utrudnionym kontaktem z osobami, które mogłyby pomóc. Od tej chwili zaczyna się koszmar, trwający 13 miesięcy. Rok i miesiąc, to nie dużo jak w przypadku innych niewinnie skazanych, ale te więzienia, bo Artur Ligęska był przenoszony, nie były takie jakie znamy z polskich warunków. Brak dostępu do lekarzy, leków, prawników, ograniczony dostęp, nawet ja na więzienne okoliczności, do komunikacji z rodziną, do tego zupełny brak wiedzy co może być dalej? Jak długo da się tak egzystować? Co trzyma człowieka w moralnym pionie, co pozwala przeżyć kolejny dzień, tydzień, miesiąc … Dożyć do dnia kiedy będzie koniec …

„Pamiętnik więzienny” nie jest reportażem, ale prawdziwym zapisem kilkunastu miesięcy życia człowieka uwięzionego przez system, będący nieludzkim, o jakim od czasu do czasu jest głośno. Jednak szybko zapomina się o kolejnej osobie, jaka utknęła gdzieś w zamknięciu. W tym przypadku jest inaczej. Artur Ligęska odkrywa przed czytelnikami niezwykle osobiste przemyślenia oraz rzeczywistość, jakiej nikt nie spodziewa się. Wydawałoby się, że niewinność jest najważniejsza, prawda zwycięża, nawet jeśli nie jest tak oczywista jak można by sądzić. Niestety realia bywają całkowicie różne od tego, czego się spodziewa, tym dotkliwsze gdy okazują się być opresyjne, zupełnie nieprzewidywalne i niosące z sobą coś o wiele gorszego niż tylko rozczarowania. W tej książce czytelnik powinien spodziewać się opowieści do bólu prawdziwej, z wszystkimi tymi detalami, jakie w fabularnych książkach mogą być spłaszczone, natomiast w tym przypadku odarte są one z jakichkolwiek dodatków i ozdobników. Ich miejsce zajęły realne szczegóły, które pokazują piekło na ziemi, tym dotkliwsze, że jeszcze dużo ludzi jest w nim uwięzionych lub będzie. To w końcu historia kogoś, kto je przetrwał i daje świadectwo tego, co było jego udziałem.

Za możliwość przeczytania książki

dziękuję 

wyd. Burda Książki

oraz 

portalowi 

Czytajmy Polskich Autorów 

Premiera wkrótce

PREMIERA:

22 LIPCA

Na moich nagich barkach dostrzegłam zarys ujmującej zieleni. Tusz, który nosiłam pod skórą.

Jednak Lilka miała rację. Tatuaż powinien być czymś przemyślanym, posiadać ukryte znaczenie i przede wszystkim odganiać parszywe wspomnienia, a nie je namnażać. W moim przypadku wszystko było na opak. Misterna, delikatna i absolutnie zachwycająca malwa, którą miałam na plecach między łopatkami, miała symbolizować moje imię, mnie całą. Delikatną, acz wytrzymałą Malwinę. A tymczasem za każdym razem, gdy na nią spojrzałam, przypominała mi o mężczyźnie, który zostawił na mnie ten tatuaż. Wiedziałam, że jest coś niecodziennego w sposobie, w jakim moja skóra reagowała na jego dotyk, na dźwięk głębokiego, basowego głosu. Stawała się wrażliwa. Drżąca. Zatracając się w tym wspomnieniu, nieświadomie zamknęłam oczy. Wyciągając rękę za siebie, dotknęłam tatuażu, jakbym w ten sposób mogła sięgnąć samego Arka. Czułam go na sobie. Pod skórą. Słyszałam jego ostre warknięcie, bym się nie kręciła…

Różne twarze miłości

„Someone new”

Laura Kneidl

Ocenianie innych przychodzi wielu z nas nadzwyczaj łatwo, a kiedy ktoś wyróżnia się naszym zdaniem czymś, czego nie akceptujemy lub nie rozumiemy osąd bywa najczęściej surowszy. Łatwo tym zranić drugą osobą, nie dostrzegając tego, kim jest w rzeczywistości, a skupiając się na szczególe nie pasującym nam w jego obrazie jaki sobie stworzyliśmy. Wyobcowanie, utrata  kontaktu z bliskimi oraz poczucie winy jest dotkliwą karą wymierzaną za własne i przede wszystkim subiektywne rozczarowanie zamiast okazania wsparcia albo przynajmniej wstrzymanie się od krytyki. Słowami i zachowaniem łatwiej niekiedy dotkliwie zranić niż fizycznym ciosem …

Prawda bywa wyzwoleniem, ale i przyczyną utraty tego, co wydawało się oczywistością. Micah nie ma w życiu pod górkę, niektórzy mogliby powiedzieć, że los raczej podarował jej same dobre karty. Prywatna szkoła, ciuchy najlepszych projektantów i przyszłe studia na jednym z najbardziej prestiżowych uniwersytetów to jeszcze do niedawna były osią jej życia. Ale gdzie w tym wszystkim łyżka dziegciu? Ostatnie wydarzenia pokazały jej, że rzeczywistość w jakiej do tej pory funkcjonowała była wydmuszką i mało miała wspólnego z tym, co faktycznie wokół niej się działo. Teraz stara się spełniać oczekiwania rodziców za siebie i brata oraz uświadomić im jak wielką krzywdą wyrządzili swojemu dziecku. Niestety w ich otoczeniu liczy się to, co powiedzą inni, nie rodzinne szczęście i wsparcie. Swoje marzenia Micah odłożyła do szuflady, ale czy będzie umiała o nich zapomnieć? Nie tylko to zaprząta uwagę dziewczyny, nie tak dawno poznała Juliana, teraz spotyka go ponownie. Stanowi on dla niej zagadkę, atrakcyjną i przyciągającą, chociaż chłopak stara się zachować dystans, ale nie do końca. Dlaczego tak postępuje i co kryje się w jego przeszłości? Każdy ma jakiś bolesny sekret, co ukrywa Julian? Micah już nie jest tą samą dziewczyną sprzed kilku miesięcy, czy i tym razem będzie musiała walczyć o to, co dla niej ważne? Nie jest obojętna Julianowi, ale na to, co zaczyna ich łączyć wciąż pada cień niewypowiedzianych słów o tym, co było.

Laura Kneidl już we wcześniejszych swoich książkach pokazała, że nie boi się brać, na przysłowiową tapetę, tematów trudnych, jakie niezbyt często pojawiają się w literaturze popularnej, zwłaszcza tej skierowanej do młodych czytelników, chociaż starsi wiekiem jak najbardziej nie poczują się nią rozczarowani. „Someone new” wpisuje się w ten motyw znakomicie, tym razem pisarka jednocześnie poruszyła kilka problemów, nie tylko ludzi dopiero wchodzących w dorosłość, lecz również rodzin i całych środowisk. Na pierwszym planie są uczucia, wydające się może początkowo nieskomplikowane, ale to jedynie pierwsze wrażenie, z każdą stroną widać, że to jedynie czubek góry lodowej. Składają na nią bardzo osobiste tajemnice, odrzucenie lub wręcz porzucenie, radzenie sobie ze sprzecznymi emocjami, spełnianiem oczekiwań innych za cenę wyrzeczenia się własnych marzeń i przejmująca samotność. Pisarka połączyła kilka wątków, na pierwszy plan wysuwając jeden w jakim skupiają się w ten lub inny sposób pozostałe, nie brak w nich sprzeczności, uczenia się życia na własnych potknięciach i błędach, dojrzewania do głośnego powiedzenia słów „nie zgadzam się” i „wybieram”, nie bezmyślnie, ale ze świadomością czego są końcem lub początkiem i jakie mogą być konsekwencje tych kroków. Nie można oczywiście zapominać o tym, co spaja poszczególne detale czyli miłości, nieoczywistej, złożonej, nieszablonowej i pełnej wątpliwości, która kiełkuje niekiedy nieśmiało i czasem wbrew samych zainteresowanych. Laura Kneidl pokazała całą panoramę uczuć oraz to z czego są zbudowane, ale również jak różnorodne mogą związki uczuciowe, ile znaczy prawdziwa przyjaźń i jaką wartość ma wiara w drugiego człowieka. Ważnym szczegółem jest także akceptacja, odmieniana w każdym przypadku, ale również jej przeciwieństwo, jedno i drugie wcale nie tak oczywiste jak mogłoby się wydawać.

Za możliwość przeczytania książki 

dziękuję 

 

wydawnictwu:

 

 

 

Zapowiedź sierpniowa

Zapowiedź

Jej nowy szef jest arogancki, wredny, złośliwy i… seksowny jak cholera. Ładne opakowanie skrywa wcielonego diabła, o czym Raquel szybko się przekona. Kiedy zostaje zatrudniona w jego firmie, nie liczy na ciepłe przyjęcie, ale na tak wredne uwagi pierwszego dnia pracy – też nie.

Jednak gdy zaczyna bliżej poznawać swojego szefa, powoli dostrzega mężczyznę, którego coś dręczy. Raquel wmawia sobie, że nie obchodzą ją jego ciemnobrązowe oczy ani sposób, w jaki poruszają się jego mięśnie twarzy, kiedy jest wkurzony.

Siostra udzieliła jej rady, żeby pod żadnym pozorem się w nim nie zakochała. Raquel uznała te słowa za śmieszne. Jednak teraz… wcale nie jest jej do śmiechu.

Rodzinne śledztwo

 Przedpremierowo:

„Córka nieboszczyka”

Joanna Jodełka

O zbrodnię wcale nie aż trudno jak można by przypuszczać, ale też nie jest aż tak popularna jak mogłoby się wydawać. Czasem jednak warto przyjrzeć się odejściu z tego świata pewnych osób, oczywiście obiektywnie biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności. To ostatnie jest niezwykle trudne kiedy ma się na głowie dość niecodzienną rodzinę i sekret zabrany do grobu.

Niektórzy mają wybujałą fantazję i widzą coś, co na pewno nie miało miejsca. Tycjana Raj nie zamierza słuchać dość niecodziennych wywodów swojej ciotki Józefiny. Śmierć jej ojca nie ma w sobie nawet krzty zabójczych okoliczności i wbrew temu, co krewna twierdzi, nie ma ochoty brać w amatorskim dochodzeniu. Wystarczy, że poznała na pogrzebie przyrodnią siostrę Angelinę, o jakiej nikt nie wiedział, trudno jest się wyrzec pokrewieństwa, a to nie jedyny kłopot jaki ma na głowie. Ciotunia bierze na celownik całą familię, przyjaciół i znajomych również, wszyscy według niej mieli jakiś motyw, nikt nie jest bez winy. To oczywiście nie przekonuje Tycjany, lecz pewne okoliczności zmuszają ją by spojrzała nieco inaczej na niedawne wydarzenie, może coś jest na rzeczy? Zaginęło pewne cenne dzieło sztuki, co raczej nie wygląda na przypadek, warto więc przyjrzeć się wszystkiemu wnikliwiej. Może siostry nie pałają do siebie zbytnio gorącymi uczuciami, ale maja wspólny cel, czy jeden? Na to odpowie prywatne śledztwo, w jakim nie brak ślepych zaułków, zmyłek oraz rodzinnych sekretów.

Podobno nie ma jak rodzina, w niej zawsze znajdzie człowiek oparcie, zrozumienie i pomoc, no chyba, że zajdą jakieś komplikacje, wtedy trzeba wziąć pod lupę wszystkich, nawet tych, którzy wydają się całkowicie nieszkodliwi. A jeśli do tego dodać mocno intrygujących bohaterów, niezwykłe zbiory biblioteczne oraz zaginione dzieło sztuki to z dużą dozą prawdopodobieństwa będziemy do czynienia z pasjonującym kryminałem z zawiłym suspensem. Najnowsza książka Joanny Jodełki jak najbardziej spełnia te, i wiele innych, kryteriów jakie są gwarancją nie tylko dobrej lektury, lecz i kryminalnych emocji. „Córkę nieboszczyka pochłania się w mig, przy okazji z uśmiechem na ustach i żwawo pracującymi szarymi komórkami nad zagadkowymi zdarzeniami. Pisarka zadbała o detale, dodające smaku całości i równocześnie stanowiące niezłe zagwozdki w morderczym ciągu przyczynowo-skutkowym, jeśli taki oczywiście miał miejsce. Czy faktycznie doszło do zbrodni? Jeżeli tak to kto za nią stoi? A jeśli nie, to i tak pozostaje jeszcze tajemnica zniknięcia pewnej niezwykle cennej miniatury. Jakby nie patrzeć autorka daje czytelnikom niezłą łamigłówkę do rozwiązania, okraszając ją wspaniale zarysowanymi postaciami, jakich nie da się zapomnieć szybko oraz stanowiących bardzo barwne i przede wszystkim zdolne do wszystkiego towarzystwo. Na tym nie koniec, gdyż liczy się również tło czyli historia sztuki i masonów, każdy z elementów pierwszego i drugiego planu odgrywa swoją rolę, uzupełniając się wzajemnie i podkręcając kryminalną atmosferę. Jako pierwszy tym nowego cyklu, „Córka nieboszczyka” stanowi doskonałą zapowiedź dla kolejnych części.

Premiera:

14 lipca

Za możliwość przeczytania 

 

książki dziękuję   

 

                         wyd. Rebis