„Wilczy Król”
Lauren
Palphreyman
Kiedy
wydaje się, że przed nami tylko jedna droga i to wcale nie przez nas wybrana
los podsuwa inny kierunek. Niespodziewany, całkowicie inny i wymagający podjęcia
szybkiej decyzji. Czy warto zaryzykować przyszłość, w jakiej wszystko jest już
z góry wiadomo na coś całkowicie nieznanego?
Aurora jest
piękna, mądra i doskonale wie, co to znaczy być córką króla. Doskonale zna
cienie bycia na świeczniku, a do tego księżniczką. Wychowana w luksusie, ze
służbą na zawołanie i jednocześnie wie, że jest kartą przetargową dla swego
ojca. Zaaranżowany związek, w jakim będzie tylko pionkiem, jak do tej pory, bo
ze zdaniem kobiet nikt nie liczy się. Co wydarzy się po jej porwaniu? Czy na
północy, gdzie ludzie są barbarzyńcami może spotkać ją coś dobrego? A może wprost
przeciwnie nadarza się okazja by zacząć piać całkiem nowy rozdział w życiu i to
na własnych zasadach. Pytanie tylko czy komuś takiemu jak Aurora pozwolą na to,
chociaż czy musi pytać o zgodę? Tamta noc przed jej ślubem zmieniała tak wiele,
miała być jak as wyciągnięty z rękawa, lecz czy to jeszcze aktualne? Jej
porywacz też okazuje się być nie do końca tym, za kogo go uważała. Za północną
granicą intrygi i zwady polityczne wcale nie są czymś rzadkim, jednak na
pierwszym miejscu jest zjednoczenie klanów. Jaką rolę odegra porwana
księżniczka wśród tych, którzy są alfami? Jej rola miała by całkowicie inna,
lecz uczuć nie da się tak łatwo oszukać jak myślała, zresztą ktoś jeszcze ma
podobny dylemat. Czy dwóje tak różnych osób, do niedawna wrogów, zdoła pójść własną
drogą i zdobyć to czego pragną, wbrew konfliktom wokół nich i zdradom?
Znacie tę szekspirowską aurę? Mroczną, niepokojącą, z dramatem czającym się za rogiem oraz już na wstępie ze skomplikowanymi emocjami i bezpardonową walką o władzę? Do tego dorzućmy aranżowany związek, pragnienie wolności oraz przede wszystkim niepokorną księżniczkę, mającą opanowaną dworską grę pozorów prawie do perfekcji. No i sam tytuł również nie jest bez znaczenia, ale na to przyjdzie odpowiedni moment, wcześniej niż później. "Wilczy Król" to ta kategoria lektur, w której jednocześnie chcemy poznać finał i nie chcemy by się skończyła. Na to drugie mamy prawie pięćset stron, a to pierwsze nadchodzi i tak w tym samym momencie, gdy głośno pytamy „kiedy drugi tom”? Co oznacza, że zaczniemy czytać odpowiednio wcześniej albo zarwaną noc mamy zagwarantowaną. Lauren Palphreyman zadbała by czytelnicy od razu poczuli klimat i już pierwsze strony dają przedsmak tego, co przed nami, ale okazuje się, iż dalej i głębiej czeka nas dużo więcej, natomiast zapowiedź zaostrza apetyt, jaki rośnie w miarę czytania i nie są to słowa na wyrost. Wątków przybywa, lecz są one tak poprowadzone by w pewnych punktach łączyły się, lecz wraz z odpowiedzią pojawiają się kolejne znaki zapytania. W tej opowieści nawet cisza coś znaczy, nie ma zapełniania przestrzeni nic nie wnoszącymi słowami, niuanse i tło dopełniają bohaterów i ich czyny. Jako drugi plan mamy surowy krajobraz kojarzący się nam z szkockimi pejzażami szkockich wyżyn, pełnych surowego piękna, ale i niedostępnych dla postronnych. Oczywiście nie brakuje wyrafinowanych intryg politycznych oraz zdrad i podstępów, w „Wilczym Królu” toczy się nieustanna gra oraz zmiana pozycji, to szachowa rozgrywka na mistrzowskim, gdzie pionkami są postacie. Jednak ich rola zaskakuje niejednokrotnie, bo władza wyzwala najgorsze i najlepsze cechy charakteru, słabi poddają się tym pierwszym, silni czerpią swoją moc z tych drugich, są i tacy, którzy wykorzystują jedno i drugie i zdają się być czarnym koniem w wyścigu po koronę. Jednak niektórzy potrafią uczyć się na błędach, swoich i cudzych…
Za możliwość przeczytania
książki
dziękuję:
