czwartek, 19 listopada 2026

Gra z cieniem

NOWOŚĆ:

„Kurier”

Piotr Chomczyński

 

Nie ma przestępstwa idealnego, po jakim da się zatrzeć wszystkie ślady wiodące do sprawcy. Niektórzy zauważają pozostawiony ślad tam, gdzie inni nie widzą niczego. Od tego już krok by dostrzec następny okruch informacji, kolejny fragmenty układają się szybciej lub wolniej w obraz tego, co wydarzyło się. W końcu również tożsamość sprawcy nie pozostaje dłużej tajemnicą.

 

Wymiar kary zdaje się być czasem nad wyraz łagodny dla pewnych winnych. Profesor Klein wychodzi z więzienia po zbyt krótkim czasie, przynajmniej tak sądzą najbardziej zainteresowani. Zbiega się to w czasie z brutalną zbrodnią, jakiej rozmiarem brutalności zaskoczenie są nawet doświadczeni śledczy. Marcin Koch ma dość jednoznaczne skojarzenia, w swojej pracy kryminologa widział już takie bestialskie obrazy. Zbieg okoliczności? Raczej nikt w to nie wierzy zwłaszcza, gdy policja z pomocą naukowca zauważa  niepokojące ślady. Intuicja śledcza podpowiada, że prowadzone dochodzenie będzie miało dużo większą skalę niż zakładano. Jaką rolę odgrywa nim Klein? Może to teoria o jego udziale w tej sprawie jest na wyrost? A jeśli poszlaki potwierdzą się to, czy jego uczeń będzie w stanie go powstrzymać? Ci, którzy stoją za ostatnimi wydarzeniami nie cofną się przed niczym, zacierają ślady bardzo skutecznie i niezwykle brutalnie. Świadkowie milczą i nieujawnianą się, jednak Marcin Koch nie zniechęca się i szuka nowych tropów. Wszystko co do tej pory odkrył wskazuje jednoznacznie, że będzie musiał stawić czoła komuś, kto zna go doskonale i potrafi jak nikt inny wykorzystać jego słabości. Czy tym razem pojedynek wygra ten, kto stoi po stronie prawa?

 

Człowiek człowiekowi wilkiem? Nic bardziej mylnego. Zwierzętami, jakie najczęściej lubuje się w zadawaniu bólu i odbieraniu życia dla zabawy, są ludzie. Co ich do tego skłania? Motywów jest wiele, a odkrycie tego konkretnego jest jednym z kroków milowych na drodze do odkrycia sprawcy. Piotr Chomczyński w swoich książkach odsłania kulisy jego poszukiwań i jak szeroką perspektywę muszą mieć śledczy by dostrzec fragmenty śladów, a następnie dopasować je do siebie wśród szeregu innych okruchów informacji. Podobno nie ma zbiegów okoliczności, przypadki również nie istnieją. Wszystko opiera się na odpowiednim planie, jaki ma służyć realizacji założonego celu. Reszta to już po prostu działania, mniej lub bardziej skutecznie. W „Kurierze” czytelnik wpierw wyczuwa, by później wraz z bohaterami potwierdzić przypuszczenia, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Każde wydarzenie jest pokłosiem innego, oczywiście rzadko, kiedy zauważalnego przez postronnych. Szybko nasuwają się pytania, ale z odpowiedziami już nie jest tak łatwo, bo autor jak zawsze dba by w momencie, kiedy zdaje się nam, iż jesteśmy o krok od rozwiązania lub przynajmniej punktu zwrotnego pojawił się nowy pytajnik. Tym sposobem wchodzimy coraz głębiej w zabójczą rozgrywkę i gdzie nie wiemy kto rozdaje karty. Kolejne strony podsuwają nowe ślady, jakby znajome, zaczyna się coś na kształt deja vu, ale takiego, które coraz bardziej intryguje. „Kurier” jest kryminałem tego gatunku, w jakim mamy wrażenie, że ktoś zza kulis pociąga za sznurki, chociaż ich nie widzimy, a jedynie wyczuwamy ruch i równocześnie obserwujemy jak postacie układają mordercze puzzle, z jakich wyłania się obraz z ich najgorszych koszmarów. Piotr Chomczyński również konfrontuje z sobą życie zawodowe swoich postaci ze stroną osobistą i to nie na jednym polu, lecz także idzie dalej. Bohaterowie próbują wydostać się z sieci zła, kłamstw w dobrej i złej wierze, przeszłości, rzucającej mroczny cień na teraźniejszość oraz zaufaniu niewłaściwej osobie. Jak misterna była to gra przekonujemy się o tym im bliżej jesteśmy finału, gdzie dostajemy odpowiedzi, chociaż czy wszystkie? A może dopiero po chwili dociera do nas drugie dno…


Za możliwość
przeczytania książki dziękuję:

 

 

poniedziałek, 16 listopada 2026

Adwentowe łamanie główki

Nowość:

„Zimowe łamigłówki. 

Kalendarz adwentowy”

Joel Jessup

Richard Wolfrik Galland

 

Już niedługo kalendarze adwentowe osiągną szczyt popularności. Dwadzieścia cztery okienka intrygują tym, co za nimi znajdziemy. Niezależnie od wieku po prostu zwycięża ciekawość i równocześnie radość z niespodzianki. Każdy dzień przynosi coś nowego i równocześnie nagrodę w ratach za cierpliwość, chociaż kusi by od razu otworzyć więcej niż jedno.

Gdyby tak kalendarz zamiast słodyczy lub innych przedmiotów oferował łamigłówki? Do tego krótki historyjki z dwudziestoma czteroma reniferami oraz Mikołajem? Na tym nie koniec, to dopiero początek rozrywki dla młodszych i starszych, bo dla każdego znajdzie się coś dobrego. Nawet więcej, gdyż każdy dzień to nie jedna zabawa, a kilka? Atrakcje w liczbie mnogiej, dzięki którym czas szybciej płynie, oferujące zabawę w pojedynkę lub w większym gronie. Tak skonstruowane by nie były tylko jednorazową rozrywką, lecz taką, do jakiej można wracać i co istotniejsze chce się ponownie z nimi zmierzyć. Stopień trudności poszczególnych zagadek jest zróżnicowany, w ten sposób „Zimowe łamigłówki. Kalendarz adwentowy” staje się uniwersalnym zestawem, dla młodszych i starszych. Co więcej, to nie jeden typ łamigłówek, więc dodatkowo oferuje rozrywkę szerokiej grupie graczy. Labirynty, sudoku, matematyczne, dopasowanie obrazków, poszukiwanie podobieństw lub różnic, a na tym nie koniec. Kolejne dni przynoszą nowe zabawy, a te z poprzednich dni wciąż stanowią atrakcję. „Zimowe łamigłówki. Kalendarz adwentowy” sprawdzą się nie jedynie w przedświątecznym okresie, lecz tak naprawdę zestaw uniwersalnych szarad, jakimi można się bawić przez cały rok.

                                          Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:



niedziela, 15 listopada 2026

Akt zaufania

Nowość:

„Małżeństwo”

K.L. Slater

 

Niektóre tajemnice mają nimi być tylko przez określony czas, inne najlepiej gdyby pozostały nimi na zawsze, są i takie, których poznanie daje niespodziewaną ulgę. Niektóre z nich mogą być kosztowne, bywa, że ceną jest życie. Czasem w ich cieniu kryją się inne i dzięki temu pozostają nieodkryte, ale czy na zawsze tak będzie?

 

Nie zapomniała, wciąż wspomina, ale poszła dalej. Matka syna, którego on pozbawił życia. Ofiary i sprawca, kiedyś świat skończył się w ułamku sekundy. Dziesięć lat później ich drogi połączyły się tak, jak nikt tego nie spodziewał się. Małżeństwo. No i kropka nad i czyli to co, miało miejsce dekadę wcześniej. Czy można pokochać kogoś, kto odebrał komuś życie, co więcej osobie, która była najbliższa? Do czego zdolny jest człowiek, jaki tak wiele utracił? To pytanie zadaje sobie niejeden znajomy Bridget, tak samo jak i kolejne dlaczego właśnie wyszła za mąż za Toma? Co nimi kierowało? Miłość? Z pewnością nie. Poczucie winy? Bzdura. Zemsta? Zrozumiałe… A jeśli przeznaczenie pisze scenariusze, którym daleko jest od prostych decyzji i łatwych emocji. Życie rzadko kiedy toczy się w sekwencji zero jedynkowej, bywa, że stawia przed ludźmi wyzwania, jakim większość nie sprostałaby lub w ogóle nie stawiła czoła. Coś jeszcze często zdarza się, a większość tego nie dostrzega albo raczej woli nie zauważyć. Kłamstwo, cały szereg kłamstw kształtujących rzeczywistość, tak, iż wszyscy biorą to za prawdę, a kiedy ta zostaje odkryta zaczyna się dramat…

 

Śmierć. Dziesięć lat życia. Pojednanie, ale czy wybaczenie? Niektóre thrillery już na wstępie emanują napięciem, nieukrywanym i podszytym dużą dawką emocji równocześnie spójnych i sprzecznych, co jeszcze wzmacnia efekt, że zaraz coś się wydarzy. K.L. Slater poszła dalej, na samym początku detonuje przysłowiową bombę, a potem wcale nie robi kroku wstecz, a dalej idzie tym tropem. Czytelnik wyczuwa atmosferę bliską wrzenia, bo pod przykrywką zupełnie logicznego ciągu zdarzeń kotłują się uczucia, wspomnienia, niewypowiedziane żale i to, co już zostało wykrzyczane, lecz wciąż jest punktem zapalnym. Może się wydawać, iż dokładnie wiemy jak dalej potoczy się książka, ale szybko dostajemy sygnał, iż autorka ma nieco inny pomysł, a chwilę później kolejny i jeszcze jeden. Warto odpuścić swoje przypuszczenia i skupić się na akcji i na tym, co kryje się między wierszami oraz co widzimy wyraźnie. Spokojna rodzina, jaka już taką nie jest, chociaż pytanie czy nie były to jedynie pozory, niezauważane lub ignorowane przez tych, którzy powinni zauważyć tę iluzję? Ofiary, lecz czy wszystkie dostrzegliśmy od razu? Wyrafinowana zemsta czy też całkowicie odmienny scenariusz? „Małżeństwo” to opowieść, gdzie na oczach czytających wpierw rozpada się prosty schemat winy, kary, zadośćuczynienia, zaraz potem rodzinny portret, a z rozsypanych klocków zaczyna budować się coś, czego wyniku końcowego nie jesteśmy w stanie przewidzieć. A kiedy już sobie poukładamy wszystko, co do tej pory dowiedzieliśmy się znowu przychodzi wstrząs i opadają klapki z oczu. K.L. Slater nie napisała jedynie thrillera, to po części także rodzinny dramat, historia o dojrzewaniu, ale nie podana wprost, ale widoczna w postaciach. Jednak to, co najważniejsze w pierwotnym gatunku nie zostaje w tyle, to nadal jest książka, w której odczuwamy zagrożenie, spodziewamy się, że zło pokaże swoją prawdziwą twarz i mamy wrażenie, iż coś jeszcze czai się w cieniu. To ostatnie wcale nie jest naszą projekcją, bo ludzie noszą maski i one nie zawsze opadają lub zostają zdjęte…


                                             Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:



 


środa, 11 listopada 2026

Zew mocy

Przedpremierowo:

„Książę Nocy”

Lauren Palphreyman

 

Tam gdzie dwóch się spiera trzecia osoba zawalczyć o siebie. Jeśli będzie tylko stała z boku, zostanie pionkiem w ich rękach, zwycięzca zabierze wszystko i będzie nią kierował jak marionetką. O jednym trzeba pamiętać dotychczasowy wróg może stać się poplecznikiem, a temu, kto sprzyjał czasem należy pokazać kim się jest w rzeczywistości…

 

Uciekła. Ocalała. Żyje. Księżniczka, która sprzeciwiła się państwowym obowiązkom. Aurora w krótkim czasie stała się kimś innym, coś w obudziło się i coraz głośniej domaga się uwolnienia. Cenę, którą już zapłaciła jest duża, ale czy będzie w stanie ponieść jeszcze większe poświęcenie. Uczucie, jakie żywi do Calluma daje jej siłę do walki o siebie, niego, ich marzenia, lecz los tak łatwo nie ustępuje. Polityka i bogowie rzucają tych dwoje w nową otchłań, znajomą, ale zasady zmieniają się. Czy na korzyść? Ktoś obok nich jest jednocześnie wrogiem i sprzymierzeńcem. Każde z nich wie o tym doskonale, zdrada wliczona jest w plan, jaki muszą zrealizować by przeżyć. Pozostaje jeszcze więź łącząca Aurorę i Blake`a, pierwotna oraz kładąca się cieniem na związku z Callumem. Jak przerwać to, czego nie da się zerwać? A może tego jeszcze nikt nie dokonał, lecz to jest możliwe? Rozgrywki bogów robią z nich pionków, jednak Rory pokazała, że nie zamierza nim być, zabawką w rękach innych także nie. Moc, która w niej tkwi pragnie się uwolnić, wilczyca chce wolności, czy księżniczka jest przygotowana na tę stronę siebie? Wojna została już wypowiedziana, nawet kilka bitw przegranych i zwycięskich za trójką, szukającą swojego przeznaczenia. Czas stawić czoła mrokowi, ciemności i przede wszystkim boskim rozkazom. Kto zwycięży?

 

Co nie grozi czytelnikom podczas lektury „Księcia Nocy”? Nuda! Jeśli w pierwszym tomie akcja była szybko i z wieloma zwrotami akcji, to kontynuacja nie tylko nie ustępuje w jednym drugim i drugim, lecz podnosi jeszcze poprzeczkę. Nadszedł moment kiedy kruche sojusze zostają poddane próbie i trzeba stawić czoła swojemu przeznaczeniu, nawet jeśli się go nie jest do końca świadomym. Lauren Palphreyman rozwinęła historię Aurory i Calluma, dając czytającym wielowarstwowy krajobraz uczuć wciąż przeplatających się i przypominający sinusoidę. Tak naprawdę to, co ich łączy rzutuje na wszystkich i wszystko dookoła, nie zawsze głośno, lecz za każdym razem odczuwalnie. Po mistrzowsku widać jak miłość pojawia się, stawia od znakiem to, co wydawało się oczywiste, robi krok w tył i znowu prze do przodu bez oglądana się na konsekwencje. Jednak jest coś jeszcze i ktoś. On jest trzecia siłą w tym niezwykłym związku, powodując jednocześnie połączenie sił i rozdzielenie ich. Między tą trójką nie ma oczywistości, przyciągają się, odpychają, są połączeni i jednocześnie walczą z sobą. Momenty spokoju zapowiadają jedynie burzę, taką, która zmiata wiele i staje się początkiem zaskakujących zdarzeń. Na tym nie koniec, bo wciąż zawiązują się spiski i sojusze, jakie jeszcze przed chwilą nie przyszłyby nam na myśl. Autorka zadbała byśmy byli nieustannie zaskakiwani, a opowieść zmierzała w kierunkach nieoczekiwanych. Dorzućmy do tego boje o władzę, w jakich nie ma litości i rzadko brani są jeńcy. „Książę Nocy” ma mroczną aurę, o prostych podziałach na dobrych i złych zapomina się niezwykle szybko, na naszych oczach budzi się moc, legendy ożywają, pod znakiem zapytania staje to, co uważaliśmy za pewne, natomiast bogom zostaje rzucone wyzwanie. No i prawdziwy trójkąt, w którym miłość, nienawiść, pierwotne więzy wyznaczają całkowicie nowe ścieżki, jakimi zaczynają się podążać postacie. Gdzie ich zaprowadzą? Tam, gdzie spotka się przeszłość z przyszłością, pytanie czy kto wyznaczy to drugie i na kim położy się cień tej pierwszej.

 

                                                 Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

 



niedziela, 8 listopada 2026

Diabelska rozgrywka

„Phantasma”

Kaylee Smith

 

Niektóre gry bywają dużo bardziej skomplikowane niż to się wydaje zanim się do nich przystąpi. Wygrana bywa ogromnym wabikiem i to dla niej czasem porzuca się ostrożność i wchodzi na bardzo niebezpieczny grunt. Czy jedno warte jest drugiego? Niestety to pytanie zadaje sobie niewielu, a większość dopiero gdy już jest za późno.

 

Gdyby Ophelia miała wybór to nigdy by nie zdecydowała się zagrać. Jednak wyboru dokonała jej młodsza siostra, w dobrej wierze, bo przecież chciała ochronić ich dom rodzinny. Wiadomo zresztą czym jest wybrukowana droga do piekła i w tym przypadku wszystko potwierdziło się. Spłata długów z wygranej już jest dość szalonym pomysłem, a już liczenie na zwycięstwo w diabelskim dworze zakrawa na żart i to z gatunku tych mało śmiesznych. Kiedy Genevieve przystępuje do rozgrywki siostra również do niej przystępuje, chociaż wie jak trudno będzie dla osoby widzącej zmarłych, widma, zjawy i całą resztę postaci, których nikt nie zauważa. Jednak siostrzana więź nie pozwala na zawrócenie, a obietnica nieznajomego daje w tej samej sekundzie nadzieję i jest dzwonkiem ostrzegawczym. Nikt nie daje niczego za darmo, zwłaszcza w takim miejscu jak to, wiadomo też, zaufanie jest przedostatnie, co powinna czuć panna Grimm. Ostatnim jest zakochanie się, zwłaszcza w mężczyźnie obiecującym tak dużo, lecz Ophelia musi wykorzystać każdą pomoc, nawet tę mogącą mieć bardzo wysoką cenę. Czasem jeden ruch w niewłaściwym kierunku oznacza zatracenie i zagładę…

 

Co jest istotne, gdy wchodzi się do tej gry? Przeżyć. I nie zakochać się. Dwie zasady równie ważne, a jak istotne bohaterowie i czytelnicy przekonują się bardzo szybko. Witajcie w Nowym Orleanie, gdzie żywi, umarli, diabły i cała reszta mieszkańców tworzą barwne społeczeństwo oraz gdzie iluzja spotyka się z prawdą, a to drugie może okazać się tym pierwszym i na odwrót. Tu sekrety bywają najlepszą walutą, magia rzadko kogo dziwi, natomiast to, co uważa się gdzie indziej za normalne w tym mieście bywa uważane za dziwne. Kaylee Smith wprowadza nas do świata, w którym wyczuwamy dekadenckość, ale z dodatkiem nowoorleańskiego smaku i z otoczką tajemnic, jakie zdaje się być przesycone powietrze. W takim klimacie nic i nikt nie wydaje się nie na swoim miejscu, co kojarzy się z paranormalnością i magią. Wprost atmosfera jest przesycona niezwykłością i równocześnie wydaje się to nam zupełnie oczywiste. Autorka oddała to w szczegółach pierwszego planu i kolejnych tłach dla perypetii postaci, zresztą one same po mistrzowsku są z nimi połączone. Jednak to wszystko jest dopiero punktem wyjścia dla właściwej akcji fabularnej, tytułowej „Phantasmy”, gry, w jakiej trzeba chronić życie i serce. Diabelska szarada i zbierająca makabryczne żniwo rozgrywka intrygują oraz przerażają. Strach i ciekawość tworzą niebezpieczną mieszankę. Kaylee Smith przedstawiła autorską wizję piekielnych kręgów, kuszących każdego bez wyjątku i jednocześnie wystawiających wysoki rachunek wszystkim, jacy ośmielili się pomyśleć, że mogą wyjść z niej zwycięsko. Śmiertelnik czy też nieśmiertelny, w „Phantasmie” nikt nie jest niczego pewny i autorka przypomina o tym niejednokrotnie. Iluzoryczna aura, intrygi, kłamstwa, najgorsze koszmary i zmysłowe pokusy otwierają granice do tego, do czego można posunąć się by zdobyć to, czego pragnie…