poniedziałek, 16 listopada 2026

Adwentowe łamanie główki

Nowość:

„Zimowe łamigłówki. 

Kalendarz adwentowy”

Joel Jessup

Richard Wolfrik Galland

 

Już niedługo kalendarze adwentowe osiągną szczyt popularności. Dwadzieścia cztery okienka intrygują tym, co za nimi znajdziemy. Niezależnie od wieku po prostu zwycięża ciekawość i równocześnie radość z niespodzianki. Każdy dzień przynosi coś nowego i równocześnie nagrodę w ratach za cierpliwość, chociaż kusi by od razu otworzyć więcej niż jedno.

Gdyby tak kalendarz zamiast słodyczy lub innych przedmiotów oferował łamigłówki? Do tego krótki historyjki z dwudziestoma czteroma reniferami oraz Mikołajem? Na tym nie koniec, to dopiero początek rozrywki dla młodszych i starszych, bo dla każdego znajdzie się coś dobrego. Nawet więcej, gdyż każdy dzień to nie jedna zabawa, a kilka? Atrakcje w liczbie mnogiej, dzięki którym czas szybciej płynie, oferujące zabawę w pojedynkę lub w większym gronie. Tak skonstruowane by nie były tylko jednorazową rozrywką, lecz taką, do jakiej można wracać i co istotniejsze chce się ponownie z nimi zmierzyć. Stopień trudności poszczególnych zagadek jest zróżnicowany, w ten sposób „Zimowe łamigłówki. Kalendarz adwentowy” staje się uniwersalnym zestawem, dla młodszych i starszych. Co więcej, to nie jeden typ łamigłówek, więc dodatkowo oferuje rozrywkę szerokiej grupie graczy. Labirynty, sudoku, matematyczne, dopasowanie obrazków, poszukiwanie podobieństw lub różnic, a na tym nie koniec. Kolejne dni przynoszą nowe zabawy, a te z poprzednich dni wciąż stanowią atrakcję. „Zimowe łamigłówki. Kalendarz adwentowy” sprawdzą się nie jedynie w przedświątecznym okresie, lecz tak naprawdę zestaw uniwersalnych szarad, jakimi można się bawić przez cały rok.

                                          Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:



niedziela, 15 listopada 2026

Akt zaufania

Nowość:

„Małżeństwo”

K.L. Slater

 

Niektóre tajemnice mają nimi być tylko przez określony czas, inne najlepiej gdyby pozostały nimi na zawsze, są i takie, których poznanie daje niespodziewaną ulgę. Niektóre z nich mogą być kosztowne, bywa, że ceną jest życie. Czasem w ich cieniu kryją się inne i dzięki temu pozostają nieodkryte, ale czy na zawsze tak będzie?

 

Nie zapomniała, wciąż wspomina, ale poszła dalej. Matka syna, którego on pozbawił życia. Ofiary i sprawca, kiedyś świat skończył się w ułamku sekundy. Dziesięć lat później ich drogi połączyły się tak, jak nikt tego nie spodziewał się. Małżeństwo. No i kropka nad i czyli to co, miało miejsce dekadę wcześniej. Czy można pokochać kogoś, kto odebrał komuś życie, co więcej osobie, która była najbliższa? Do czego zdolny jest człowiek, jaki tak wiele utracił? To pytanie zadaje sobie niejeden znajomy Bridget, tak samo jak i kolejne dlaczego właśnie wyszła za mąż za Toma? Co nimi kierowało? Miłość? Z pewnością nie. Poczucie winy? Bzdura. Zemsta? Zrozumiałe… A jeśli przeznaczenie pisze scenariusze, którym daleko jest od prostych decyzji i łatwych emocji. Życie rzadko kiedy toczy się w sekwencji zero jedynkowej, bywa, że stawia przed ludźmi wyzwania, jakim większość nie sprostałaby lub w ogóle nie stawiła czoła. Coś jeszcze często zdarza się, a większość tego nie dostrzega albo raczej woli nie zauważyć. Kłamstwo, cały szereg kłamstw kształtujących rzeczywistość, tak, iż wszyscy biorą to za prawdę, a kiedy ta zostaje odkryta zaczyna się dramat…

 

Śmierć. Dziesięć lat życia. Pojednanie, ale czy wybaczenie? Niektóre thrillery już na wstępie emanują napięciem, nieukrywanym i podszytym dużą dawką emocji równocześnie spójnych i sprzecznych, co jeszcze wzmacnia efekt, że zaraz coś się wydarzy. K.L. Slater poszła dalej, na samym początku detonuje przysłowiową bombę, a potem wcale nie robi kroku wstecz, a dalej idzie tym tropem. Czytelnik wyczuwa atmosferę bliską wrzenia, bo pod przykrywką zupełnie logicznego ciągu zdarzeń kotłują się uczucia, wspomnienia, niewypowiedziane żale i to, co już zostało wykrzyczane, lecz wciąż jest punktem zapalnym. Może się wydawać, iż dokładnie wiemy jak dalej potoczy się książka, ale szybko dostajemy sygnał, iż autorka ma nieco inny pomysł, a chwilę później kolejny i jeszcze jeden. Warto odpuścić swoje przypuszczenia i skupić się na akcji i na tym, co kryje się między wierszami oraz co widzimy wyraźnie. Spokojna rodzina, jaka już taką nie jest, chociaż pytanie czy nie były to jedynie pozory, niezauważane lub ignorowane przez tych, którzy powinni zauważyć tę iluzję? Ofiary, lecz czy wszystkie dostrzegliśmy od razu? Wyrafinowana zemsta czy też całkowicie odmienny scenariusz? „Małżeństwo” to opowieść, gdzie na oczach czytających wpierw rozpada się prosty schemat winy, kary, zadośćuczynienia, zaraz potem rodzinny portret, a z rozsypanych klocków zaczyna budować się coś, czego wyniku końcowego nie jesteśmy w stanie przewidzieć. A kiedy już sobie poukładamy wszystko, co do tej pory dowiedzieliśmy się znowu przychodzi wstrząs i opadają klapki z oczu. K.L. Slater nie napisała jedynie thrillera, to po części także rodzinny dramat, historia o dojrzewaniu, ale nie podana wprost, ale widoczna w postaciach. Jednak to, co najważniejsze w pierwotnym gatunku nie zostaje w tyle, to nadal jest książka, w której odczuwamy zagrożenie, spodziewamy się, że zło pokaże swoją prawdziwą twarz i mamy wrażenie, iż coś jeszcze czai się w cieniu. To ostatnie wcale nie jest naszą projekcją, bo ludzie noszą maski i one nie zawsze opadają lub zostają zdjęte…


                                             Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:



 


środa, 11 listopada 2026

Zew mocy

Przedpremierowo:

„Książę Nocy”

Lauren Palphreyman

 

Tam gdzie dwóch się spiera trzecia osoba zawalczyć o siebie. Jeśli będzie tylko stała z boku, zostanie pionkiem w ich rękach, zwycięzca zabierze wszystko i będzie nią kierował jak marionetką. O jednym trzeba pamiętać dotychczasowy wróg może stać się poplecznikiem, a temu, kto sprzyjał czasem należy pokazać kim się jest w rzeczywistości…

 

Uciekła. Ocalała. Żyje. Księżniczka, która sprzeciwiła się państwowym obowiązkom. Aurora w krótkim czasie stała się kimś innym, coś w obudziło się i coraz głośniej domaga się uwolnienia. Cenę, którą już zapłaciła jest duża, ale czy będzie w stanie ponieść jeszcze większe poświęcenie. Uczucie, jakie żywi do Calluma daje jej siłę do walki o siebie, niego, ich marzenia, lecz los tak łatwo nie ustępuje. Polityka i bogowie rzucają tych dwoje w nową otchłań, znajomą, ale zasady zmieniają się. Czy na korzyść? Ktoś obok nich jest jednocześnie wrogiem i sprzymierzeńcem. Każde z nich wie o tym doskonale, zdrada wliczona jest w plan, jaki muszą zrealizować by przeżyć. Pozostaje jeszcze więź łącząca Aurorę i Blake`a, pierwotna oraz kładąca się cieniem na związku z Callumem. Jak przerwać to, czego nie da się zerwać? A może tego jeszcze nikt nie dokonał, lecz to jest możliwe? Rozgrywki bogów robią z nich pionków, jednak Rory pokazała, że nie zamierza nim być, zabawką w rękach innych także nie. Moc, która w niej tkwi pragnie się uwolnić, wilczyca chce wolności, czy księżniczka jest przygotowana na tę stronę siebie? Wojna została już wypowiedziana, nawet kilka bitw przegranych i zwycięskich za trójką, szukającą swojego przeznaczenia. Czas stawić czoła mrokowi, ciemności i przede wszystkim boskim rozkazom. Kto zwycięży?

 

Co nie grozi czytelnikom podczas lektury „Księcia Nocy”? Nuda! Jeśli w pierwszym tomie akcja była szybko i z wieloma zwrotami akcji, to kontynuacja nie tylko nie ustępuje w jednym drugim i drugim, lecz podnosi jeszcze poprzeczkę. Nadszedł moment kiedy kruche sojusze zostają poddane próbie i trzeba stawić czoła swojemu przeznaczeniu, nawet jeśli się go nie jest do końca świadomym. Lauren Palphreyman rozwinęła historię Aurory i Calluma, dając czytającym wielowarstwowy krajobraz uczuć wciąż przeplatających się i przypominający sinusoidę. Tak naprawdę to, co ich łączy rzutuje na wszystkich i wszystko dookoła, nie zawsze głośno, lecz za każdym razem odczuwalnie. Po mistrzowsku widać jak miłość pojawia się, stawia od znakiem to, co wydawało się oczywiste, robi krok w tył i znowu prze do przodu bez oglądana się na konsekwencje. Jednak jest coś jeszcze i ktoś. On jest trzecia siłą w tym niezwykłym związku, powodując jednocześnie połączenie sił i rozdzielenie ich. Między tą trójką nie ma oczywistości, przyciągają się, odpychają, są połączeni i jednocześnie walczą z sobą. Momenty spokoju zapowiadają jedynie burzę, taką, która zmiata wiele i staje się początkiem zaskakujących zdarzeń. Na tym nie koniec, bo wciąż zawiązują się spiski i sojusze, jakie jeszcze przed chwilą nie przyszłyby nam na myśl. Autorka zadbała byśmy byli nieustannie zaskakiwani, a opowieść zmierzała w kierunkach nieoczekiwanych. Dorzućmy do tego boje o władzę, w jakich nie ma litości i rzadko brani są jeńcy. „Książę Nocy” ma mroczną aurę, o prostych podziałach na dobrych i złych zapomina się niezwykle szybko, na naszych oczach budzi się moc, legendy ożywają, pod znakiem zapytania staje to, co uważaliśmy za pewne, natomiast bogom zostaje rzucone wyzwanie. No i prawdziwy trójkąt, w którym miłość, nienawiść, pierwotne więzy wyznaczają całkowicie nowe ścieżki, jakimi zaczynają się podążać postacie. Gdzie ich zaprowadzą? Tam, gdzie spotka się przeszłość z przyszłością, pytanie czy kto wyznaczy to drugie i na kim położy się cień tej pierwszej.

 

                                                 Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję:

 



niedziela, 8 listopada 2026

Diabelska rozgrywka

„Phantasma”

Kaylee Smith

 

Niektóre gry bywają dużo bardziej skomplikowane niż to się wydaje zanim się do nich przystąpi. Wygrana bywa ogromnym wabikiem i to dla niej czasem porzuca się ostrożność i wchodzi na bardzo niebezpieczny grunt. Czy jedno warte jest drugiego? Niestety to pytanie zadaje sobie niewielu, a większość dopiero gdy już jest za późno.

 

Gdyby Ophelia miała wybór to nigdy by nie zdecydowała się zagrać. Jednak wyboru dokonała jej młodsza siostra, w dobrej wierze, bo przecież chciała ochronić ich dom rodzinny. Wiadomo zresztą czym jest wybrukowana droga do piekła i w tym przypadku wszystko potwierdziło się. Spłata długów z wygranej już jest dość szalonym pomysłem, a już liczenie na zwycięstwo w diabelskim dworze zakrawa na żart i to z gatunku tych mało śmiesznych. Kiedy Genevieve przystępuje do rozgrywki siostra również do niej przystępuje, chociaż wie jak trudno będzie dla osoby widzącej zmarłych, widma, zjawy i całą resztę postaci, których nikt nie zauważa. Jednak siostrzana więź nie pozwala na zawrócenie, a obietnica nieznajomego daje w tej samej sekundzie nadzieję i jest dzwonkiem ostrzegawczym. Nikt nie daje niczego za darmo, zwłaszcza w takim miejscu jak to, wiadomo też, zaufanie jest przedostatnie, co powinna czuć panna Grimm. Ostatnim jest zakochanie się, zwłaszcza w mężczyźnie obiecującym tak dużo, lecz Ophelia musi wykorzystać każdą pomoc, nawet tę mogącą mieć bardzo wysoką cenę. Czasem jeden ruch w niewłaściwym kierunku oznacza zatracenie i zagładę…

 

Co jest istotne, gdy wchodzi się do tej gry? Przeżyć. I nie zakochać się. Dwie zasady równie ważne, a jak istotne bohaterowie i czytelnicy przekonują się bardzo szybko. Witajcie w Nowym Orleanie, gdzie żywi, umarli, diabły i cała reszta mieszkańców tworzą barwne społeczeństwo oraz gdzie iluzja spotyka się z prawdą, a to drugie może okazać się tym pierwszym i na odwrót. Tu sekrety bywają najlepszą walutą, magia rzadko kogo dziwi, natomiast to, co uważa się gdzie indziej za normalne w tym mieście bywa uważane za dziwne. Kaylee Smith wprowadza nas do świata, w którym wyczuwamy dekadenckość, ale z dodatkiem nowoorleańskiego smaku i z otoczką tajemnic, jakie zdaje się być przesycone powietrze. W takim klimacie nic i nikt nie wydaje się nie na swoim miejscu, co kojarzy się z paranormalnością i magią. Wprost atmosfera jest przesycona niezwykłością i równocześnie wydaje się to nam zupełnie oczywiste. Autorka oddała to w szczegółach pierwszego planu i kolejnych tłach dla perypetii postaci, zresztą one same po mistrzowsku są z nimi połączone. Jednak to wszystko jest dopiero punktem wyjścia dla właściwej akcji fabularnej, tytułowej „Phantasmy”, gry, w jakiej trzeba chronić życie i serce. Diabelska szarada i zbierająca makabryczne żniwo rozgrywka intrygują oraz przerażają. Strach i ciekawość tworzą niebezpieczną mieszankę. Kaylee Smith przedstawiła autorską wizję piekielnych kręgów, kuszących każdego bez wyjątku i jednocześnie wystawiających wysoki rachunek wszystkim, jacy ośmielili się pomyśleć, że mogą wyjść z niej zwycięsko. Śmiertelnik czy też nieśmiertelny, w „Phantasmie” nikt nie jest niczego pewny i autorka przypomina o tym niejednokrotnie. Iluzoryczna aura, intrygi, kłamstwa, najgorsze koszmary i zmysłowe pokusy otwierają granice do tego, do czego można posunąć się by zdobyć to, czego pragnie…

środa, 4 listopada 2026

W drodze do marzeń

Nowość:

„Mechaniczne serca”

Magdalena Kowalczyk

 

Nie wszyscy są tacy sami. Nie każdy potrafi dopasować się do ogólnie przyjętych ram, nawet gdy usilnie stara się. Nie jest łatwo próbować pójść tą samą drogą co inni, jeśli wciąż szuka się wciąż własnej. Tak łatwo osądzać ludzi po pozorach i tak trudno dostrzec to, kim są w rzeczywistości.

 

Nowa szkoła, nowe otoczenie, nowe koleżanki i koledzy to dla większości moment w życiu niezbyt komfortowy. Tally właśnie stoi przed taką sytuacją, a dodatkowo nie może zawieść rodziny i uniknąć zesłania do miejsca, gdzie zdaniem bardzo wielu powinna trafić już jakiś czas temu. Wokół siebie ma trochę ludzi jacy są jej życzliwi, lecz nawet najbliżsi jej nie rozumieją, bo jak wyjaśnić próbę samobójczą i wciąż nachodzące dziewczynę niepokojące myśli? Nowe środowisko ma pomóc i równocześnie być próbą udowodnienia użyteczności Tally dla społeczeństwa. Jednak czy ktoś, kto jest wrażliwy i wyraża się poprzez rysunki da sobie radę w świecie gdzie praktyczność odmienia się przez wszystkie przypadki? W końcu najważniejsza jest produktywność, a ktoś taki jak ona nie wpisuje w ramy tej definicji. Reuben to całkiem inna historia. On wie, co chce osiągnąć i jak to zdobyć, jego projekty są wprost genialne, ale brakuje ich odzwierciedlenia na papierze, bez tego nie da rady wyróżnić się. Czy tych dwoje może znaleźć wspólny język? Wyróżniają się wśród swoich rówieśników, są na uboczu, nie chcą się wyróżniać się i każdy z nich ma swój cel, jaki chce osiągnąć. Współpraca oznacza dla nich zupełnie coś nowego, ale jaki będzie tego wynik? Nie tak łatwo otworzyć się przed kimś obcym i powierzyć mu swoje marzenia…

 

Za niektórymi okładkami nie kryje się głośna historia, pełna fajerwerków, niezwykle barwna, gdzie wyobraźnia zdaje się być nieskończona. Niektóre książki niosą z sobą ogrom emocji ukrytych w bohaterach, ich emocjach i czynach, ale początkowo nie  krzyczących wprost, chociaż dostrzegamy je. Z każdą przeczytaną stroną, rozdziałem dociera do nas niemy krzyk, zauważamy go w gestach, pomiędzy wierszami, w opisach. Aż w końcu widzimy więcej niż przekazują nam wyrazy, zdania, akapity i w żadnym razie to nie jest nadinterpretacja tego, co zostało napisane. „Mechaniczna serca” to właśnie taka opowieść, gdzie wydaje się nam po opisie, że będzie umiejscowiona w innej rzeczywistości, lecz szybko dostrzegamy w niej związki z naszymi realiami, niekiedy wprost, a czasem są one bardziej zawoalowane. Część z nich jest bardzo niewygodnych, jednak celnych i punktujących zachowania wcale nie tak rzadko spotykane i zawsze dotkliwie raniące. Magdalena Kowalczyk pokazała wrażliwość taką, jaką nierzadko ignoruje się, nie zauważa, bo ona nie woła o uwagę, nie prosi o pomoc, za to niezauważana i wystawiana na próby dotkliwie rani człowieka. „Mechaniczne serca” to również historia o marzeniach, dużych i małych, takich o jakich się mówi tych, schowanych w sercu i myślach. W tej książce spotyka się trudna przeszłość, bolesne doświadczenia, poczucie bycia innym i wyróżniającym się, co nie zawsze jest widziane jest dobrze. Pierwszoplanowymi bohaterami są młodzi ludzie mający po kilkanaście lat, a jednocześnie już świadomi, że ich dopasowanie do oczekiwanych ram wymaga od nich bardzo dużych poświęceń. Autorka nie porusza łatwych tematów, przeciwnie są one trudne bez względu na wiek i co istotne nieobce czytelnikom. Pod warstwą fabularną widzimy walkę o siebie, cichą rezygnację, niedostrzeganie sygnałów ostrzegawczych przez dorosłych, niezrozumienie i wykluczenie. Ta opowieść toczy się w fikcyjnym uniwersum, ale problemy są jak najbardziej realne, spotykane na co dzień i zbyt często ignorowane, pozostawiane bez właściwej pomocy. To też historia o marzeniach, drodze do ich urzeczywistnienia, nie prostej, a z wieloma zakrętami i często pod górkę.


                                         Za możliwość przeczytania książki

książki 

dziękuję: